Εσωτερική αγάπη | Ελλάδα Κράλλη

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την αγάπη που πάντα ένιωθα να πηγάζει από μέσα μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αισθανόμουν την αγάπη να κατοικεί βαθιά στην ψυχή μου. Ήταν σαν να σκορπίζει ο ουρανός χρυσόσκονη από ευτυχία.
Αναπολώ στιγμές όταν ήμουν μικρούλα και έπαιζα θέατρο με έναν αόρατο αγαπημένο λέγοντάς μου ότι θα με αγαπάει για πάντα. Μετά φιλούσα τον τοίχο και έκανα ότι λιποθυμούσα. Έτσι φανταζόμουν το φιλί της αληθινής αγάπης. Σε όσους το έχω πει είχαν ένα χαμόγελο στα χείλη λέγοντάς μου ότι ήμουν πολύ γλυκιά με μεγάλη φαντασία. Ναι, η φαντασία με βοήθησε πολύ να κρατηθώ γερά στα πόδια μου ώστε να μην κλατάρω σε αρκετές δύσκολες στιγμές που έχω περάσει.
Δεν ήταν μόνο όμως η φαντασία μου, αλλά και η αγάπη. Για χρόνια δάκρυζα χωρίς λόγο και απορούσα μήπως έχω την τάση να είμαι καταθλιπτική. Έχω γνωρίσει όμως τέτοιους ανθρώπους. Δεν έχουν λάμψη στα μάτια τους, αλλά ένα απέραντο κενό περιμένοντας ο θάνατος να τους πάρει για να ηρεμήσουν. Ήταν και εκείνοι που με χλεύαζαν για τα δάκρυά μου αποκαλώντας με emo. Μα είναι τόσο άσχημο να κλάψεις και από χαρά;
Δύσκολα ο κόσμος πλέον να εκφραστεί. Παρατηρώ τοίχους και άμυνες, ενώ δεν θα έπρεπε. Ίσως να πονάνε και αυτοί, μα δύσκολα θα ανοιχτούν σε ανθρώπους που αγαπάνε. Γενικώς είμαι άτομο της υπομονής και σέβομαι πότε θέλει κάποιος να μου μιλήσει και πότε όχι.
Και ξαναγυρίζω στην αρχική μου σκέψη με την αγάπη. Πήγαζε από μέσα μου και την έμαθα στην πορεία, διότι δεν μπορείς να καταλάβεις κάτι απόλυτα αν δεν το νιώσεις ή δεν το βιώσεις. Έτυχαν αγάπες δύσκολες. Κάποιες είχαν την μεταμφίεση του ρομαντισμού με μια πορεία παράνοιας. Αυτοθυσίες και πικρές στιγμές που για λίγα φιλιά χανόμουν στο άπειρο. Πέρασαν όμως τόσα χρόνια που αγάπη ταξίδευε μέσα μου και συνεχώς πάλευε για το καλύτερο με όλα της τα δάκρυα και τις ανοιχτές πληγές.
Βρέθηκε όμως το κατάλληλο άτομο που φώτισε όλες μου τις πληγές και με τον καιρό τις επούλωσε. Τσακισμένη με πήρε, μα η αγάπη μέσα μου δεν είχε σβήσει. Παρά τις άσχημες εμπειρίες που με ωρίμασαν βρήκα πάλι τον εαυτό μου και το γέλιο μου. Τα όνειρα βρίσκονταν εκεί πάλι που ποτέ δεν με άφησαν και ακόμα συνεχίζουν να δείχνουν τα δικά τους μαθήματα για την ζωή μου.
Μέσα στο μονοπάτι των σχέσεων έτυχε και μια ψυχή που δεν ήθελα να πληγώσω, αλλά δυστυχώς οι δρόμοι μας διέφεραν. Χαίρομαι που μιλάμε που και που. Πάντα θα θυμάμαι αυτή τη σχέση που όντως ήταν όμορφη. Ήταν μια ευχή μου από μικρή αυτό. Εύχομαι και για εκείνη την ψυχή που θα διαβάζει αυτές τις σειρές να προχωρήσει και να φτιάξει ιδανικά την ζωή του.
Ο δρόμος μου μέχρι τα τριάντα μου ήταν γεμάτος απώλειες, δάκρυα και πληγές από διαφόρων ειδών τα επίπεδα. Κατάλαβα όμως με τα χρόνια ότι τίποτα δεν είναι απόλυτο και κάθε μέρα της ζωής μας μαθαίνουμε. Και ναι, έχω πει ότι δεν πρόκειται να ξανακάνω το ίδιο λάθος και όμως κάτι γινόταν και το ξανάκανα. Ήθελα να μην το ξανακάνω, μα δεν το είχα συνειδητοποιήσει.
Για αυτό σε όλους εσάς που με διαβάζετε τώρα μη απογοητεύεστε με τις αναποδιές που θα σας τύχουν και δεν εννοώ μόνο στον ερωτικό τομέα. Μη χάνεστε σε αδιέξοδα που μόνο χάος προσφέρουν. Αγαπήστε την ζωή και φτιάξτε την όσο πιο όμορφη μπορείτε. Και αν τύχει και δακρύσετε δεν θα είναι κάτι κακό, αλλά η αγάπη που άνθισε μέσα σας ξανά.
Σας το λέω εγώ που πάντα την είχα μέσα μου και με τα χρόνια έμαθα και την ομορφιά της και την άσχημη χρήση της. Πιστέψτε στην αγάπη. Βρίσκεται εκεί έξω και σας περιμένει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s