2.02.: Πάντα Δίπλα Σου | Ιωάννα Μαλούνη

Το πρώτο πράγμα, που χρειαζόμουν για να συνέλθω, απ’ αυτά, που είχα ακούσει από τη Νάγια, ήταν ν’ απομακρυνθώ για λίγο απ’ αυτήν και τη Ρένια. Μου φαινόταν απαίσιο τ’ ότι τα πράγματα είχαν αρχίσει να φτιάχνουν, αλλά έπρεπε να βρεθεί ένας σκόπελος, για να τα διαλύσει όλα. Ήταν, ίσως, η μόνη φορά, στη ζωή μου, που είχα αποφασίσει να μην κρύβω ένα πρόβλημα, αλλά να βρω το θάρρος να τ’ αντιμετωπίσω, σ’ όλες του τις πτυχές, κι η προσπάθειά μου αυτή είχε σαμποταριστεί με τεράστια επιτυχία.

«Ξέρεις τι πρόκειται να σου πω» μου είπε ο Χάρης.

«Ότι είμαι ηλίθια;» τον ρώτησα.

«Μαθαίνεις»

Ο Χάρης ήταν ο μόνος άνθρωπος, στον οποίο μπορούσα να στραφώ εκείνη την περίοδο. Είχα, βέβαια, κατά νου πως ακόμα με γούσταρε, κάτι που με φόβιζε, γιατί θα μπορούσε εύκολα να χαλάσει τη φιλία μας. Μα, στο βασίλειο των τυφλών, βασιλεύει ο μονόφθαλμος.

«Δεν ξέρω αν κάποια άλλη λύση θα ήταν καλύτερη» έκανα.

«Για όνομα!» έκανε αυτός. «Δίνεις πολλή σημασία σε σαχλαμάρες!»

«Χρειάζομαι το χρόνο μου» μουρμούρισα.

Και πολλά τσιγάρα, σκέφτηκα κι έβγαλα το πακέτο μου. Κι αλκοόλ, είπα επίσης. Παρήγγειλα ένα ποτήρι κρασί ακόμα.

«Πάλι μέθυσες;» με ρώτησε ο Χάρης κάποια στιγμή.

Δεν είχα σταματήσει να χαζογελάω. Δε μπορούσα, παρά να γνέψω καταφατικά.

«Ευκαιρία να με αποπλανήσεις!» του φώναξα.

Όλο το μαγαζί με κοιτούσε καλά – καλά.

«Είσαι η κολλητή μου!» μου είπε. «Θα ήταν σαν αιμομιξία!»

«Μα με γουστάρεις!»

Με πήρε από το χέρι και μ’ οδήγησε έξω από το μαγαζί.

«Ξέρεις ότι πολλοί περνάμε τη φάση, που νομίζουμε πως γουστάρουμε την κολλητή μα είναι τελικά η ιδέα μας;» με ρώτησε.

Δε μπορούσα να σταματήσω να γελάω.

«Ω, Θεέ μου, το έχεις παρακάνει!» διαπίστωσε.

Το επόμενο πρωί ένιωσα σαν να ‘χε φύγει ένα βάρος, από το κεφάλι μου. Είχα περάσει πολύ χρόνο προσπαθώντας να δείξω στο Χάρη  ότι δεν τον έβλεπα ερωτικά και κατάλαβα πάλι πως σκεφτόμουν υπερβολικά. Κι ότι μ’ αγαπάει γιατί, αν μη τι άλλο, η αξία ενός φίλου φαίνεται εκείνες τις στιγμές που έχεις πιάσει πάτο κι έρχεται να σε μαζέψει.

Ποτέ πριν δεν είχα τα κατάλληλα αισθήματα και το καθαρό μυαλό, για να το εκτιμήσω. Ο Χάρης μ’ είχε σώσει από τον εξευτελισμό του να κάνεις μεθυσμένες διαπιστώσεις σ’ ένα μπαρ. Η Νάγια μου είχε μιλήσει για το Στέλιο γιατί, όπως πάντα, θεώρησε την αλήθεια πιο σημαντική από ένα φάσωμα. Άλλοι δε θα μιλούσαν ποτέ γι’ αυτό. Η Ρένια προσπαθούσε να θεραπευτεί από τη διαταραχή της και μου το είχε πει, ότι το έκανε για άτομα, σαν κι εμένα, που είχαν μείνει μαζί της, ακόμα και σ’ αυτή τη δύσκολη φάση της.

Η Νάγια μου είχε στείλει μήνυμα εδώ και μια ημέρα. Της το είχα αφήσει αναπάντητο και, στην καλύτερη περίπτωση, θα είχε παραξενευτεί. Κι είχα πει στη Ρένια ότι θα την έπαιρνα τηλέφωνο, για να μάθω πώς ήταν.

Περιμένοντας τη Ρένια να σηκώσει το τηλέφωνο, σκεφτόμουν πόσο άκαρδη θα ήμουν, που την είχα αφήσει ξαφνικά, ενώ της είχα υποσχεθεί να τη στηρίξω. Ναι, ήμουν απαράδεκτη κι έπρεπε να επανορθώσω, ακόμα και τηλεφωνικά.

Την είχαν πιάσει τα κλάμματα, ενώ μιλούσα.

«Τι συνέβη;» τη ρώτησα τρομαγμένη.

«Θα χάσω τη δουλειά μου!» έκανε.

«Δε θα τη χάσεις» της υποσχέθηκα. «Θα φροντίσω εγώ γι’ αυτό, όπως εσύ φροντίζεις να ξεφύγεις από τα προβλήματά σου, για να είσαι δίπλα στ’ άτομα, που σ’ αγαπούν»

 

“People make you nervous

You think the world is ending

The world is ending right now”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s