Από μέσα σινεφίλ, απόξω οσκαρικοί | Διονύσης Αναλυτηής

Με αφορμή την υποψηφιότητα του Ευθύμη Φιλίππου και Γιώργου Λάνθιμου για ΌΣΚΑΡ πρωτότυπου σεναρίου μπήκα σε πολλαπλές σκέψεις.

Αρχικά στις υποψηφιότητες βρίσκεται και το La La Land. (δυστυχώς τις άλλες 3 ταινίες δεν τις έχω δει για να συγκρίνω) Πώς γίνεται μια κλισέ ταινία και με ακόμα πιο νεωτεριστικό κλισέ φινάλε να είναι μέσα στις 5 υποψήφιες ταινίες για όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου; Θα έπρεπε να προβληματιστούν οι συντελεστές του Αστακού για αυτό; Χάνει η ταινία τους την αξία της; Μόνο μια απάντηση έχω:  τους είναι αδιάφορο. Τα Oscar έχουν απαξιωθεί χρόνια τώρα, και το γεγονός ότι γίνονται υποψήφιοι για ΟΣΚΑΡ θα τους κάνει πιο γνωστούς ανά τον κόσμο και ίσως τους ανοίξει παραπάνω δημιουργικές πόρτες για να εκφραστούν όπως επιθυμούν κι εμείς να ταξιδέψουμε με ταινίες τους. Όλα τα άλλα είναι μάλλον ματαιότητες.

Τι κάνει άραγε ένα καλλιτεχνικό έργο να θεωρείται επιτυχία; Η απήχηση; Τα εισιτήρια; Η ομορφιά; Η αρτιότητα του καλλιτέχνη;

Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλές ακόμα παρόμοιες απόψεις που μπορεί να μετατρέψει ένα καλλιτεχνικό έργο σε επιτυχία, όμως καμιά από αυτές δεν στέκει γιατί δεν υπάρχει κάποιος να βάλει την σφραγίδα ότι κάτι είναι τέχνη. Όλα αυτά είναι σύμβαση ή καλύτερα μια επίφαση. Για να μπορούμε να προχωράμε. Θυμηθείτε τις δυσκολίες που μπορεί να έχετε όταν θέλετε να ξεχωρίσετε τι είναι τέχνη σε ένα δημιούργημα: ποια φωτογραφία είναι καλλιτεχνική; Ποιο τραγούδι αξίζει; Και πόσες άλλες αδιάφορες ερωτήσεις χωρίς μία ακλόνητη απάντηση.. Δεν υπάρχει αυτός ο Άλλος που θα μας παρείχε τις απαντήσεις, ο φορέας των αξιών, του Λόγου, και της Γλώσσας..

Πώς να κινηθούμε τότε; Να απογοητευτούμε; Να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε; Φυσικά και όχι! Η απάντηση είναι πιο απλή. Θυμήθηκα το παρακάτω τραγούδι του 1926 που ακούγεται στην ταινία και συνοδεύει μια από τις ομορφότερες σκηνές της ταινίας που μοιάζει σαν αναγεννησιακός πίνακας:

 

 

Τον καιρό που μ’ αγαπούσες με ρωτάς ένα πρωί
στην κουβέντα μας επάνω τ’ είναι άραγε η ζωή
τότε γύρισα και σού ’πα γι’ άλλους είναι το κρασί
(γι’ άλλους δόξα γι’ άλλους πλούτη μα για μένα είσαι εσύ)

Τώρα που άλλαξε η καρδιά σου κι έναν άλλο αγαπάς
απορείς μου λεν ακόμη η δική μου πως χτυπά
μήπως τάχα σαν κι εμένα δεν είν’ άνθρωποι πολλοί
(από μέσα πεθαμένοι και απόξω ζωντανοί)

Αυτό το τραγούδι έκλεισε 90 χρόνια και είναι ακόμα ζωντανό. Όπως κι ο Αττίκ βρίσκεται σε αυτή τη μορφή αθανασίας αφού ακόμα τον αναφέρουμε μέσα από τα τραγούδια του. Έτσι ίσως  καταλήξει και η ταινία του Λάνθιμου που μιλά για τον σύγχρονο έρωτα με τόσο πρωτοποριακό τρόπο και ταρακουνά όποιον έχει μια μικρή ευαισθησία και την παρακολουθήσει. Τελικά νομίζω η διάρκεια στον χρόνο είναι αποφασιστικός παράγοντας στο να προσεγγίσουμε την αξία του πράγματος. Δεν είναι τυχαίο ότι πάντα εκ των υστέρων έρχεται το νόημα..

Και πού καταλήγουν τελικά αυτές οι σκέψεις που χορεύουν από το ένα θέμα στο άλλο; Σε πιο προσωπικά ερωτήματα όπως ποιοι παραμένουν γύρω μου τελικά από μέσα πεθαμένοι και απόξω ζωντανοί.. Γιατί τελικά όλες οι σκέψεις  μας είναι εγωιστικές και γυρνάνε γύρω από τον εαυτό μας ανεξαρτήτως θέματος και ουσίας.

«Τι είναι άραγε η ζωή;»

«Για μένα είσαι εσύ», απαντά ο Αττίκ.

 

Πείτε τον ρομαντικό, αλλά αυτός βρήκε για εκείνον τι είναι ζωή! Εσείς;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s