Μουσικό-θεραπεία | Μαίρη Κουνενάκη

Τελικά τι ακριβώς συμβαίνει στις μέρες μας; Είναι οικονομική η κρίση που μας ‘έχει πάρει από κάτω’ ή κρίση αξιών; Αν απαντήσουμε σε αυτό, ίσως βρούμε και τρόπο να την αντιμετωπίσουμε.
Μιλώντας με διάφορους, αντίκρισα ποικίλες αντιδράσεις για το θέμα. Άλλοι ήταν ‘large’. Μου απαντούσαν με άνεση. Είχαν τους φίλους τους, τις οικογένειες τους, τον πολυπόθητο δεσμό -που καλώς η κακώς κυνηγάμε όλοι- και μια κάποια απασχόληση (Αυτό θα μπορούσε να μεταφραστεί είτε ως: διανύω το τέταρτο έτος της σχολής μου, είτε: ανήκω στην γενιά των τετρακοσίων -και αν- ευρώ).
Παρ όλα αυτά, δεν έλειψαν και οι άλλοι, ‘οι περίεργοι’, οι οποίοι νιώθουν παραμελημένοι από την ίδια τη ζωή. Που χτύπησαν σε λάθος πόρτα, ψάχνοντας για φίλους. Που επαγγελματικά διάλεξαν πορείες διαφορετικές από τις συνηθισμένες και ακόμα κι η αγάπη, λένε ότι τους γύρισε την πλάτη. Είναι τόσο άδικο αν το σκεφτεί κανείς. Ίσως είναι η εξωτερική τους εμφάνιση, ίσως η ασυνήθιστη ιδιοσυγκρασία τους. Ωστόσο κανείς δεν θα τους χαρακτήριζε ‘κακά παιδιά’, μα παρεξηγημένα. Πιθανόν, που και που να θεωρείς βαρετές τις φιλοσοφικές θεωρίες που έχουν αναπτύξει για τα πάντα, αλλά και πάλι σε αφήνουν με κάτι, να έχεις να στοχάζεσαι. Ένας από αυτούς, μια βραδιά αποφάσισε να ανοιχτεί. Να μου μιλήσει για την οικογένεια του κι όχι μόνο. Μια οικογένεια ιδιαίτερη. Θεμελιωμένη με αξίες ιδανικά, όπως ο ίδιος περιγράφει.
Όλα κυλούσαν ομαλά, μα η ζωή τους -φυσιολογική, ήσυχη- επρόκειτο να αλλάξει ριζικά. Στο μικρό τους δυαράκι στους Αμπελοκήπους, που με κόπο προσπαθούσαν να ξεχρεώσουν (όπως οι περισσότεροι της γενιάς του, θα σου πουν) ο πατέρας της οικογένειας, κρατώντας στα χέρια το χαρτί μιας απόλυσης που δεν μπορούσε να αντέξει, έφυγε από την ζωή μπροστά στα μάτια της γυναίκας και των δύο παιδιών του, παθαίνοντας καρδιακή προσβολή. Η μητέρα έβγαλε μια κραυγή που τα παιδιά δεν είχαν ξανακούσει. Ο αφηγητής της θλιβερής αυτής ιστορίας, περιγράφει τον τρόπο που ένιωσε. Το πώς έτρεμαν τα χέρια του. Ένιωσε να κοκαλώνει κι η καρδιά του σκίστηκε στα δυο, ενώ ο μικρός του αδερφός αποφάσισε να κλειστεί στο δωμάτιο του, κλαίγοντας, μέχρι το πέρας της μέρας. Ήταν από τις πιο φρικιαστικές ιστορίες της κρίσης που έχω ακούσει.
Το σόι -που κάθε Πάσχα, Χριστούγεννα και λοιπές γιορτές γλεντούσε μέσα στο σπίτι τους- έδειξε το αληθινό του πρόσωπο μετά το σοκαριστικό αυτό συμβάν, γυρίζοντας την πλάτη και βγάζοντας φήμες για την κακή ψυχολογική κατάσταση της μητέρας. Πρωτότοκος γιος, αριστούχος, που προσπάθησε να κρατήσει το σπίτι του ζωντανό κάνοντας δύο δουλειές παράλληλα, καθώς το βάρος ένιωθε να πέφτει όλο επάνω του.
«Ο πατέρας μου πριν πεθάνει, ήθελε να μάθω μουσική. Ένα όργανο της αρεσκείας μου. Οτιδήποτε. Αρκεί να ξέρω να παίζω καλά.» Ο ίδιος επέλεξε την κιθάρα, αφού κι ο πατέρας του -αν και λογιστής- προσπαθούσε φιλότιμα να παίξει το ίδιο όργανο, αυτοδίδακτα, στον ελεύθερο χρόνο του.
Σήμερα το παιδί αυτό είναι φοιτητής σε μεγάλο πανεπιστήμιο της χώρας. Κατάφερε να ξεχρεώσει το σπίτι μαζί με την μητέρα του, η οποία αναλάμβανε ‘δουλειές του ποδαριού’ για να βγάζει τα προς το ζην. Ο αδερφός του, ένας καλός μαθητής του δημοτικού, διαβάζει τακτικά τα μαθήματά του μαζί του.
Το μυαλό μου, ακούγοντας αυτήν την ανατριχιαστική -και άσχημη καλώς ή κακώς- ιστορία, προσπαθούσε για ώρα να κατανοήσει: τι σχέση έχει, ακριβώς, η μουσική. Έτσι, του έκανα την ερώτηση ευθέως κι αυτός μου απάντησε με περίσσεια ειλικρίνεια:
-Τα καλύτερα βράδια, έπαιρνα την κιθάρα μου και πριν κοιμηθώ προσπαθούσα να παίξω ένα τραγούδι. Άλλα μου έφτιαχναν το κέφι, άλλα μου το χάλαγαν. Τόσες νότες, τόσες μελωδίες, τόσοι στίχοι. Ελληνικά, ξένα κομμάτια, δεν είχε σημασία. Όλα είχαν κάτι να μου πουν και να με κάνουν να αναρωτηθώ για χίλια δυο πράγματα. Ήταν η φτηνότερη ψυχοθεραπεία που θα μπορούσα να έχω. Συν της άλλης, είχε πλακά. Άκουγα στο MP3 τα τραγούδια και έπαιζα από πάνω τους. Άλλα έβγαιναν, άλλα με τσάντιζαν. Τουλάχιστον δεν τα παράτησα και τώρα δικαιώνομαι: το σπίτι είναι δικό μας, η οικογένεια μου είναι χαρούμενη κ εγώ… ’φοιτητούμπα’. Όσο για την κρίση και την ανωμαλία που βαράει τον κόσμο με τις πορείες, τις απεργίες και την καταστροφή που μου πλασάρουν οι ειδήσεις των 8, τους γυρνάω την πλάτη, όπως μου την γύρισαν κι εκείνοι τότε. Η διαφορά είναι πως εγώ έχασα τον πατέρα μου για μερικά πολύχρωμα βαμβακερά χαρτάκια. Ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσα να πάθω σε μια από τόσο ευαίσθητη ηλικία. Φυσικά σχέση δεν είχα, τις δουλειές μου τις είχα τελειώσει κ αν κ πτώμα συνέχιζα να κάνω αυτό που με ευχαριστούσε.
-Τώρα πλέον τι κανείς;
– Ήρεμα… Έχω τη σχολή, στο σπίτι όλα καλά…
-Και για δουλειά;
Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού που βρισκόμασταν του φώναζε σε 10’ να ανέβει στην σκηνή.
Το τελευταίο που πρόλαβε να πει, ήταν πως προτιμά να παραμείνει ανώνυμος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s