Επιστροφή στο παλιό μου σανίδι | Βαγγέλης Χαμπιλίδης

Μετά από πολλά άγχη, μετά από σφιγμένα στομάχια και μετά από πολλές βραδινές ταχυπαλμίες, επέστρεψα.

Ομολογώ πως δεν ήξερα τι θα συναντήσω, όταν επιστρέψω. Ήθελα να έχω την αξιοπρέπεια μου καθαρή, ορθή. Ξέρετε, ο εγωϊσμός και το πείσμα στον άνθρωπο καμιά φορά είναι ότι το χρησιμότερο, το πολυτιμότερο.

Τι πληγή είναι όταν σου απαγορεύουν να έρθεις στην παλιά σου οικογένεια, στον παλιό σου θίασο. Εκεί πεισμώνεις. Δεν μπορούν να σου φερθούν έτσι. Όχι δεν μπορούν! Όταν έχεις δώσει όλη σου την ψυχή. Όχι δεν θα το επιτρέψω. Θα προσπαθήσω!

Όταν θέλεις να ακούσεις τις φλυαρίες του κόσμου πρέπει να κάνεις και θυσίες, δεν γίνετε να τα έχουμε όλα σε αυτήν την ζωή αφεντικό.

Αλλά ο επιμένων νικά!

Αχ την λύτρωση που νιώθεις, όταν το έχει τους, γίνεται ναι σου.

Τελικά επέστρεψα! Επέστρεψα ως Αντωνάκης και πως; Σαν από μηχανής θεός.

Πατώντας το πόδι μου στην σκηνή νιώθω το απόλυτο σέβας, το απόλυτο δέος, την απόλυτη συγκίνηση.

Ξανά γύρισα, στα θεατρινόπαιδια μου, που τόσο τους έλλειψα και οι αγκαλιές τους ήταν ασφυκτικές.

Δυο γυναίκες! Είναι στήριγμα. Η μαμά θεατρίνα.

Ξέρετε τι είναι φασισμός; Η απαγόρευση της παιδείας, σε ένα παιδί. Το θέατρο είναι παιδεία, σχολείο. Άρα;

Στην ζωή μου θα μείνει ως μία αντίσταση, μία εξέγερση, μία κατάργηση των παραδόσεων.

Να εύχομαι το ταξίδι να είναι μακρύ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s