Ένας άγγελος που φοβόταν τους ανθρώπους | Ελλάδα Κράλλη

Στέκεται μόνος μπροστά στη δυσωδία της ανθρωπότητας. Εισπνέει χνώτα και ακαθαρσίες καθώς μπαίνει στον ηλεκτρικό για την καθημερινή του διαδρομή. Περνάει ένας άστεγος και εκλιπαρεί για λίγη ελεημοσύνη. Κοιτάζει τα πρόσωπα των συνανθρώπων του που είναι γεμάτα λύπη και αμηχανία. Ποια αλήθεια άραγε δέχτηκαν για να την τηρήσουν; Μέσα στο ατάραχο πλήθος η δική του μικρή βοήθεια ήταν ο παράδεισος εκείνου του φτωχού. Δεν δίστασε ούτε τον κοίταξε με καχυποψία. Το βλέμμα του άστεγου ήταν γεμάτο αγωνία σκεπτόμενος την σημερινή του τροφή και για το που θα κοιμηθεί. Ήταν τρομαγμένος, μα ταυτόχρονα η ελπίδα έλαμπε στα μάτια του.
Κάθε φορά που έμπαινε στον ηλεκτρικό ένιωθε το ανακάτεμα της ανθρωπότητας. Ήταν μια αίσθηση ομορφιάς και κακοσμίας. Εκεί που ταξίδευε οι άσχημες μυρωδιές του θύμιζαν τη μαύρη πραγματικότητα. Χαμογελούσε, όμως γιατί σκεφτόταν πάντα την ομορφιά. Αυτή η χαρά όμως τον φόβιζε. Παρατηρούσε τους ανθρώπους που άλλοτε ήταν χαρούμενοι και άλλοτε προβληματισμένοι ή κενοί. Θυμήθηκε και τα δικά του χαμόγελα. Αλλά ήταν ψεύτικα. Έμαθε να χαμογελάει σε άτομα που του φώναζαν. Αυτό ήταν το λεγόμενο καλούπι της κοινωνίας.
Απορούσε πολλές φορές για την λογική των ανθρώπων. Κατέληγε πάντα σε δάκρυα και δεν μπορούσε να διακρίνει αν ήταν λυτρωτικά ή αν τον είχε καταβάλει η κατάθλιψη. ‘Όλα αυτά και άλλα τόσα κυριαρχούσαν στο μυαλό του κάθε μέρα από τη στιγμή που ξυπνούσε. Είχε ερωτήματα για την ζωής του. Του ήταν δύσκολο να συνυπάρξει με τα ανθρώπινα δεδομένα. Με είχε ρωτήσει αρκετές φορές :

«Άραγε οι άνθρωποι γνώρισαν την αγάπη;».
Για μένα η αγάπη ήταν μια ανιδιοτελή αίσθηση από τότε που γεννήθηκα. Κατοικούσε πάντα μέσα μου δίχως να καταλάβω τι σήμαινε. Χρειάζεται χρόνος και εμπειρία για να βιώσουμε τα συναισθήματα. Ήταν σκέψεις, μα και φράσεις σε ατελείωτες συζητήσεις που είχαμε.
Έφτασε σπίτι. Περπατούσε μόνος μέσα στο παγωμένο του δωμάτιο με τα μάτια του πρησμένα από το κλάμα. Ο φόβος της συνύπαρξης τον είχε κυριεύσει ξανά. Πάντα όμως τον δικαιολογούσα μιας και εγώ δεν ένιωσα να ταιριάζω ποτέ με τους ανθρώπους. Με κάλεσε στο τηλέφωνο. Ήθελε να με δει ή μάλλον αποζητούσε κάτι ξένο ή μια συνήθεια; Έτρεξα κοντά του να τον ηρεμήσω, να του μιλήσω αιώνια δείχνοντας του την αγάπη προς το φως.
«Γιατί λυπάσαι για την αθλιότητα των ανθρώπων;
-Δεν μπορώ. Νιώθω να πνίγομαι μέσα στη βρώμα τους.
-Ποιος σου είπε ότι μόνο αυτό υπάρχει σε αυτούς;

-Αφού δεν ξέρουν να αγαπάνε και προτιμούν να είναι φυλακισμένοι στους νόμους που εκείνοι επινόησαν.
-Έτσι είναι άνθρωποι καλέ μου. Έχουν τόση αξία, μα τη πετάνε στα σκουπίδια. Στα δύσκολα όμως θα τρέξουν στο φως είτε από φόβο είτε για προστασία.
-Πιστεύεις ότι αξίζει να βρίσκονται στο φως;
-Ο καθένας έχει δική του πορεία σε αυτή την ζωή. Άλλοι εκτιμούν τις ομορφιές γύρω τους και δημιουργούν κόσμους και άλλοι απλά καταπατούν ψυχές για να γίνουν ανώτεροι. Στο τέλος όμως θα φανεί τι πραγματικά πιστεύουν μέσα τους».
Έφυγε τρέχοντας να πάει στο νεκροταφείο που κειτόταν η μητέρα του. Σαν παιδί δεν έμαθε να χαμογελά όπως όλα τα άλλα. Είχε μάθει να είναι σκληρός και μόνος. Ήταν μια άμυνα όπως έλεγε για να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους. Κόσμος δεν υπήρχε στο νεκροταφείο και δειλά ο ήλιος φαινόταν μέσα από τα σύννεφα. Το στομάχι του είχε δεθεί κόμπος μιας και δεν είχε όρεξη να φάει τίποτα. Κάθισε δίπλα από το μνήμα και σκεφτόταν γλυκές στιγμές. Τα δάκρυα δεν έπαψαν να τρέχουν στα μάγουλά του ούτε λεπτό. Έκατσε αρκετή ώρα και ο ήλιος είχε δύσει. Οι φλόγες των καντηλιών του δείξανε τον δρόμο του γυρισμού.
«Γιατί οι άνθρωποι πονούν τόσο;

-Εκείνοι το διάλεξαν».
Ένα χάος κυκλοφορούσε στο μυαλό του με σκέψεις, αναμνήσεις, εικόνες, στιγμές και συναισθήματα. Βρισκόταν σε μια αγκαλιά. Κοιτούσε στο ταβάνι και απορούσε ακόμη για αυτά που αισθανόταν. Ήθελε τόσο να αγαπήσει τον καθένα, αλλά μέσα του κατοικούσε ο τρόμος της κακίας τους. Ήταν ένα βάρος στην καρδιά του που τον αφύπνιζε κάθε πρωί.
Να τος πάλι παίρνει το τρένο για την δουλειά. Ξανά τα ψεύτικα χαμόγελα και η ταπεινή υποταγή. Έπρεπε να μάθει να είναι συγκρατημένος και όχι υπερήφανος. Η έπαρση έλεγε πολλές φορές ότι οδηγεί στην καταστροφή. Κάθε μέρα αυτή η συνήθεια και η μόνη αλλαγή στη ζωή του ήταν εκείνη. Ανυπομονούσε πότε θα την συναντήσει τυλίγοντάς την αγκαλιές και φιλιά. Την θωρούσε θεϊκό δώρο. Τα μάτια της είχαν την λάμψη της αγνότητας. Πάντα το αγαπούσε αυτό πάνω της.
«Σε παρακαλώ μη το αλλάξεις αυτό ποτέ», έλεγε και τον κοιτούσε παιδικά και ντροπαλά ζητώντας να της δώσει φιλί στο μέτωπο.
Όταν έφευγε όμως το κενό τον έπνιγε πάλι. Η μοναξιά τον κομμάτιαζε ψυχικά και έψαχνε διεξόδους στους ύμνους γα να βρει την γαλήνη. Τότε καταλάβαινε ότι το κλάμα ήταν λυτρωτικό και ήρεμα πλάγιαζε για να κοιμηθεί ονειρευόμενος εκείνη.
Μια στάλα φωτός ξεπρόβαλλε από το παραθύρι του και ένα πούπουλο αντίκρισε στο προσκεφάλι του.

«Τελικά υπάρχει αγάπη στους ανθρώπους;
-Αυτό φοβόμουν πάντα, αλλά πιστεύω σε αυτούς. Μη φοβάσαι και πορεύσου με γαλήνη ανάμεσα τους. Όσοι αξίζει να είναι δίπλα σου θα φάνουν, ενώ τους άλλους θα τους ρουφήξει το σκοτάδι.

-Και πως θα μάθω να τους αγαπώ αν δεν τους αξίζει;
-Μεγάλο ερώτημα καλέ μου άγγελε. Εσύ θέλησες να βαδίσεις ανάμεσά τους, διότι από την αρχή πίστεψες σε αυτούς. Με τον καιρό θα μάθεις να μην τους φοβάσαι».
Δεν αισθανόταν λύπη πια, μα τα σύννεφα που τον αγκάλιαζαν δίπλα στο πιο λαμπερό φως. Μαύρισε ο ουρανός όμως ξαφνικά και βουτούσε ολοένα και πιο βαθιά στη γη. Έπεσε με φόρα στην πιο αρχαία θάλασσα αντικρίζοντας τα πιο παράξενα πλάσματα. Χανόταν όλο και πιο βαθιά στον βυθό. Πνιγόταν σε μια άβυσσο που δεν είχε γνωρίσει. Προσπάθησε να εναντιωθεί στο βάθος και να βάλει δύναμη να ανέβει όσο πιο ψηλά μπορούσε.
Αναπνοή… η ζωή του ανθρώπου… καλώς όρισες στον κόσμο των ανθρώπων…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s