Περί alt-right κι όχι μόνο | Σταμάτης Παρασκευάς

Μερικά πράματα δεν ξέρεις από πού να τα πιάσεις για να κάνεις λιανά (αν και αυτό είναι ένα ταλέντο που πρέπει να κατέχει ένα συγγραφέας ή ένας σχολιαστής, αν και το «λιανά» πολλές φορές -ή μάλλον, πάντοτε- καταντά αιρετικό, καθότι πρέπει να επιλέγεις τι θα φέρεις στο φως και τι θα αποσιωπήσεις, τι θα επιλέξεις ως σημαντικό και τι ως λιγότερο σημαντικό). Όλα, όμως, τα πράματα που θα μελετήσεις και πιστέψεις, απ’ όποια πλευρά κι αν είσαι εξαρτώνται από την ιδεολογία σου.
Στάση πρώτη κάπου εδώ. Τι σημαίνει η τελευταία πρόταση: όλοι, μα όλοι, όοολοι οι άνθρωποι σκεφτόμαστε με συγκεκριμένο τρόπο, συγκεκριμένες αρχές (και μάλλον η ιδεολογία έχει να κάνει με συγκεκριμένα τέλη, δηλαδή μέχρι πού φτάνει η ιδέα μας περί κάποιου πράματος), σε συγκεκριμένο υλικο-τεχνιολογικο-κοινωνικο-οικονομικο-περιβαλλοντικό πλαίσιο και μια δεδομένη χωροχρονική στιγμή. Ο τρόπος που ερευνούμε αυτό που πιστεύουμε, το μέσον, τα εργαλεία, ενέχει/ουν και την μισή αλήθεια (κάτι σαν το «μέσον είναι το μήνυμα» και το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» σε κοινή συσκευασία). Άρα, όταν πάμε να μιλήσουμε, να σχολιάσουμε κλπ κάτι, τότε εξαρχής έχουμε μια προδιάθεση να επαληθεύσουμε ό,τι κάνει πιστευτό το αντικείμενο (ή υποκείμενο) της πίστης μας και να απορρίψουμε ό,τι ακυρώνει την πίστη μας.
Στάση δεύτερη και εδώ. Όταν πάμε να μιλήσουμε για κάποιους ή με κάποιους, ΓΑΜΩΤΟ, συνήθως είναι ομοϊδεάτες ή έστω με μικρές αποκλίσεις. Έτσι οι παραέξω (π.χ. όταν θέτεις εκτός διαλόγου και περιθωριοποιείς τους «φασίστες» -αλήθεια, ποιους φασίστες: αυτούς που είναι οικογένεια και φίλοι μας και είναι δίπλα μας;!) έχουν χωρισμένα τα τσανάκια τους από εμάς και εμείς από αυτούς και κλεισμένοι στους ιδεατούς μας μικρόκοσμους συγκρουόμαστε. Όταν λέμε φασίστες τους ψηφοφόρους μιας ομάδας που είναι στη βουλή, ακυρώνουμε την ευθύνη του διαλυμένου φασισμού που κυοφορεί η κοινωνία μας, η οικογένειά μας, η παρέα μας, η σχέση μας. Ας κάνουμε μιαν αναδρομή στα άτομα-άλλοθι: αυτά λειτουργούν ως «μαύρα πρόβατα» ή ως «φωτεινοί άγγελοι», δηλαδή, ένας μαύρος αθλητής που διαπρέπει στο εξωτερικό με διακρίσεις και τέλεια απόδοση αρκεί να αναγνωρίσουμε ένα προνόμιο στα μαύρα αδέρφια μας, αλλά όχι και να είναι ίσοι κι όμοιοι με εμάς σε άλλα γνωστικά ή επαγγελματικά πεδία. Ή αντίθετα, φταίνε δυο τρεις (μονάδες, δεκάδες ή χιλιάδες) για κάτι κακό, οπότε εμείς τους δαιμονοποιούμε και αποποιούμαστε των ευθυνών μας ή απλώς κάνουμε δηλώσεις ανθρωπισμού και ελευθερίας και αγάπης μην κοιτώντας το τέρας κατάματα.
Μερικά πράματα δεν ξέρεις από πού να τα πιάσεις για να τα μάθεις και να τα συν-μάθεις με τους αναγνώστες ή συν-σχολιαστές ή συνομιλητές σου ή επικριτές σου. Μπορεί να είσαι αδαής και απλώς να πετάς κάτι στη σφαίρα του δημόσιου διαλόγου, για να δεις τι άλλες γνώμες και ματιές υπάρχουν. Αλλά συνήθως, ενώ φαίνεται ότι υπάρχουν κι άλλοι που τους ενδιαφέρει να δουν τιστοδιάλο είναι π.χ. η alt-right, θα σκάσουν μύτη ως μεσσίες να σε στηλιτεύσουν για το άρθρο σου και «διάβασε λίγο πριν γράψεις, γατάκι (ή κρυφο-φασιστάκι)». Αυτό μου έτυχε εμένα προσωπικά, οπότε τονίζω ότι το κείμενο αυτό πρέπει να εκληφθεί ως απαρχή μιας συζήτησης με συνοιλητές όλους εμάς σ’ ένα καφέ, αναλύοντας-γνωρίζοντας ένα ακόμη πρόσωπο του τέρατος. Γιατί -επεκτείνοντας την χατζιδακική ρήση-, μπορεί να συνηθίσεις το πρόσωπο του τέρατος και να αρχίσεις να του μοιάζεις, αλλά τότε θα επιβεβαιώνεσαι διαρκώς και θα επαναπαύεσαι κι αυτό δεν είναι ο κανόνας των συστημάτων μας μέσα στα οποία επιβιώνουμε, καθότι αυτά μάς θέλουν διαρκώς να αυτο-αμμφισβητούμαστε. Και πώς θα επιτυγχανόταν τούτο; Μα με το να αλλάζει το πρόσωπο του τέρατος. Κι όπως η Λερναία Ύδρα, όταν ακυρώνεται ένα κεφάλι (πρόσωπο), ξεφυτρώνουν δύο νέα. Έτσι, όταν μας κόντρα στο συντηρητισμό π.χ., μπορείς να είσαι προοδευτικός ή νεο-συντηρητικός (απλοϊκό/λιανό παράδειγμα, θα προσπαθήσω να τ’ αποφύγω όσο περισσότερο μπορώ).
Πχ alt-right, alternative right, εναλλακτική δεξιά. Μια αναζήτηση στο ίντερνετ θα σας εμφανίζει αποτελέσματα από το wikipedia, ονόματα πολιτικών (προεξάρχοντος του Trump), sites (4chan, 8chan, Breibart), καθώς και μέσες άκρες και χοντρικά την ιδεολογία του συγκεκριμένου κοινωνικού υποκειμένου (όπου κοινωνικό υποκείμενο, είτε άτομο είτε ομάδα). Δεν είναι ξεκάθαρο το πολιτικό προφίλ, αλλά συνοψίζουν ακραία δεξιές απόψεις (είναι ενάντια στον πολυ-πολιτισμό -αν και τολμώ να πω πως στον τρόπο που η Δύση διαχειρίστηκε τον πολυ-πολιτισμό είμαι κι εγώ ο ίδιος ενάντιος, αλλά αυτό διαφέρει κάργα-, είναι ενάντια στα δικαιώματα των γκέι, των μαύρων, των γυναικών, στα ίσα δικαιώματα ενώπιον των νόμων και γενικά φαίνεται πως προωθούν την ανωτερότητα του «λευκού δυτικού άντρα», που είναι ενάντια στην πολιτική ορθότητα: http://skra-punk.com/2016/01/30/politiki-orthotita-ke-echthri-tis/ <— Εδώ μπορείτε να ξεκινήσετε μιαν ενδιαφέρουσα σειρά άρθρων του Skra Punk σχετικά με την πολιτική ορθότητα). Κύριο εργαλείο τους είναι το διαδίκτυο, τα memes και ως εκ τούτου η ανωνυμία. Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει το κατά πόσον αυτή η κατά διαδίκτυον ανωνυμία αποτελεί απώλεια ή στοιχεία της ιδεολογικής ταυτότητας. Εμένα προσωπικά, όσο κι αν διαφωνώ με τη «φυλλάδα» Lifo, τα αναγνώσματα από εκεί με κινητοποίησαν περαιτέρω για να διερωτηθώ για το νέο αμπαλάζ με το οποίο η νέα ακροδεξιά θα αποτελεί μέρος μιας ζηλευτής ποπ κουλτούρας

(http://www.lifo.gr/articles/people_articles/127539 // και σας παρακαλώ διαβάστε και τα σχόλια!!!).

Ας μην ξεχνάμε ότι η Νέα Ομιλουμένη στο 1984 ήταν η μόνη γλώσσα που δεν «μεγάλωνε», αλλά συρρικνωνόταν. Τι χρειάζεται να έχεις πολλές λέξεις, για να πεις τα πράματα (και τα αντίθετά τους -αν και δε χρειάζεται αντίθεση/αντίρρηση/αντίσταση για τα πράγματα που λέγονται) με το όνομά τους. Έτσι, τι χρειάζεται η πολιτική ορθότητα, ε; Ας ξεχάσουμε ότι οι λέξεις δεν είναι κραυγές, αλλά είναι συμπυκνωμένες ιστορίες, μνήμες, λήθες, αίμα και σπέρμα, δέρμα και όνειρα και ήττες σε έναν αρθρωμένο λόγο. Αυτό μάς καλούν. Ας ξεχάσουμε ότι ο χρόνος που μας δίνεται (ο μηδαμινός, γελοίος συμπαντικός-σχετικός χωροχρόνος που μας δίνεται) φτάνει ίσα ίσα για να αγαπήσουμε κάποιους ανθρώπους. Ας μισήσουμε όσους περισσότερους μπορούμε. Ας ξεχάσουμε την τυχαιότητα που μάς έβαλε να γεννηθούμε τώρα και εδώ κι όχι τότε και εκεί, ας ξεχάσουμε την τυχαιότητα που μας έκανε λευκούς χριστιανούς δυτικούς κι όχι μαύρους φυσιολάτρες αφρικανούς. Ας ντύσουμε με γκλαμουριά το αίμα, όπως η θρησκεία. Όσο ήσυχοι μπορούμε να κοιμόμαστε τα βράδια με το να υπομένουμε ή να ασκούμε την αθλιότητα, τόσο ήσυχα κι άδοξα θα σβήσουμε. Η γελοιότητά μας έχει ημερομηνία λήξης. Θα ξεγλιστρήσουμε ανώνυμοι στον θάνατο. Και κάπως έτσι κλείνει η σειρά μου, να μιλήσει για τον τρόμο και την αθλιότητά μας και θα αρχίσω να πίνω το κρασί μου μέχρι να μου μιλήσει κάποιος: είτε από την «παρέα» μου, για να μου επεκτείνει την σκέψη ή να μου εκθέσει ενδοιασμούς, είτε από κάποια άλλη παρέα που θα μου αντιτείνει «μέσα σε καπνούς και σε βρισιές» την δική μου γελοιότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s