Χρόνος – Λόγος να θυμάμαι | Μιλένα Βλασσοπούλου

 

Μιας και η χρονιά αυτή φτάνει στο τέλος της, έχω ανάμεικτα συναισθήματα και αναμνήσεις. Έζησα όμορφες στιγμές, μα μάτωναν κάθε φορά που αυτός ο οποίος τις έδινε, τις πότιζε με μαύρο αίμα. Εάν αγαπάς, εάν με αγάπησες ποτέ σου όπως έλεγες ελπίζω να μετανιώνεις για τη σύριγγα που κάρφωνες στις όμορφες στιγμές. Ήταν μια χρονιά γεμάτη με νέες γνωριμίες που τελικά έγιναν φιλίες με μέλλον και πολύ αγάπη. Ένας χρόνος γεμάτος τρέλα, λόγια όμορφα μα και λόγια θυμωμένα. Δεν μετανιώνω για τίποτα από αυτά που είπα. Γι’ αυτά που έπρεπε να πω, αλλά θα πλήγωναν ανεπανόρθωτα. Φαίνεται πως σεβάστηκα παραπάνω αυτούς που δεν σεβάστηκαν και χτύπησαν με τα λόγια τους σε ευαίσθητα σημεία. Ήταν σαν να έφευγε η αγάπη που είχαμε μεταξύ μας με τον αέρα στο μπαλκόνι. Από τότε δεν ήμουν ίδια. Άρχισα να αμφισβητώ ακόμα και τις πιο αγνές προθέσεις. Μα δεν φταις εσύ που εγώ είμαι δύσπιστη. Αλλά χρειάζεται πολύ προσπάθεια να σε θεωρήσω δικό μου άνθρωπο. Θέλει αποδείξεις η ψυχή για να πειστεί. Θέλω να θυμάμαι πως ήταν και μια χρονιά με απρόσμενες επιστροφές που πήραν τον πόνο ενός ίσως και δύο χρόνων από πάνω μου. Έφυγε ένα απίστευτο βάρος και ένας απίστευτος πόνος και αντικαταστάθηκε από ένα όμορφο χάδι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s