Χριστούγεννα à la parisienne |

Δώρα, ζεστό κόκκινο κρασί, βαρύ άρωμα σοκολάτας, λαμπάκια παντού, κόκκινα τραπεζομάντηλα, κι άλλα λαμπάκια, Champs Élysées φώτα, κάμερες… ναι, πάμε.

15776265_1346176098776877_8896075_o

Οι Παριζιάνοι τα Χριστούγεννα…
Μόνο τότε χαμογελούν, μόνο σε αυτή τη μικρή χρονική περίοδο, διάρκειας το πολύ εφτά με δέκα ημερών, μπορούν επιτέλους να χαμογελάσουν ζεστά. Ισως μια ακόμη φορά, κοντά στα τέλη του Μάη, όταν αρχίζει επιτέλους η ζέστη, αλλά εκεί κρατούν ένα χαμόγελο για τον ήλιο και μια έκφραση δυσαρέσκειας, μόλις η θερμοκρασία ξεπεράσει τους 30 βαθμούς.
Μόνο τότε, την εβδομάδα των Χριστουγέννων, χαμογελούν ζεστά και βαθιά.

[Εναλασσόμενα σώματα με πακέτα στην οδό Rivoli. Οι ποσότητες των δώρων είναι τρομακτικές.]

Οι περισσότεροι δεν είναι καν καθολικοί χριστιανοί, στην πλειοψηφία τους είναι άθεοι και αβάπτιστοι. Δεν είχαν ποτέ στο πρόγραμμα σπουδών τους τα Θρησκευτικά, δεν γιορτάζουν κανέναν Άγιο Βασίλειο και δεν υπάρχουν πουθενά διάκοσμοι με φάτνες και θεία βρέφη. Στη Γαλλία το κράτος είναι ξεκάθαρα διαχωρισμένο από τη θρησκεία εδώ και δύο αιώνες, ο τυπικός χριστουγεννιάτικος στολισμός είναι, λοιπόν, αυστηρά θεσμοθετημένος και φτάνει μέχρι τα λαμπάκια, κι άλλα λαμπάκια, λαμπάκια σε σειρές, διαφορετικά σχήματα, πιο μεγάλα, πιο μικρά, στις καλύτερες περιπτώσεις θα δεις και χριστουγεννιάτικα δέντρα ή αστέρια, αλλά πρέπει να έχεις συνεχώς το κεφάλι ψηλά, να τα βρεις πρώτος, να πεις: ναι, νίκησα, βρήκα ένα γκι! Οι φίλοι σου θα σε κεράσουν μια μπύρα, από την επόμενη μέρα ο διαγωνισμός ξανατρέχει και εσύ χάνεσαι πάλι στις ατελείωτες ουρές από λαμπάκια. Αν είσαι ύπουλος ή αν απλά σου αρέσουν οι καλές βέλγικες μπύρες, να τους πηγαίνεις συχνά στο 6ο ή στο 3ο διαμέρισμα, φέτος υπάρχει μια σχετική δεντρο-μανία, όχι με μπάλες, φυσικά, αλλά λαμπάκια και γιρλάντες.

15749933_1346178952109925_441757578_n

[Κατεβαίνεις τη Champs Élysées, δίνοντας την υπόσχεση να μη ξαναπεράσεις από τη χριστουγεννιάτικη αγορά μέχρι να τελειώσουν οι γιορτές. Πολύ έντονη η μυρωδιά από Nutella και το ζεστό κρασί είναι ένα μείγμα άσχημων αλκοολούχων.]

Οι Γάλλοι δεν έχουν μάθει να γιορτάζουν τη Γέννηση ενός Ιησού Χριστού που κάνει την 25η Δεκέμβρη κάθε χρόνου αργία, ώστε να μαζευτούν για το κλασικό φουά γκρα τους. Δεν έχουν κάλαντα, ούτε μελομακάρονα, ούτε κουραμπιέδες. Ούτε γαλοπούλα, ούτε γέμιση, ούτε, εν τέλει, τίποτα.

[Τότε γιατί τόσα λαμπάκια; Η rue des Abbesses γύρω από την Μονμάρτη είναι μια ενιαία φωταγώγιση που σε ζαλίζει.]

15749009_1346178945443259_1681436062_o

Έχουν μάθει, όμως, να γιορτάζουν τις ημέρες αυτές για την οικογένεια. Είναι η μόνη φορά μέσα στο χρόνο που ξέρεις πού θα βρεις όλους τους Παριζιάνους: σε κάποιο σπίτι -και όχι έξω- όχι με φίλους ή γνωστούς και παρέες, αλλά αυστηρά με τα μέλη της οικογένειας, διευρυμένης ή και μη. Το βράδυ της 24ης Δεκέμβρη είναι η μόνη χειμωνιάτικη στιγμή για να δεις την πόλη άδεια, τρομακτικά άδεια, χωρίς τίποτα ανοιχτό, ίσως ένα εστιατόριο στο 16ο διαμέρισμα ή καποιο πιο μικρό στο 11ο, όλα τα υπόλοιπα όμως, μπαρ, καφέ, μπιστρό, όλα (!) κλείνουν, κλείνουν και τα λαμπάκια τους και το Παρίσι γίνεται σκοτεινό, υγρό και αθόρυβο. Όπως άλλωστε του ταιριάζει.
Για εσένα, για εμάς, ίσως φαντάζει αστείο. Αθώα και συμπονετικά αστείο. Ειρωνέψου, όμως, την ιερή αυτή συνήθεια στην πόλη των άθεων και θα μείνεις μόνος για το reveillon της Παραμονής. Και μπορεί αυτό το τέλειο εστιατόριο που μένει ανοιχτό να σερβίρει παγωτό Grand Marnier και πάπια πιο μαλακή από το πιο ζεστό ψωμί που έχεις φάει, όταν γυρίζεις όμως στο άδειο μετρό και κοιτάς, περνώντας πάνω στις γέφυρες της γραμμής 6, τα παράθυρα με τα λαμπάκια σε έξαρση, τότε ζηλεύεις, με τον πιο ωμό και ξεδιάντροπο τρόπο.

[Και ας ξέρεις πως στη χώρα σου δε χρειάζεσαι τα Χριστούγεννα σαν ορόσημο για να βρεθείς με όλη σου την οικογένεια, ακόμα και αν αποτελείται από 14 άτομα.]

Όλη την υπόλοιπη χρονιά γίνονται παγεροί, τυπικά ευγενικοί, σαρκαστικοί και παραπονιούνται συνεχώς. Για μια εβδομάδα μεταμορφώνονται και γελούν, κι ας κάνει κρύο, γελούν και το καταλαβαίνεις ότι είναι γέλιο ειλικρινές, γιατί δε θα πουν «merde» όταν σπρώξεις στο μετρό επειδή βιάζεσαι τρομακτικά να περάσεις, αμάρτημα που κανονικά θα ήθελαν να τιμωρείται με θανατική ποινή, να είσαι σίγουρος. Στιγμιαία θα σε κοιτάξουν, θα κοιτάξουν τα εκατό πακέτα που κουβαλούν μαζί τους (ένα για κάθε συνδαιτημόνα του reveillon, ακόμα και αν ένας από αυτούς είναι η πιο μακρινή θεία που έχουν να δουν από πέρυσι τέτοιο καιρό), θα σου χαμογελάσουν και αν κρατάς και εσύ πακέτα, θα ξεστομίσουν θαρραλέα «Joyeux Noël». Είσαι ελεύθερος να τρέξεις για τη δουλειά σου.

[Φέτος ήθελες απλά να είσαι στην Αθήνα χωρίς τα εκατομμύρια λαμπάκια, στο Μαύρο Γάτο με κόκκινο κρασί, και ας μην πάρεις κανένα δώρο.]

Παρίσι τα Χριστούγεννα σημαίνει χαμόγελα και λαμπάκια. Μόνο για τους Παριζιάνους. Δεν αναφέρομαι στους κατοίκους των ghetto, ούτε στις ασιατικές και μουσουλμανικές οικογένειες της πρώτης, ακόμα, γενιάς. Μόνο αυτοί μπορούν να εκφράσουν και να γράψουν ρεαλιστικά τι σημαίνει να ζεις τα Χριστούγεννα σε αυτήν την πόλη, όντας κοινωνικά περιθωριοποιημένος – εγώ δεν έχω ουδεμία αξίωση. Αν έρθεις λοιπόν, φρόντισε να έχεις αυτούς που σε αγαπούν μαζί. Αν θες τη διεύθυνση του μοναδικού ίσως restaurant που παραμένει ανοιχτό για το reveillon των Χριστουγέννων, πες μου, ίσως, μάλιστα βρεθούμε και εκεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s