Βιβλιοπαρουσίαση: Ιστορίες αυτοχειρίας – Guy de Maupassant | Όμικρον Μι

ew

 

Σε αυτήν την ενδιαφέρουσα έκδοση έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε οκτώ διηγήματα η συνοχή των οποίων έγκειται στην πράξη της αυτοχειρίας. Αξίζει να αναφερθεί ότι τα διηγήματα αυτά γράφτηκαν σε μια περίοδο κατά την οποία το θέμα της αυτοχειρίας απασχολούσε έντονα τον Μωπασσάν, και μάλιστα λίγο αργότερα αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή του.

Ο κοινός τόπος λοιπόν σε αυτά τα διηγήματα είναι η αυτοχειρία, και μέσα από αυτές τις σελίδες μπορούμε να δούμε ένα ευρύ φάσμα αυτόχειρων καθώς και τις αιτίες που τους οδήγησαν σε αυτή τους την απόφαση.

15592133_1460783597278877_1821093385_n      Η πρώτη από αυτές «Το Ανάκλιντρο» ίσως θα μπορούσε και να θεωρηθεί ένα πρώιμο δείγμα επιστημονικής φαντασίας, καθώς μας παρουσιάζει ένα «Ίδρυμα Εκούσιου Θανάτου». Ένα κέντρο ευθανασίας με λίγα λόγια, στο οποίο το κάθε άτομο έρχεται με δική του ευθύνη έτσι ώστε να βάλει ένα τέρμα στη ζωή του ανώδυνα και αναίμακτα. Το ζήτημα της ευθανασίας μας απασχολεί ακόμα και σήμερα, και ο Μωπασσάν σε αυτό το διήγημα κάνει ένα είδος αναφοράς στην ταξική κοινωνία καθώς παρουσιάζει τους φτωχότερους ως πιο συχνούς πελάτες αυτού του ιδρύματος, και τους «έχοντες» ως φιλάρεσκα μέλη του που απλά τριγυρίζουν και χαζογελάνε στις αίθουσες που μυρίζουν θάνατο.

Μια παρόμοια προσέγγιση υπάρχει και στα διηγήματα «Ο Τυφλός» και «Η Τρελή»  καθώς εκεί πια δεν μιλάμε για άμεσες και ενσυνείδητες αυτοκτονίες. Ο κοινωνικός περίγυρος και οι συνθήκες ακραίας εκμετάλλευσης και φτώχειας (στον Τυφλό) και η ψυχική ασθένεια και εγκατάλειψη (στην Τρελή) είναι η λόγοι που οδηγούν στο θάνατο τους. Έτσι δημιουργείται στην αναγνώστρια το ερώτημα αν πρόκειται περί αυτοχειρίας ή δολοφονίας καθώς δεν υπάρχει καμία τέτοια γραπτή η προφορική δήλωση από τους θανόντες.

Μια τέτοια επιστολή ωστόσο έχουμε τη δυνατότητα να διαβάσουμε στο διήγημα «Αυτοκτονίες». Ο συγγραφέας της επιστολής διαπιστώνοντας και συνειδητοποιώντας την κενότητα της ζωής του αποφασίζει να δώσει ένα τέλος. Την ίδια κενότητα σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη του έρωτα από τη ζωή του θα συνειδητοποιήσει και ο κύριος Λεράς στον «Περίπατο». Γέρος πια και καθώς αναλογίζεται πως έζησε μέχρι σήμερα ανακαλύπτει πως θυσίασε όλα τα χρόνια του για ένα αύριο το οποίο όμως δεν ξημέρωσε ποτέ. Έχοντας ζήσει μια ζωή μίζερη και ανέραστη αποφασίζει να δώσει ένα τέλος στην ύπαρξη του.

Μια άκρως αντίθετη ζωή με τον γερό-Λεράς έχει ο βαρόνος ντε Βιλμπουά στον «Ελαιώνα» ο οποίος έχοντας ζήσει και γλεντήσει την ζωή του σαν jeune premier στους παριζιάνικους κοσμικούς κύκλους αποφασίζει μετά από μια μεγάλη ερωτική απογοήτευση να τα παρατήσει όλα και να στραφεί στον Θεό. Έτσι γίνεται ιερέας σε ένα απομακρυσμένο χωριό του νότου. Όμως οι ειρηνικές μέρες δεν κρατάνε ποτέ, και όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με το παρελθόν του θα δώσει ένα τέλος στη ζωή του ενοχοποιώντας όμως κάποιον άλλο, έστω και άθελα του.

Φυσικά από μία τέτοια συλλογή δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι αυτόχειρες για ζητήματα τιμής. Στον «Μικρό» ο κύριος Λεμονιέ ανακαλύπτει ότι ο πολυαγαπημένος του γιος δεν είναι δικό του παιδί, ενώ στο «Ένας δειλός» ο υποκόμης Γκοντράν-Ζοζέφ ντε Σινιόλ καλείται να υπερασπιστεί την τιμή του σε μία μονομαχία, ωστόσο ο φόβος θα τον κάνει να δώσει τέλος στη ζωή του. Έχουμε λοιπόν δύο αυτόχειρες οι οποίοι προτιμούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους παρά να βιώσουν τον κοινωνικό διασυρμό. Οι λόγοι τιμής λοιπόν είναι τόσο εξωτερικοί (προς την κοινωνία) όσο και εσωτερικοί (προς τον ίδιος μας τον εαυτό).

Εν κατακλείδι, σε αυτά τα κλασικά κείμενα ανταμώνουμε με συνειδητοποιημένους αυτόχειρες, απογοητευμένους αυτόχειρες, καθώς επίσης και με εξαναγκασμένους αυτόχειρες. Μέσα από αυτά τα διηγήματα ο Μωπασαν μας γνωστοποιεί την «αιρετική» του πεποίθηση -αιρετική ως προς τα κοινωνικά επιβαλλόμενα πρότυπα- της αξιοπρέπειας, του αυτοκαθορισμού των ζωών μας, καθώς και της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας, πέρα από κάθε εξωτερική και ξένη –ως προς το άτομο- ηθική. Εξάλλου «η αυτοχειρία είναι η δύναμη εκείνων που δεν έχουν δύναμη, η ελπίδα εκείνων που δεν πιστεύουν πια σε τίποτα και το ύψιστο θάρρος των ηττημένων. Τουλάχιστον, υπάρχει μια διέξοδος σε τούτη τη ζωή, μια πόρτα που μπορούμε να ανοίξουμε όποτε θέλουμε και να περάσουμε στην άλλη όχθη» (απόσπασμα από «Το Ανάκλιντρο»).

Τίτλος πρωτοτύπου : –

Τίτλος μετάφρασης : Ιστορίες αυτοχειρίας

Συγγραφέας : Guy de Maupassant

Μετάφραση : Γιάννης Στρίγκος

Εκδόσεις : Ποικίλη Στοά

Έτος :  2016

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s