Αναμνήσεις μιας χρονιάς | Νίκη Συρίγου

Οι αναμνήσεις αποτελούν ένα ιδιαίτερο και τόσο πλούσιο μέρος της προσωπικότητας ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης του κάθε ανθρώπου.

 

Οι αναμνήσεις ποικίλουν. Το περιεχόμενό τους δεν βρίσκεται σε μια ευθεία γραμμή. Αν ήταν έτσι, θα ήταν νεκρές. Θα ήταν ένα τίποτα. Οι αναμνήσεις έχουν παλμό. Η ουσία, η ποιότητα και η ποσότητά τους έχουν παλμό. Αυτό δηλώνει την ύπαρξη κίνησης, την ύπαρξη ροής, την ύπαρξη Ζωής.

 

Αρκετές αναμνήσεις μας επισκέπτονται δίχως καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Υπάρχουν, όμως, κι άλλες στις οποίες εμείς κτυπούμε την πόρτα και εκείνες πρόσχαρα -ή και όχι- την ανοίγουν και μας υποδέχονται. Κι άλλοτε η μνήμη πληγώνει. Κι άλλοτε η μνήμη σχηματίζει αυθόρμητα χαμόγελα.

 

Οι αναμνήσεις έχουν δύναμη. Οι αναμνήσεις έχουν ένταση. Κάποιες αφήνουν μια γλύκα κι άλλες μια στυφή και πικρή γεύση στα διψασμένα χείλη μας.

 

Είναι, όμως, όλες δικές μας. Είναι η ιστορία μας. Είναι αυτό που -όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται- έχει διαμορφώσει -και θα εξακολουθεί να διαμορφώνει- την προσωπικότητά μας, το είναι μας.

 

Μοιραία, λοιπόν, είτε το επιδιώκουμε είτε όχι, πάντα, όσο πλησιάζει η έλευση του νέου έτους -με ό, τι νέο κρύβει μέσα του- μα και το τέλος της κάθε γέρικης χρονιάς που το πέρασμά της άφησε πάνω μας σημάδια ανεξίτηλα, αυτόματα το μυαλό μπαίνει σε μια διαδικασία ανασκόπησης κι αναδρομής. Και μαζί ακολουθούν η καρδιά και η Ψυχή.

 

Ξέρεις, είναι που τελειώνει κάτι παλιό και ξεκινά κάτι νέο και θες να δεις πώς ήσουν στην έναρξη και πώς στην λήξη του ταξιδιού. Τι άλλαξε πάνω σου και, κυρίως, μέσα σου.

 

Ποιες οι προσθήκες, ποιες οι απουσίες, ποιες οι εμπειρίες, ποια τα διδάγματα, ποια η νέα γνώση, πόσα και ποια συναισθήματα σε κυρίευσαν, σε γέμισαν, σε άδειασαν, πόσα γέλια, πόσα δάκρυα, πόση χαρά, πόσος πόνος, πόσος τρόμος, πόσος ενθουσιασμός κατάφεραν να χωρέσουν σ’ ακόμη δώδεκα πλούσιους μήνες που ανέπνεες σ’ αυτή τη Ζωή; Κάθε ανάσα σου και μια στιγμή σου. Κάθε στιγμή σου και μια ανάμνηση. Κάθε χρονιά με τα πάνω της και τα κάτω της.

 

Το δίχως άλλο, ήταν μια ζωντανή χρονιά. Κάθε χρονιά είναι. Δεν γίνεται διαφορετικά. Κάθε χρονιά, καθετί, κάτι έχει να σού μάθει. Φτάνει να ξέρεις να το επεξεργαστείς, να το εκτιμήσεις, να το αξιοποιήσεις.

 

Συνεπώς, ξεκινά η αναδρομή και σκέφτεσαι.

 

Άνθρωποι έρχονται. Άνθρωποι φεύγουν. Σίγουρα, λοιπόν, με κάποιους θα έφτασες στα όριά σου. Έδειξες ανεξάντλητη υπομονή μα δεν άξιζε. Δεν σού άξιζαν, δεν τούς άξιζες. Σε αρρωσταίνουν πνευματικά και ψυχικά. Και πήρες, λοιπόν, την πρωτοβουλία, υπερασπίστηκες με σθένος και μ’ επιχειρήματά την άποψή σου, τούς είπες όλα όσα φοβούνται κι αρνούνται ν’ ακούσουν με σκοπό σου την ελπίδα να προβληματιστούν, για να βελτιωθούν οι ίδιοι και να μην πονέσουν κι άλλους ανθρώπους -κι ας πόνεσαν εσένα τον ίδιο, κι ας έπρεπε εσύ να γίνεις το πάθημα για το δικό τους μάθημα- και τράβηξες μια γραμμή ανάμεσά σας. Κι ένιωσες ν’ ανακουφίζεσαι. Διότι κάποιες φορές πρέπει να δίνουμε ένα τέλος σε μια μίζερη αθλιότητα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο. Κατάλαβες, λοιπόν, ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για όλους τους ανθρώπους. Όσο κι αν κάποιους τούς θες στη Ζωή σου. Κάποιους. Διότι υπάρχουν κι εκείνοι -τα γνωστά ανθρωπίδια, η σαβούρα, η αρνητικότητα-  που τούς έδειξες την πόρτα της εξόδου απ’ τη Ζωή σου κι ένιωσες μα, κυρίως, εξακολουθείς να νιώθεις απίστευτη ευφορία. Κι έτσι, τόσο για τους μεν όσο και για τους δε αισθάνεσαι μια ανείπωτη κι αστείρευτη υπερηφάνεια. Διότι σκέφτηκες τον εαυτό σου και την ψυχική σου ηρεμία, δεν δέχτηκες να γίνεις το παιχνίδι κανενός κι επιβλήθηκες. Διότι είναι δύσκολες κάποιες αποφάσεις κι, όμως, εσύ κατάφερες να τις πάρεις. Υπήρξαν, όμως, και κάποιες διαφορετικές απώλειες. Απώλειες τις οποίες δεν υπολόγιζες. Απώλειες που δεν περνούσαν απ’ το χέρι σου, ούτως ώστε να κάνεις και πάλι την απουσία παρουσία. Υπήρχαν άνθρωποι που «έφυγαν». Έτσι, όμως, λειτουργεί η Ζωή. Μα το φευγιό κάποιων «καλύφθηκε» απ’ τον ερχομό άλλων. Νέοι και δροσεροί άνθρωποι εισέβαλλαν στον μικρόκοσμό σου, ενθουσιάστηκες, γέλασες και η τριβή και ο χρόνος θα δείξουν την πραγματική τους αξία, θα δείξουν, αν θα παραμείνουν δίπλα σου. Τέλος, υπάρχουν κι εκείνοι που ήταν απ’ την αρχή μαζί σου, κοντά σου, στο πλευρό σου, πάντα εκεί για ‘σένα -ναι, αυτοί οι λίγοι, οι ελάχιστοί- και για ακόμη μια χρονιά, ακόμη μια φορά επιβεβαίωσαν πως πράγματι αυτή είναι η θέση τους και τούς αξίζει στον απόλυτο βαθμό. Δυσκολίες σαφώς και υπάρχουν, διότι καμιά διαπροσωπική σχέση δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση, αλλά ανάμεσα στις ξεκάθαρες κουβέντες και την απίστευτη κατανόηση βρίσκεται εκείνη η μαγιά της δυνατής σχέσης. Και φυσικά, πέρα απ’ αυτά, βρίσκεται η Αγάπη και το ουσιαστικό ενδιαφέρον.

 

Επίσης, μέσα σ’ αυτή την χρονιά γνώρισες εκατοντάδες νέα πράγματα. Μικρά και μεγάλα. Και, όμως, όλα τόσο ουσιαστικά. Όλα σε βοήθησαν λίγο ή πολύ στην διαμόρφωση της τωρινής υπάρχουσας σκέψης και νοοτροπίας σου. Τα βιβλία που διάβασες, οι ταινίες που είδες, οι παραστάσεις που παρακολούθησες, οι μουσικές που άκουσες, οι κουβέντες με γνωστούς κι αγνώστους που αντάλλαξες, η παρουσία σου σε νέους ή σε γνώριμους χώρους. Όλα. Όλα σε διαμόρφωσαν και σε διαμορφώνουν. Καθετί νέο προστίθεται στον σάκο με τις γνώσεις και τις εμπειρίες σου και συμβάλλει στην ανάπλαση της προσωπικότητάς σου. Δεν έμεινες στάσιμος. Δεν έμεινες κολλημένος. Αξιοποιείς το καθετί. Το φιλτράρεις. Το ζυγίζεις. Δεν προσπερνά. Κι έτσι, αναθεώρησες κάποιες απόψεις, κάποιες αντιλήψεις. Έπαψες να είσαι απόλυτος. Έγινες πιο ανοικτός. Και αυτή είναι και η ουσία. Να πηγαίνεις μπροστά. Αν πας πίσω, ίσως και να χαθείς.

 

Άλλαξαν πολλά, λοιπόν. Άλλαξαν και τα συναισθήματα. Πλέον, μέρα με την μέρα σε γνωρίζεις κι εσύ ο ίδιος περισσότερο. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις περισσότερο τι ζητάς και μαθαίνεις να το διεκδικείς. Δεν είναι δυνατόν να είσαι ο ίδιος με αυτό που υπήρξες πριν πέντε χρόνια αλλά ούτε και ο ίδιος που ήσουν πέρσι. Όλα αλλάζουν. Μαζί και οι ανάγκες σου. Τα θέλω σου. Οι επιθυμίες σου. Κι αναζητάς τα μέσα για την εκπλήρωσή τους. Κι αν ακόμη δεν ξέρεις τι θέλεις, τουλάχιστον, ξέρεις τι δεν θέλεις και τρέχεις μακριά απ’ αυτό. Και το σημαντικότερο, έπαψες να λες «δεν πειράζει», διότι, πλέον, πειράζει. Για άλλη μια χρονιά, λοιπόν, γνώρισες τα όριά σου.

 

Είχε πίκρες πολλές κι αυτή η χρονιά, όπως, και κάθε χρονιά, μα είχε και πολλές εκπλήξεις. Γνώρισες νέα μέρη και ήρθες αντιμέτωπος με την ομορφιά, με την δύναμη, με την ενέργεια της Φύσης. Επισκέφτηκες και γνώριμους τόπους, τόπους αγαπημένους. Εικόνες με θάλασσα, βουνά, βαρκάκια, δένδρα -κι ακόμη πολλά, πολλά περισσότερα- έχουν χαραχτεί μέσα σου. Κι ακόμη κι αν υπάρχουν σε ψηφιακή μορφή κάπου παραχωμένες στον σκληρό δίσκο του ηλεκτρονικού σου υπολογιστή, εσύ θα τις ανακαλείς με το μυαλό και θα χαμογελάς μ’ ευγνωμοσύνη.

 

Η χρονιά είχε πολλές συγκινήσεις. Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες πως, ίσως, ακόμη κάπου υπάρχει κρυμμένη λίγη ελπίδα. Δέχτηκες ανύποπτα κι αληθινά χαμόγελα και ήταν τα ομορφότερα που είδες. Δέχτηκες βοήθεια κι ευγένεια απ’ ανθρώπους που τίποτα δεν είχαν να κερδίσουν από εσένα. Βίωσες στιγμές από κοινού με πολλούς ανθρώπους. Σε μέρη – σταθμούς. Σε μέρη – σημεία αναφοράς. Σε μέρη που προέκυψαν στην πορεία. Περπάτησες στους δρόμους της πόλης, με βροχή ή με λιακάδα, με φίλους, με αδέλφια, μ’ ένα ξεχωριστό πρόσωπο και τα γέλια σας αντηχούσαν στις γειτονιές. Στα γήπεδα χειροκρότησες και πανηγύρισες με γνωστούς κι αγνώστους, γίνατε όλοι μαζί ένα, διότι σας ένωσε το πάθος. Στο πανεπιστήμιο προβληματίστηκες, μόχθησες, πόνεσες αλλά κέρδισες τόσα πολλά. Και δεν τα έζησες μόνος. Τα έζησες με τους λίγους που ξεχώρισες.

 

Η χρονιά αυτή είχε και πολλές αποφάσεις. Έβαλες κάτω τα δεδομένα, τα επεξεργάστηκες, αναμετρήθηκες με το μέσα σου και πήρες εκείνες τις αποφάσεις που θεώρησες ως τις καλύτερες και τις ιδανικότερες για ‘σένα και την Ζωή σου. Και μπορεί να ζορίστηκες να τις πάρεις, κάπου-κάπου, ίσως, και να μετανιώνεις αλλά ξέρεις ότι και δεύτερη ευκαιρία να είχες αυτές θα έπαιρνες ξανά, διότι αυτές με την σειρά τους σε οδήγησαν σε νέα πράγματα, σε καταστάσεις που δεν είχες φανταστεί και δεν θα βίωνες, αν τα πράγματα κυλούσαν διαφορετικά. Βέβαια, έκανες και λάθη. Το δίχως άλλο.

 

Η χρονιά αυτή είχε και πολλές ανατροπές. Στιγμές που ο ενθουσιασμός σού έκοψε την ανάσα. Στιγμές που δεν σε κρατούσαν τα πόδια σου. Στιγμές που δεν πίστευες ότι θα ζούσες. Όπως εκείνη η συναυλία. Η συναυλία που την ονειρευόσουν όσο τίποτε άλλο, η συναυλία που σού φάνταζε όνειρο μακρινό, το συγκρότημα που συμβιβαζόσουν να χτυπιέσαι για εκείνο μόνος σου στο δωμάτιό σου, εκείνο το συγκρότημα όπου ανάμεσα σ’ αυτό και σ’ εσένα βρισκόταν πάντα το ίδιο εμπόδιο και δεν μπορούσες να το υπερπηδήσεις, πάντα μπροστά σου η οθόνη του υπολογιστή. Και, ξαφνικά, βρίσκεσαι κάτω απ’ τον σκοτεινό ουρανό μια νύχτα του Ιούλη με τα πολύχρωμα κομφετί να σε λούζουν, η καρδιά να χτυπά ξέφρενα, να μην μπορείς να ελέγξεις το σώμα σου, το μυαλό σου, την ύπαρξή σου την ίδια και να τραγουδάς ζωντανά μαζί με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες στίχους τραγουδιών που από καιρό έχουν χαραχτεί στην Ψυχή σου.

 

Και μεταξύ άλλων, πόνος υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Δε θα σταματήσει ποτέ. Φτάνει να μαθαίνουμε απ’ αυτόν και να τον αξιοποιούμε κατάλληλα. Κι αυτό, πλέον, δεν αποτέλεσε δίδαγμα μα επιβεβαίωση. Ακόμη μια χρονιά. Ακόμη μια φορά. Και, προφανώς, δεν ήταν όλες οι στιγμές ευχάριστες. Υπήρξαν και δύσκολες στιγμές, στιγμές που αναμετρήθηκες με το μέσα σου, στιγμές που λύγισες, στιγμές που ήρθες αντιμέτωπος με το εγώ σου μα και με τους γύρω σου. Στιγμές που τα έβαζες με τον εαυτό σου και μόνο. Στιγμές που άλλοτε αμφέβαλλες κι άλλοτε ήσουν σίγουρος. Στιγμές που άλλοτε δεν σού άρεσε αυτό που ήσουν και στιγμές που αισθανόσουν ανεξάντλητη υπερηφάνεια. Στιγμές που τούς αδίκησες. Στιγμές που σε αδίκησες. Στιγμές απ’ τις οποίες, αργά ή γρήγορα, θα πάρεις αυτό που πραγματικά σού αξίζει.

 

Ωστόσο, άλλη μια χρονιά, παρά τις δυσκολίες της, ήταν απίθανη, διότι είχε τόσα να σού προσφέρει. Δώρα ανεκτίμητα. Δώρα αξίας. Και στο τέλος μένουν αυτά που αξίζουν. Ή, τουλάχιστον, αυτά στα οποία επιλέγεις να εστιάσεις. Διότι, μην ξεχνάς, είμαστε οι επιλογές μας.

 

Ο καιρός προχωρά, προχωράμε κι εμείς.

Ο χρόνος περνά από πάνω μας και μας αφήνει τα σημάδια του.

Μέσα κι έξω.

Ο χρόνος ταξιδεύει μα οι αναμνήσεις μένουν.

 

2016.

Πόσα να πρωτοθυμηθείς. Όλο και κάτι θα ξεπηδά.

Δεν ήταν κι άσχημα, λοιπόν.

 

Συνεχίζουμε.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s