Χριστούγεννα κι ιστορίες ενηλικίωσης | Ιωάννα Μαλούνη

Έχω πολλές απαντήσεις για το τι σημαίνουν Χριστούγεννα για εμένα. Αλλά όλες συνοψίζονται στο «κάτι καλό».

Ήδη από παιδί, έχω να θυμάμαι την πόλη ζαχαρωτών, στο Σύνταγμα. Τότε, μας φαινόταν τεράστια. Επίσης, το στόλισμα, οι επισκέψεις στο Ζάππειο, τα τεράστια ρεβεγιόν και, κυρίως, τα δώρα, επειδή γνωρίζαμε ότι ο Άγιος Βασίλης θα μας έφερνε το δώρο, που λαχταρούσαμε όλο το χρόνο. Πάντα κάτι θα έβρισκα και θα μ’ έκανε να χαίρομαι την περίοδο εκείνη.

Σίγουρα, όμως,  έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Από την τρυφερή παιδική ηλικία ως τα 21, το λογικό είναι να έχεις αλλάξει και να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά, εκτός κι αν έχεις αποφασίσει πως δε χρειάζεται να επιβιώσεις.

Υπάρχουν κάποια πράγματα, που δε μου φέρνουν αυτήν την παιδική ελπίδα τα Χριστούγεννα μα πιο πολύ ενισχύουν την τάση μου για facepalm. Μια απ’ αυτές είναι τα περίφημα οικογενειακά τραπέζια, με τους ενοχλητικούς συγγενείς. Αυτοί οι άνθρωποι είναι προγραμματισμένοι να σου κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις κάθε χρόνο. Η πιο σύνηθης είναι το «πότε θα βρεις γκόμενο;». Εκεί εγώ πάντα τους απαντάω «Θα το μάθετε στο δελτίο των 8» και γυρνάμε όλοι μας στο μουντ οικογενειακού τραπεζιού, όπου όλοι κλαίγονται ότι δεν έχουν λεφτά, ενώ φοράνε ακριβές λεοπάρ γούνες ή κουτσομπολεύουν όλον τον κόσμο.

Και την ίδια στιγμή, θα υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν πραγματικά προβλήματα, είτε οικονομικά, είτε υγείας, είτε και τα δυο.Βέβαια, θα φροντίσει η φιλανθρωπία γι’ αυτούς.  Η επιλεκτική φιλανθρωπία, που διέπει τον καιρό μας. Πολιτικές παρατάξεις, ιδρύματα πλουσίων ξαφνικά θα νοιαστούν για το συνάνθρωπο – οι ίδιοι που ιδρύουν ΜΚΟ για να έχουν φοροαπαλλαγές και μια καλύτερη δημόσια εικόνα. Οι άνθρωποι, που βάζουν κόσμο να τρέχει απλήρωτος, για να γλιτώσει χρήματα, και τους ευνοούμενους τους να τσεπώνουν χρήματα από τις χορηγίες, ξαφνικά νοιάζονται για τον πλησίον.

Υπάρχει κι η καταναλωτική μανία εκείνων των ημερών. Αν τολμήσεις και μπεις σ’ εμπορικό κέντρο εκείνη την ημέρα, δεν είναι σίγουρο ότι θα βγεις ζωντανός.  Άγριοι καταναλωτές – επιδρομείς θα μπουν εκεί, έτοιμοι να ψωνίσουν ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει, για να τα πάνε για δώρα, μην πουν οι άλλοι ότι έσκασαν μύτη με άδεια χέρια. Σε τέτοιες περιόδους, θυμάμαι ότι ο κόσμος είναι αρκετά αγενής και δεν ξέρει ούτε να περιμένει, ούτε να τηρεί κανόνες.  Με κάνουν να σιχαίνομαι ακόμα πιο πολύ την καταναλωτική κουλτούρα, την πλαστική ευγένεια των γιορτών και το γεγονός ότι υπάρχει τέτοια εκμετάλλευση – με ανθρώπους να δουλεύουν ώρες ατελείωτες, εκείνες τις ημέρες, χωρίς καμιά ουσιαστική ανταμοιβή.

Ακόμα και τώρα, όμως, έχω την πεποίθηση και τη σιγουριά ότι αυτές οι τελευταίες ημέρες του χρόνου, έχουν πολύ ουσιαστικά πράγματα να προσφέρουν.Το βλέπω κι από την ίδια μου γκλαμουράτη ζωή. Τα Χριστούγεννα, γνώρισα ένα από τ’ άτομα, που σημάδεψαν τη φοιτητική μου ζωή. Κάποια άλλα Χριστούγεννα, είχα ακούσει τη συγγραφέα Γλυκερία Μπαζδέκη να μας λέει ότι δεν πρέπει ποτέ να πιστέψεις ότι μια στιγμή είναι δικιά σου, γιατί τότε θα τη χάσεις. Φέτος, κατάλαβα περισσότερο από ποτέ ότι έχει δίκιο – γιατί εμείς, οι άνθρωποι, πολλές φορές βιαζόμαστε, θεωρούμε τα πάντα δεδομένα και μας ξενίζει πολύ,όταν δεν τα έχουμε πια δίπλα μας.

Αυτό, άλλωστε, θα έπρεπε να είναι οι γιορτές – η υπενθύμιση ότι, ακόμα και σε τέτοιες ημέρες, τόσο δύσκολες, δε θα έπρεπε να χάνουμε την ευκαιρία να χαρούμε τη ζωή, μ’ ό,τι θα φέρει αυτή, να μην είμαστε αχάριστοι και να αισιοδοξούμε πού και πού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s