Χριστουγεννιάτικες Αναμνήσεις | Αναστασία Φραντζέσκου

Τις προάλλες καθώς περιφερόμουν στη πόλη που μένω τους τελευταίους μήνες, το βλέμμα μου έπεσε στη βιτρίνα ενός παλαιοπωλείου και συγκεκριμένα σε μια φάτνη από αυτές με τις μικρές χρωμάτισες φιγούρες. Μπήκα στο μαγαζί και τις κοιτούσα μία μία μέσα στο κουτί και τότε κατάλαβα πως τελικά, όσο μακριά κι αν βρίσκεσαι οι αναμνήσεις των αγαπημένων σου ανθρώπων πάντα θα σε ακολουθούν και θα σε βρίσκουν ακόμα και στα πιο απίθανα σημεία.

Η αγαπημένη μου γιαγιά Έλσα, έφυγε από τη ζωή πριν δύο χρόνια  και είχε μια παρόμοια φάτνη, που είχε αγοράσει λίγο μετά το πόλεμο για να τη βάλει κάτω από το δέντρο, στο πρώτο σπίτι που μοιράστηκε με τον παππού μου. Όπως και η φάτνη της βιτρίνας, είχε κι εκείνη χρωματιστές φιγούρες και κάθε χρόνο η γιαγιά μου με μεγάλη προσοχή τις τοποθετούσε κάτω από το δέντρο, πάνω σε κλαδιά που μάζευε από το κήπο και γύρω τους έριχνε μπαμπάκι για να μοιάζει το τοπίο χιονισμένο. Δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να μην έβαλε τη φάτνη ακόμα κι’ όταν οι φιγούρες  άρχισαν να ξεθωριάζουν, και το χρώμα να ξεφλουδίζει από το πρόσωπο και τα χέρια τους, εκείνη με όλη την υπομονή που τη διέκρινε, κατάφερνε να τις κάνει να σταθούν και πάλι εκεί, στη γνωστή τους θέση.

Λένε πως όσο περνάει ο καιρός ακόμα και η απώλεια παίρνει άλλες μορφές και κατά κάποιο τρόπο συμφιλιώνεσαι μαζί της τουλάχιστον όσο μπορείς να συμφιλιωθείς. Η αλήθεια είναι όμως ότι είναι όλα αυτά τα μικρά που σου λείπουν από έναν άνθρωπο. Μπορεί να έχετε κάνει άπειρες συζητήσεις και να έχετε περάσει χιλιάδες στιγμές,  όμως είναι μερικές φορές που ο τρόπος που έπινε το καφέ της, που κούμπωνε το παλτό της , η μυρωδιά ενός ρούχου και στη προκείμενη περίπτωση η φάτνη,  μπορούν να σε γυρίσουν πίσω σε μια στιγμή  που νόμιζες πως είχες ξεχάσει.

Καθώς έβγαινα από το μαγαζί σκεφτόμουν πως θα μπορούσα ν’ αγοράσω τη φάτνη αλλά κατέληξα ότι μερικές φορές είναι καλύτερα να αφήνεις τα πράγματα ως έχουν και τις στιγμές εκεί που ανήκουν. Εξάλλου ακόμα κι αν την αγόραζα, δεν θα μπορούσα ποτέ να της το πω ούτε να τη στολίσω για να τη δει…

Μου φτάνει λοιπόν να θυμάμαι εκείνη να στολίζει τη δική της και να περιμένει με ανυπομονησία να ανοίξει κάθε χρόνο το κουτί, σαν να ήταν η πρώτη φορά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s