Στην άκρη του δρόμου | Τάνια Βουδούρη

Τα βράδια ντύνομαι το φως των ημερών που σιωπηλά ανασαίνουν πλάι μου και δραπετεύω. Πλησιάζω τα βουβά σκοτάδια των άλλων δίχως καμιά εγκαρτέρηση, δίχως κανένα φόβο. Σε όποιο ανεμοδαρμένο σοκάκι κι αν γυρνάς απόψε, θα με βρεις.

Οι μέρες περνούν πολύ γρήγορα κι εσύ μια λησμονημένη φωταψία, μια ξεθωριασμένη εικόνα, έπαψες να εξαφανίζεσαι απ’ τις σκέψεις. Τα δέντρα σε περιτριγυρίζουν. Όλη τους τη δύναμη την εναποθέτουν στο έδαφος, φύλλα ξερά και κιτρινισμένα τώρα, ανταμώνονται με την υγρασία της γης. Σμίξιμο και χωρισμός μαζί.

Οι μέρες περνούν πολύ πιο γρήγορα τώρα. Βουβά βλέμματα παρασυρμένα από το ρυθμό του κόσμου εξαπολύουν ολιγόλεπτα απόμακρα χαμόγελα και προσπερνούν. Ρωτάς, μα τα ερωτήματα αυτά στοιχειώνουν μέσα σου και παύουν να έχουν νόημα από ένα σημείο κι έπειτα. Αποφασίζεις πως οι χρωματισμοί του σήμερα είναι εντονότεροι από το μακρινό κι αποκρουστικό αύριο. Έτσι, παύεις να ρωτάς. Παύεις να περιμένεις ανακουφιστικά λόγια κι αντιδράσεις, που η σκέψη σου αναζητούσε ως χθες.

Οι μέρες περνούν πολύ γρήγορα. Σωπαίνεις περισσότερο. Μαζί σου σωπαίνουν και τα δέντρα ολοένα και πιο πολύ. Ανασαίνεις αργά. Μια πάλη που σφυγμομετρεί τα πράγματα μέσα απ’ την απογευματινή σου αλήθεια. Αχόρταγα βλέμματα βουτούν και ξεδιψούν απ’ την αναπνοή σου, μιαν ανομβρία επαναλαμβανόμενη μέσα στους καιρούς που σ’ αφήνει σχεδόν ανήμπορο προς καθετί. Περιτριγυρίζεσαι απ’ τις ανώφελες διακυμάνσεις των λεπτών και στοχευμένα προσπαθείς να μετουσιώσεις του ανέμου τη φόρα σε κάτι άλλο. Πιο παρθενικό, λιγότερο ξεθωριασμένο απ’ τη σημερινή καλοσύνη των πολλών.

Οι νύχτες της βροχής επανέρχονται πάλι στους κρύους δρόμους και τις πλατείες. Παραδειγματισμός μιας αλλαγής που είναι αναπόφευκτη. Ευδοκιμείς κι ασφυκτιείς ταυτόχρονα μέσα στα ίδια λεπτά ενός χρόνου που δεν σταματά για τίποτα και για κανένα λόγο. Στην άκρη του δρόμου μια αυτοσχέδια γιορτή ανακουφίζει την επόμενη σκέψη σου.

Σ’ ένα ομιχλώδες ξημέρωμα θαρρώ, αναμένεις τη θεραπεία όλων των αγιάτρευτων προσδοκιών σου απ’ το χθες. Όσο ο κόσμος θα πλανιέται γύρω απ’ τη γεμάτη υγρασία αγάπη, εγώ τα βράδια θα ντύνομαι το φως των δικών μου ημερών και θα δραπετεύω. Ένα όνειρο μέσα στα όνειρα πολλών. Σε όποιο ανεμοδαρμένο σοκάκι κι αν γυρνάς απόψε, θα με βρεις… έως ότου το φως κυριαρχήσει μέσα στα σωθικά των πολλών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s