Θέλω τόσο πολύ να γράψω, όμως… | Nίκη Συρίγου

Θέλω.

Θέλω τόσο πολύ να γράψω. Οι σκέψεις μου χείμαρρος. Δε μπορώ να τις συμμαζέψω. Αδυνατώ να βάλω όρια και φράγματα. Κανείς και τίποτε δε μπορεί να σταματήσει την έλευσή τους. Πάνε κι έρχονται στο μυαλό. Ταράζουν την Ψυχή. Αναστατώνουν το κορμί.

Θέλω.

Θέλω τόσο πολύ να γράψω. Για Εσένα. Για Εσένα που σε σκέφτομαι τόσο πολύ. Καθημερινά. Πάντα, όμως, στέκεται μπροστά μου το ίδιο πρόβλημα. Ξανά και ξανά. Φαντάζει ανυπέρβλητο. Κάθε που πάω να γράψω, κάθε που πάω να σε κάνω λέξεις, εικόνες, ήχους, χρώματα, μυρωδιές μέσα απ’ τη γραφή μου κάτι μ’ εμποδίζει.

Σκέψεις.

Σκέψεις πολλές στο μυαλό μου. Αδυνατώ να τις αποτυπώσω στο χαρτί, στην οθόνη του υπολογιστή, έστω. Πώς να σε περιορίσω μέσα σε λίγες  λέξεις, μέσα σε λίγες φράσεις; Πώς να σε περιγράψω, να σ’ αποτυπώσω έτσι όπως ακριβώς είσαι τη στιγμή που δεν υπάρχουν λέξεις, για να καταστεί αυτό δυνατό; Το ελληνικό λεξιλόγιο βρίθει από πολλές χιλιάδες λέξεις, λέξεις που με τη σειρά τους έχουν άλλες συνώνυμες. Μοναδικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της γλώσσας μας. Κι όμως, εγώ δε μπορώ να γράψω για Εσένα.

 

Πιστεύω ακράδαντα πως, αν επιχειρήσω να εξωτερικεύσω και ν’ αποδώσω αυτά που νιώθω, τότε θα σ’ αδικήσω, διότι δεν υπάρχουν ακόμη λέξεις, για να ορίσουν, για να μετουσιώσουν γραπτώς σε νόημα τα συναισθήματα που σού ‘χω. Κι αυτό δεν το παθαίνω μόνο μαζί σου. Το παθαίνω με καθετί που μ’ αναστατώνει εξίσου. Με καθετί που βιώνω έντονα. Με καθετί που χαράσσεται στο μυαλό μου και δε λέει να φύγει. Με καθετί που με κάνει να νιώθω ζωντανή είτε μού προσφέρει χαρά είτε πόνο. Συνεπώς, αυτό το παθαίνω με καθετί αληθινό, πραγματικό, έντονο.  Με καθετί ουσιώδες.

 

Είναι πράγματα, καταστάσεις, συναισθήματα κι άνθρωποι που σε κάνουν ν’ αδυνατείς να βρεις τα κατάλληλα λόγια, για να εκφραστείς, διότι πιστεύεις πως, αν προσπαθήσεις ν’ αρθρώσεις  έστω και μια λέξη, θα χάσεις τη μαγεία, διότι δε θα καταφέρεις να περιγράψεις αυτούσια την «ένταση». Διότι δε μπορείς να περιγράψεις το υπέροχο με λέξεις και με την κοινή γλώσσα, παρά μονάχα με τη γλώσσα του σώματος, με την έκφραση του προσώπου, μ’ ένα χαμόγελο, κυρίως, όμως, με τα μάτια. Τα μάτια που λένε πολλά περισσότερα, αν έχεις τον τρόπο να εμβαθύνεις, να τα κατανοήσεις, να συναισθανθείς…

Ίσως.

Απ’ την άλλη, ίσως, δεν πρέπει να μιλάμε για όλα, διότι οφείλουμε να κρατάμε κάτι και για τον εαυτό μας…

Όμως.

Όμως, ακόμη και που δε γράφω για Εσένα, πάλι για Εσένα γράφω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s