Age of Indignation (05): Κινούμενες αντιφάσεις | Ιωάννα Μαλούνη

Υπάρχουν πολλές στιγμές που μπορούν ν’ ανατρέψουν τα δεδομένα μας. Τις έβλεπα στη δουλειά. Υπήρχαν πολλοί τρόποι για να ξεγελάσω τον κόσμο στο σούπερ μάρκετ και να φύγω νωρίτερα. Το περιβάλλον του μ’ εκνεύριζε και με κούραζε. Μέρες, σαν κι αυτή, δεν υπήρχε κόσμος να μιλήσεις, να κάνεις την καλή προωθήτρια. Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε, ήθελα να φύγω. Μα αυτό θα σήμαινε ότι θα έχανα τη δουλειά μου, αν το μάθαιναν στην εταιρεία. Και δεν ήταν καιρός να χάσω τη δουλειά μου κι ας τη μισούσα.

Μιλώντας για τις στιμές που άλλαζαν τα δεδομένα μας, θυμήθηκα το Μίλτο. Είχε βρει αυτό που έψαχνε στη Φαίδρα, εντελώς ξαφνικά. Είχε ενθουσιαστεί. Έκαναν sexting, έλεγαν πως θα έβγαιναν ραντεβού σύντομα. Εκείνος έπιανε τον εαυτό του να ενθουσιάζεται, να τον γοητεύει η απλότητα του χαρακτήρα της, ν’ αδημονεί για το ραντεβού τους. Ευχόταν μέσα του να μην αποδεικνυόταν η Φαίδρα άλλη μια από τις κοπέλες που τους είχαν για τα καλά χωθεί στο κεφάλι  οι ιδέες για γάμους και τραπεζώματα με το πρώτο άτομο που θα έμενε ένα χρόνο μαζί της.

«Ο έρωτας είναι creepy» του είπα. «Το ξεχνάμε συνέχεια μέχρι να το ξαναβρούμε μπροστά μας. Είμαστε κινούμενες αντιφάσεις»

«Νιώθω ηλίθιος μερικές φορές», παραδέχθηκε εκείνος. «Η διάθεσή μας ορίζεται από το πώς πάει ένα φλερτ ή μια σχέση. Αυτό δε βγάζει κανένα νόημα, αλλά επιμένουμε να το ζήσουμε»

Περιμέναμε την Κλαίρη. Θα ερχόταν από το ραντεβού της με εκείνο το μουσικό. Ναι, μ’ αυτόν που θα της έκανε καντάδες και θα την έριχνε στη θάλασσα. Δε θυμόμουν καν το όνομά του μα μπορούσα να προβλέψω τι χαρακτήρας θα ήταν. Αφελώς ρομαντικός, με τις ίδιες αυταπάτες μυθιστορηματικού έρωτα με εκείνη, με τα ίδια οράματα, που σε έκαναν να μισείς τους δημιουργούς τους. Θα την απογοήτευε. Θα ήταν το χιλιοστό άτομο του είδους του που θα την απογοήτευε.

«Πώς πήγε;» τη ρώτησε ο Μίλτος.

«Μ’ έστησε» έκανε εκείνη.

«Όλοι αργούν, δεν τρέχει κάτι» της είπε αυτός.

«Δεν εμφανίστηκε καν όταν του τηλεφώνησα! Δεν το σήκωνε!»

Καμία καντάδα. Καμία βραδιά στη θάλασσα.

«Θα υπάρξουν και καλύτεροι» της είπα.

Πάντα λέγαμε τα ίδια. Και πάντα εκείνη έβρισκε όλα τα αντιπαραδείγματα. Δεν έλεγε να συμφωνήσει μαζί μου, όταν της εξηγούσα γιατί ήταν λάθος αυτά που έκανε. Νοιαζόταν αφελώς για τη βιτρίνα του άλλου κι είχε την εφηβική πεποίθηση ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι τόσο πνευματικοί κι αξιόπιστοι, όσο φαίνονται.

Μια φορά, της την είχε πέσει ένας ποιητής σε ένα πάρτι. Της πετούσε αυτές γλυκανάλατες, ποιητικές εκφράσεις και προσπαθούσε να της αποδείξει πόσο μορφωμένος ήταν. Εγώ ήθελα να δολοφονήσω και τους δυο – την έβλεπα να γοητεύεται από κάτι τόσο επιφανειακό. Και δε σιχτίριζα μόνο τους καλλιτέχνες εκείνη την ώρα – πολλά αρσενικά με παχυλά λόγια και πολλά στολίδια την κανάκευαν, για να εξαφανιστούν αργότερα. Κοινά fuckboys τη γοήτευαν, ενώ τα fuckboys είναι το είδος εκείνο που θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί από το οικοσύστημα, πριν καν το οικοσύστημα υπάρξει.

«Κλαις;»

Ο Μίλτος ρώτησε την Κλαίρη αυτό και μ’ έκανε να γυρίσω να τη δω. Όντως έκλαιγε.

«Ε, είσαι ηλίθια!» της είπα και την αγκάλιασα.

Κοιτάξαμε προς το μέρος των skate-άδων. Στο Σύνταγμα, είχαν πάντα το χώρο τους και το χρόνο τους. Τους χάζευα πολλές φορές, γιατί μου θύμιζαν τα σχολικά χρόνια, αποτελώντας, όμως, ένα πολύ καλτ στοιχείο. Κάποτε, η κουλ παρέα απαρτιζόταν από τέτοια άτομα κι όλοι ήθελαν να διεισδύσουν σε αυτήν. Τώρα, η παρουσία τους γίνεται τροφή για τους νοσταλγούς και μου θυμίζει ότι τα άτομα κι οι καταστάσεις που θεωρούσαμε κάποτε σημαντικά, μας προκαλούν σήμερα γέλια.

«Εκείνος ο ξανθός με τα μακριά μαλλιά μου θυμίζει τον Αποστόλη, που γούσταρα στο Γυμνάσιο» μας ψιθύρισε η Κλαίρη.

Κοίταξε λίγο καλύτερα.

«Ναι, αυτός είναι!» έκανε

Τον χαιρέτησε. Της το ανταπέδωσε και πήγε να κάνει την επόμενη του φιγούρα.

«Έχει ομορφύνει» έκανε η Κλαίρη. «Θυμάμαι, έμπαινα στο Hi 5 του, έπαιζαν Linkin Park, γιατί τα κουλ άτομα αυτούς άκουγαν,  κι οι μισές του φωτογραφίες είχαν ρετουσαριστεί, για να μη φαίνεται η ακμή. Θυμάστε άλλωστε πώς κάναμε ρετούς τότε, που βάζαμε πολλά φίλτρα από το Picnic στις φωτογραφίες μας και μεγάλα γράμματα»

«Οι Linkin Park ευτυχώς είχαν καριέρα μόνο τότε» έκανε ο Μίλτος. «Κι εμείς ευτυχώς καταλάβαμε ότι το να επεξεργάζεσαι τις φωτογραφίες σου με τόσα χρώματα και λεζάντες είναι απαίσιο»

«Ναι, ελπίζω να έχει αναβαθμιστεί το μουσικό του γούστο» έγνεψε εκείνη. «Κι οι φωτογραφίες του. 2016 έχουμε»

Ο Αποστόλης πλησίασε την Κλαίρη, μόλις τελείωσε με τη φιγούρα του. Το ξανάβλεπα το έργο – άλλο ένα αρσενικό, που τη γοήτευε. Πίστεψα και τότε ότι τα πράγματα δε θα πάνε καλά. Μα είχα ανέκαθεν την Κλαίρη σαν μικρό παιδί, προσπαθούσα αποτυχημένα να την προστατεύσω. Για μια φορά, είπα να χαλαρώσω.

 

 

“She says I need to grow up”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s