Είδαμε: Julia Kent – The emotional sound of cello στην Αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου | Ελλάδα Κράλλη & Μιλένα Βλασσοπούλου

Γράφει η Ελλάδα Κράλλη

Το Σάββατο στις 26 Νοεμβρίου παρευρέθηκα στην Αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου που βρίσκεται στο Σύνταγμα μαζί με την Μιλένα να ακούσουμε ζωντανά να παίζει το μαγευτικό της τσέλο η Julia Kent.
Μια γυναίκα που στα δικά μου μάτια μπορεί να φάνηκε μικροκαμωμένη και χαμηλών τόνων, μα όταν έπαιζε σε ταξίδευε σε αναμνήσεις και όμορφες στιγμές. Συγκινήθηκα πολύ που έπαιξε το πρώτο μου κομμάτι που άκουσα από εκείνη το Ailanthus που με μεγάλη μου χαρά το τράβηξα και βίντεο.
Η Julia όπως και το μέρος μου άρεσαν πάρα πολύ, μιας και ποτέ μου δεν είχα μπει σε αυτή την εκκλησία. Ο χώρος και το μουσικό όργανο της Julia ταίριαξαν απόλυτα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Υπήρξε όμως και ένα «αλλά» στη μέση που θα ήθελα να εκφράσω. Δεν απόλαυσα τόσο πολύ την βραδιά όσο θα ήθελα. Πριν μπούμε στον ναό καθόταν μια κυρία έχοντας ένα τραπεζάκι μπροστά της και ζητούσε τα εισιτήρια μας να τα ανταλλάξει με κουπόνια. Αυτό με απογοήτευσε πάρα πολύ εφόσον φυλάω πάντα τα εισιτήρια από συναυλίες που πηγαίνω ως ενθύμια. Αυτό γινόταν τη στιγμή που έβρεχε κιόλας πριν μπούμε στην εκκλησία και τα εισιτήρια μαζί με τα κουπόνια γίνονταν μούσκεμα. Ύστερα όταν είχαμε μπει και αφού είχε ξεκινήσει η Julia να παίζει, ήταν δίπλα μας ένας ξένος άντρας μπροστά-μπροστά που σχεδόν σε όλη την διάρκεια κοιμόταν. Ξάπλωνε πάνω στο έδρανο και μας έκοβε την θέα από την Julia. Αυτό μας προκάλεσε γέλιο και θυμό ταυτόχρονα. Μου φάνηκε τόσο αστείο στο τέλος που της μίλησε.
Ήταν υπέροχο που άκουσα ζωντανά ένα αγαπημένο μου μουσικό όργανο και φυσικά ο μαγευτικός τρόπος που το έπαιζε η καλλιτέχνιδα, αλλά η διοργάνωση δεν ήταν καλή. Θα ήθελα να την ακούσω στο μέλλον ξανά και εύχομαι με καλύτερες συνθήκες, διότι θέλω να χάνομαι στους κόσμους των καλλιτεχνών και όχι να πασχίζω να χαρώ.


 

Γράφει η Μιλένα Βλασσοπούλου

Το Σάββατο, 26 Νοεμβρίου ήταν ημέρα αφιερωμένη στο τσέλο και συγκεκριμένα στη συναυλία που θα έδινε η Julia Kent στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου στη Φιλελλήνων. Ήταν μια συναυλία με πολλά απρόοπτα και αστεία γεγονότα μα και γεμάτη κατάνυξη.

Η Ελλάδα και γω λοιπόν συνεπείς όπως πάντα φτάνουμε επιτέλους στην είσοδο της εκκλησίας. Περιττό να πω πως είχαμε και οι δύο δίκιο για το πως θα πηγαίναμε εκεί, απλώς διαφωνούσαμε για τη στάση του μετρό. Φτάνοντας στην είσοδο αρχίζει να βρέχει.

Όμως σεβόμενος τον κόσμο που περίμενε απ’ έξω ανοίξαμε την ομπρέλα μα ήταν ήδη αργά. Γίναμε μούσκεμα. Περιμένοντας να δώσουμε τα εισιτήρια μας στη ταμία η οποία καθόταν σε ένα εξωφρενικά μικρό τραπέζι μέσα στη βροχή – ναι φίλε μου – στη βροχή, τα εισιτήρια κολυμπούσαν ανέμελα πάνω στον πάγκο. Λίγο πριν, μια εξυπνότερη προφανώς από εμάς νεαρή μας προσπέρασε ξεδιάντροπα και γλύτωσε το έκτακτο λούσιμο.

Μετά από μισή ώρα καταφέραμε να μπούμε μέσα στην εκκλησία και να βρούμε θέση στη δεξιά πτέρυγα των καθισμάτων. Κατάμεστη η αίθουσα, λιτή, με κατανυκτική ατμόσφαιρα και η Julia δεν άργησε να εμφανιστεί. Κάθεται και ετοιμάζει το τσέλο της. Επικρατεί η απόλυτη ησυχία και αρχίζει η μαγεία.

Βέβαια υπήρχαν κι αυτοί που μάλλον βρήκαν βαρετή τη Julia και απλά… αποκοιμήθηκαν. Εγώ έχω να πω κλείνοντας πως η Julia Kent ήταν υπέροχη, ανατριχιαστική,, εξαιρετική. Έπαιξε τα κομμάτια που αγαπήσαμε και ήταν καταπληκτική, ασχέτως αν συνέβησαν και τραγελαφικές καταστάσεις!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s