Tραγούδια χωρίς ρεφρέν | Διονύσης Αναλυτής

Η πρώτη φορά που συνάντησα τραγούδι χωρίς ρεφραίν και με παραξένεψε η δομή του ήταν το Sound of Silence. Μιλάει για την μελαγχολία του τραγουδιστή, και την μοναξιά που νιώθει τριγύρω του. Κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει, ούτε οι άνθρωποι δίπλα του, και στο τέλος ο μόνος που μπορεί να του απαντήσει είναι το ίδιο το σκοτάδι μέσα του..

 

Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a streetlamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dare
Disturb the sound of silence

“Fools” said I, “You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you”
But my words like silent raindrops fell
And echoed in the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said “The words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sounds of silence”

 

Το επόμενο τραγούδι είναι ένα ατέρμονο πείραμα. Στην 1η στροφή, ο τραγουδιστής δοκιμάζει να είναι εκτός σχέσης ψάχνοντας να βρει αυτή τη φωτιά που τόσο του λείπει. Στην 2η έχει σχέση, θέλει να πιαστεί από πάνω της και να σωθεί. Στην 3η είναι πάλι ελεύθερος, έχει μπει πια στο ερωτικό παιχνίδι και απλά φαίνεται ότι συμβιβάζεται με το να απολαμβάνει μόνο το σεξ από την συνάντηση των δύο. Καταλήγει ότι καλύτερα να είναι μόνος. Το βάρος πέφτει στο ότι προτιμά να είναι μόνος αν σκεφτούμε ότι οι 2 στροφές που είναι ελεύθερος νικούν την μόνο μία που έχει σχέση, αλλά όλοι νιώθουμε ότι το τραγούδι θα μπορούσε να είναι ένας ατέρμονος κύκλος και να συνεχίζει ξανά και ξανά..

 

 

Try me out for the evening. Living in a lie.
Your figure is alarming, take me to that fire.
I’m better off alone.

Living with a lady, one who helps me to decide.
Take me to that room girl, get me through this night.
I’m better off with one.

Punish yourself on the weekend, you sneak into that bar.
Open up that box girl, all that whisky is gone.
I’m better off alone.

 

Τέλος, το επόμενο τραγούδι δείχνει μια σχέση στα τελειώματά της. Η κοπέλα μοιάζει αδιάφορη στις προσπάθειες του άντρα να την προσεγγίσει, μόνο που εκείνος ίσως δεν προσπαθεί και τόσο. Εδώ νομίζω βλέπουμε πολύ ξεκάθαρα το αδύνατο της σχέσης των δύο φύλων, όπου ο άντρας νιώθει ότι προσπαθεί για την σχέση –όντας όμως αποκομμένος από εκείνη και αποφεύγοντας να δείξει τα συναισθήματα και την «έλλειψή» του-, ενώ η γυναίκα φαίνεται να του στερεί ικανοποιήσεις σεξουαλικές και μη (do you ever see me at night?) για να τον έχει έρμαιο της επιθυμίας της. Εκείνη θέλει δηλαδή να του δημιουργεί κενά ικανοποίησης που μόνο αυτή θα τα έχει το κλειδί για να ικανοποιηθούν, νιώθοντας έτσι ότι τον κρατά δίπλα της. Όλα αυτά τους  βασανίζουν, γιατί είναι ασυνείδητες διαδικασίες και για τους δυο, που τους οδηγούν στο να καταλήξουν δύο ξένοι στο σκοτάδι.

 

 

Oh, why is your hate so addicting
And I, well, I wonder where you’ve been
I don’t see you often

I try to feel something for you
But that’s all that I can do
Give my shadow to you

Do you ever see me at night
And does it please you at all
When you head up the wall

I’d go with you if you asked me to
But we wouldn’t get too far
Two strangers in the dark

 

Τελικά κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος να επικοινωνηθεί άμεσα και χωρίς «ωραιοποιήσεις» ένα βαθύ και προσωπικό βίωμα του καλλιτέχνη μέσω ενός τραγουδιού είναι αυτός τελικά. Το ρεφραίν πάντα νιώθω ότι θέλει να πιάσει το αυτί του ακροατή και να τον μαγνητίσει στο τραγούδι. Ακόμα και σε τραγούδια με μεγάλα νοήματα, νιώθεις ότι σε κάποιο επίπεδο ο συνθέτης θέλει να κερδίσει τον ακροατή μέσω του ρεφραίν και εκεί υπάρχει ο κίνδυνος να μειωθεί η σημασία του τραγουδιού. Η Ποπ μουσική είναι το άκρον άωτον αυτής της κατηγορίας, γεμάτη από τέτοια τραγούδια που όλα οδηγούν σε ένα catchy tune στο ρεφραίν και το νόημά τους παραμένει μόνο εκεί.

Και τα τρία τραγούδια –και πόσα άλλα ακόμα της ίδιας δομής- έχουν μια κεντρική δυνατή ιδέα που όλα γυρνούν γύρω της. Φαίνεται ότι είναι δυνατές και προσωπικές ιδέες που διαπερνούν τον δημιουργό τους και ίσως μόνο έτσι μπορούν να εκφραστούν στο σύνολό τους. Είναι σαν μια εξομολόγηση και πραγματικά με φέρνουν πιο κοντά στην ψυχή του καλλιτέχνη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s