Είδαμε: Oι ομπρέλες του Χερβούργου (Les parapluies de cherboug) | Aναστασία Φραντζέσκου

Κάθε που έρχεται χειμώνας θυμάμαι πάντα  τις  ‘Ομπρέλες του Χερβούργου, που είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα ωραιότερα μιούζικαλ  που βγήκαν ποτέ στο σινεμά. Σκηνοθετημένο από τον Ζακ Ντεμύ το 1964 και μέρος της ‘ρομαντικής του τριλογίας’ που αποτελείται  από τις ταινίες ‘Λόλα’(1961) και οι ‘Δεσποινίδες της Ροσφόρ’(1967), οι ‘Ομπρέλες του Χερβούργου ‘ βρίσκονται  στη μέση. Ας δούμε τώρα όμως τι άραγε έκανε αυτήν την ιστορία αγάπης  να χαραχτεί στη μνήμη των απανταχού σινεφίλ ?

 

ad3

 

Στη ταινία λοιπόν η δεκαεπτάχρονη  Genevieve (Κατρίν Ντενέβ)  που εργάζεται ως πωλήτρια στο κατάστημα με ομπρέλες που διατηρεί η μητέρα της, είναι ερωτευμένη με τον Guy (Νίνο Καστελνουοβο) που εργάζεται σαν μηχανικός αυτοκίνητων. Παρ’ όλες τις οικονομικές δυσκολίες και τις αντιρρήσεις της μητέρας της, οι δύο νέοι αποφασίζουν να παντρευτούν, όμως λίγο πριν πραγματοποιήσουν το όνειρο τους ο Guy λαμβάνει φύλλο πορείας για να πολεμήσει στην Αλγερία. Έτσι θα πρέπει να μείνουν χωριστά για τα επόμενα δύο χρόνια και να αποδείξουν, αν τελικά αυτό που τους έδενε ήταν δυνατότερο από τις αντιξοότητες της ζωής.

 

 

Φυσικά δεν θα προδώσω τη συνεχεία, το μόνο που θα πω για όσους έχουν δει τη ταινία είναι πως η σκηνή του αποχαιρετισμού υπό τους ήχους του Michel Legrand και του ‘I will wait for you’, είναι ίσως μια από τις ρομαντικότερες κινηματογραφικές σκηνές  που έχουν γυριστεί ποτέ, με την εύθραυστη  Genevieve να αποχαιρετά απελπισμένη τον Guy  στο σταθμό του τρένου και το γαλάζιο της μαντήλι να μένει ακίνητο στα χέρια της. Φυσικά όπως είναι αναμενόμενο η  ιστορία τους θα περάσει από πολλά στάδια για να φτάσει τελικά σ’ένα ‘κυκλικό’ φινάλε όπως μου αρέσει να λέω, όπου τα πάντα μοιάζουν λίγο πιο μουντά και καμία σχέση δεν έχουν με τη παστέλ αθωότητα του έρωτά τους , που τελικά η πραγματικότητα έστω και πασπαλισμένη με μουσική θα έρθει για να μας θυμίσει πως ακόμα και στο σινεμά υπάρχουν στιγμές που ραγίζουν τη καρδιά σου όταν αφήνεσαι ν’αγαπάς τους ήρωες του.

Ίσως τελικά γι’αυτό  η ιστορία της Genevieve και του Guy κατάφερε να συγκινήσει τους θεατές και να τους κάνει να γυρνούν κατά καιρούς για να τους ξανασυναντήσουν,  όπως έγινε όταν το φιλμ  βγήκε σε επανέκδοση και πήγα να το δω σ’ ένα κατάμεστο θερινό σινεμά στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν Αύγουστος, αλλά προς το τέλος της ταινίας ο καιρός άλλαξε και άρχισε να ψιλοβρέχει. Κανείς  όμως δεν κουνήθηκε από τη θέση του και εκεί, μέσα στο  ψιλόβροχο γίναμε κι ’εμείς λίγο σαν τους ήρωες, ρομαντικοί και ονειροπόλοι.

 

ad

 

( Για την ιστορία η ταινία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ Καννών του 1964 και  προτάθηκε για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, μουσικής και τραγουδιού την ίδια χρονιά. Η χρήση των έντονων χρωμάτων στη ταινία, είναι ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της και σε συνδυασμό με τη μουσική και την εξαιρετική σκηνοθετική ματιά του ο Ντεμύ καταφέρνει να τοποθετήσει  κοινωνικά  τους ήρωες του με τέτοιο τρόπο , ώστε να μπορείς να συμπάσχεις μαζί τους. Αξιοσημείωτο είναι δε το γεγονός  ότι  στη ταινία όλοι οι διάλογοι τραγουδιούνται σαν ρετσιτατίβο, δηλαδή υπό μορφή μουσικής σύνθεσης περιορισμένης διάρκειας με τον ίδιο τρόπο που γίνεται στην όπερα αλλά  παρόλα αυτά, οι ηθοποιοί είναι ντουμπλαρισμένοι).

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s