Aγαπημένες ιστορίες: O δίσκος βινυλίου

Πριν από κάποιους μήνες ένας αγαπημένος  φίλος αποφάσισε να φτιάξει ένα παλιό Πικ απ που είχε στο σπίτι. Η αγάπη του για τη μουσική ήταν γνωστή και νομίζω πως αυτό, ήταν φυσικό επακόλουθο μιας και το βινύλιο, δεν θα πάψει ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν να καβαλάει μαζί του όλη τη μαγεία και το άρωμα άλλων εποχών.

Ο δίσκος βινυλίου λοιπόν  η αλλιώς LP από τη φράση long play, χρησιμοποιείται ως μέσο αποθήκευσης και αναπαραγωγής αναλογικού ήχου και θεωρείται το κύριο μέσο καταγραφής μουσικής, καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα. Ο πρώτος κυκλοφόρησε το 1927 από την εταιρεία Vitaphone motion picture sound system για τη ταινία “The Jazz singer” και η διάρκεια του ήταν μόνο πέντε λεπτά.

Στη συνεχεία η διάρκεια ανέβηκε σταδιακά στα έξι με έντεκα λεπτά και το στοίχημα ήταν να παίζει χωρίς να σταματήσει για όσο η οθόνη πρόβαλλε κάποια ταινία. Με το καιρό τα δισκάκια αντικαταστάθηκαν μ’ αυτά με μεγαλύτερη χωρητικότητα και από το 1940 και μετά κι’άλλες εταιρείες ασχολήθηκαν με το βινύλιο και φυσικά επένδυσαν σ’αυτό, με κύρια την Columbia records.

Ατελείωτες ώρες ηχογραφήσεων , αποθηκευμένες μέσα στη  μαύρη επιφάνεια και η κάθε γραμμή μια μικρή ιστορία που ξετυλίγεται και συνεπαίρνει όσους αγαπούν αυτό το κάτι παραπάνω, που δεν έχει απαραίτητη εξήγηση. Για κάποιους μπορεί να είναι η αναζήτηση μιας χαμένης αθωότητας που κακά τα ψέματα η ψηφιακή μορφή μουσικής ποτέ δεν κατάφερε να φέρει. Για άλλους  μπορεί να είναι οι μνήμες από τότε που ο μόνος τρόπος ν’ ακούσουν μουσική ήταν αυτός.

Όποιος κι αν είναι ο λόγος που τα τελευταία χρόνια το βινύλιο έχει επιστρέψει δυναμικά ένα μόνο είναι σίγουρο, ότι  δεν είναι κατά τη γνώμη μου μόνο η αγάπη για τη μουσική και η διαδικασία του να ακουμπάς ευλαβικά τη βελόνα πάνω στο δίσκο είναι παράλληλα η αναζήτηση όλων αυτών που κάποτε ήταν πιο απλά και ρομαντικά  και η ανάγκη να επιστρέψουμε για λίγο πίσω σ’αυτά.

Ίσως γι’αυτό πολλοί άνθρωποι και ο φίλος που προανέφερα να έχουν βρει στους δίσκους βινυλίου, το συστατικό που έλειπε από τη καθημερινότητα τους και μέσα από το ψάξιμο ή τις τυχαίες ανακαλύψεις τους να νιώθουν ότι η μουσική είναι κάτι χειροπιαστό που φέρει μαζί του όλη τη χαρά , τη θλίψη και τη  μαγεία που λείπει από τη καθημερινότητα μας. Εύχομαι να συνεχίσουν να μας εμπνέουν με τα ευρήματα τους και να μοιράζονται μαζί μας  τον ενθουσιασμό τους for the years to come.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s