04: Πολλές δόσεις χρυσόσκονης | Ιωάννα Μαλούνη

«Έφυγε;»

Ο Άρης έγνεψε καταφατικά. Δεν έδειχνε να το χαίρεται και πολύ. Τον καταλάβαινα – οι αποχωρισμοί είναι πάντα τρομερά δύσκολοι. Μπορεί ν’ αποχωρίζεσαι το πιο τοξικό άτομο στη ζωή σου μα ένα κομμάτι σου θα θέλει να μην πει «αντίο». Μπαίνει το συναίσθημα μπροστά, καταφέρνοντας εν τέλει να σε κρατήσει πίσω, να θρηνείς ή έστω να μελαγχολήσεις για όλα όσα έμειναν πίσω. Αυτό, όμως, που ξεχνάμε είναι ότι υπάρχει μέλλον, νέα πρόσωπα, νέες αφίξεις, νέες ευκαιρίες για να τις αρπάξεις και να γίνεις καλύτερο άτομο. Αυτά δεν τα έβλεπε τώρα ο Άρης. Θα τα έβλεπε αργότερα και θα καταλάβαινε γιατί η Βαλέρια κι όσα αντιπροσώπευε η Βαλέρια έχουν ημερομηνία λήξης.

«Της είπα πως εύχομαι να είναι καλά» είπε.

«Αυτή θα είναι» είπα. «Εσύ κοίτα να είσαι καλά»

Πήρε ένα τσιγάρο και τ’ άναψε. Ήταν ξεκάθαρο. Άλλη μια προσπάθεια να καταπολεμήσει την εξάρτησή του, κάνοντας μια άλλη να τη διαδεχθεί. Πάντα μ’ έθλιβε αυτό. Μα δε μπορούσα να μείνω στη θλίψη. Είχα νέα να του ανακοινώσω.

«Έχει γενέθλια εκείνος ο φίλος του Μίλτου, ο Γιάννης» είπα. «Σε έχει καλέσει κι εσένα. Θα πάμε, έτσι;»

«Θα πάμε» έκανε.

Ο Γιάννης ήταν πάντα ο τύπος που ψαχνόταν για πάρτι. Θα έφερνε μπύρες και θα έβαζε μουσική. Τα γενέθλια του ήταν, γι’ αυτόν, η ιδανική ευκαιρία. Θα καλούσε ένα σωρό κόσμο, θα έδειχνε πόσο ωραίο είναι το σπίτι του και θα διψούσε για ίντριγκες στα πάρτι του. Καμιά φορά αναρωτιόμουν γιατί έκανε παρέα με το Μίλτο – ο Μίλτος δεν ήταν ποτέ μεγαλομανής, δεν είχε ποτέ όρεξη για εξωπραγματικές καταστάσεις. Μα τα μυστήρια δεν είναι όλα για να λυθούν.

Φθάνοντας στο σπίτι του Γιάννη, συναντήσαμε μια πανέμορφη μελαχρινή. Εκείνη χαιρέτησε πρώτα το Μίλτο.

«Γεια σου, Ασημίνα» έκανε αυτός.

Η Ασημίνα είχε κάτι το εντελώς κουκλίστικο. Έμοιαζε μ’ εκείνες τις αψεγάδιαστες Barbie, που λιγουρευόμασταν μικρές στα μαγαζιά με τα παιχνίδια. Ήταν ψηλή, μελαχρινή, αδύνατη και χαμογελαστή. Για κάποιον επιφανειακό, θα ήταν ο ορισμός της ιδανικής γκόμενας. Κι έλιωνε για το Μίλτο. Ήταν ολοφάνερο.

Του πρόσφερε ποτό. Ο Μίλτος την ευχαρίστησε. Η Ασημίνα περίμενε υπομονετικά για μια παραπάνω αντίδραση. Η μεταξύ τους απόσταση, όμως,έβγαζε μάτι. Η Ασημίνα ήταν πολύ εξωκοσμική και γκλαμουράτη, σε σημείο να τον απωθεί.

«Μα γιατί την ξενερώνεις την κοπέλα;» ρώτησε η Κλαίρη το Μίλτο κάποια στιγμή.

«Έκανα μια συνειδητοποίηση» είπε εκείνος. «Είναι πολύ κυνική για τα γούστα σου…»

Η Κλαίρη με κοίταξε πονηρά.

«Οι κακές παρέες…» έκανε.

Ο Μίλτος άναψε το τσιγάρο του κι άρχισε να μας λέει τη θεωρία του.

«Υπάρχουν πολλές δόσεις χρυσόσκονης σ’ ένα κουλ άτομο» μας εξήγησε. «Ένα τέτοιο άτομο είναι κι η Ασημίνα. Μα η Ασημίνα δε μ’ ελκύει. Κανένα από αυτά τα εντυπωσιακά άτομα δε μ’ ελκύει πλέον. Είναι χαρισματικοί δημοσιοσχετίστες, τίποτα άλλο. Είναι πανεύκολο να τους αποδομήσεις και, εκτός των άλλων, δε σ’ αφήνουν να ταυτιστείς μαζί τους. Είναι τόσο καλυμένα με το προσωπικό τους γκλίτερ, που δεν αφήνουν κανέναν άλλον να δει την ανθρώπινη τους πλευρά, ίσως μόνο τους λίγους κι εκλεκτούς τους.Προσπαθούν να σώσουν το status τους με κάθε τρόπο. Κι ας μη γελιόμαστε, ένα από τα πράγματα που μας φέρνουν κοντά με τους ανθρώπους είναι αυτή η μερική ή ολική αποκάλυψη της ανθρώπινης τους πλευράς. Τα κουλ άτομα δεν έχουν κάτι τέτοιο.  Δε θα σε αφήσουν να πιστέψεις κάτι τέτοιο γι’ αυτούς. Το ξέρω γιατί έχω κάνει παρέα μαζί τους, έχω αντιληφθεί τόσο τη λάμψη τους, όσο και την παρακμή τους»

Εν τω μεταξύ, ο Άρης έπινε και κάπνιζε με μεγάλη ταχύτητα και σε μεγάλες ποσότητες. Ο Μίλτος το κατάλαβε. Του άρπαξε το ποτήρι. Θέλησε να του πάρει και το τσιγάρο μα κρατούσε ήδη το δικό του. Του έριξε μια επικριτική ματιά.

«Πάλι τα ίδια;» έκανε.

Αργότερα, είχαμε καταλήξει να μιλάμε με το Γιάννη και με κάποιες φίλες του. Ο Μίλτος είχε πιάσει την κουβέντα με τη Φαίδρα, μια αρκετά φιλήσυχη κοκκινομάλλα. Έπιναν και κάπνιζαν ενώ εγώ, η Κλαίρη κι ο Άρης χορεύαμε και κάναμε τυπικές κουβέντες με τους υπόλοιπους.

Μισή ώρα αργότερα, ο Άρης είχε μεθύσει κι ο Μίλτος είχε εξαφανιστεί με τη Φαίδρα. Η Κλαίρη κρατούσε συντροφιά στον Άρη, τρομαγμένη από τους εθισμούς του. Έψαχνε τρόπους και λόγους να πει, πρώτα στον εαυτό της, ότι υπάρχει ένα τέλος σ’ αυτήν την κατάσταση. Προσπάθησε, επίσης, να ξεφύγει απ’ αυτό, ρωτώντας με:

«Ο Μίλτος πού βρίσκεται;»

Δε βρισκόμασταν μακριά από την κρεβατοκάμαρα των γονιών του Άρη – οι οποίοι προφανώς έλειπαν. Μου φαινόταν ότι κάποιος έκανε σεξ εκεί μέσα. Άκουγα κάτι. Θυμήθηκα, έπειτα, ότι ο Μίλτος κι η Φαίδρα βρίσκοταν εκεί.

«Όχι πολύ μακριά μας» απάντησα τελικά στην Κλαίρη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s