Στιγμές σαν μουσική (Μέρος B & Γ)| Αναστασία Φραντζέσκου

Αφού λοιπόν στο προηγούμενο κείμενο, μίλησα για την δύναμη της μουσικής και τη σημασία του να την  έχεις στη ζωή σου , τώρα θα αναφερθώ σε μερικά album που μου έρχονται στο μυαλό με τυχαία σειρά και που πραγματικά πιστεύω πως για μένα ήταν ,έρωτας με το πρώτο άκουσμα.

 

blood-on-the-tracks-album-cover-billboard-hero-650
Το πρώτο που μου έρχεται είναι το «Blood on the tracks»του Bob Dylan. Βρισκόμαστε στο 1975 και ο Dylan είναι στα χωρίσματα με τη γυναίκα του , που να ήξερε τότε πως αυτός ο χωρισμός θα έμενε στην ιστορία με κομμάτια όπως το ‘shelter from the storm’ και ‘if you see her say hello’. Αγαπημένο από κοινό και κριτικούς (αν και όχι εξαρχής) τo ‘Blood on the tracks’ παραμένει πάντα ένα από τα ωραιότερα κύκνεια άσματα μια σχέσης και ένα από τα καλύτερα album του Dylan.

buena-vista-social-club.jpgΣτη συνέχεια θα πάω σ’ ένα Soundtrack που όσα χρόνια κι αν περάσουν το ακούω ξανά και ξανά. Είναι 1998 και ο Wim Wenders ,κινηματογραφεί τη συναυλία του θρυλικού Buena Vista Social Club σε Ν. Υόρκη και Άμστερνταμ. Τα μέλη του θρυλικού club ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον Ry Cooder και το ντοκιμαντέρ εκτοξεύει το ενδιαφέρον του κοινού για την Κουβανέζικη μουσική, στα ύψη. Η καθαρότητα του ήχου  οι καταπληκτικές  ενορχηστρώσεις και οι φωνές των Compay Segundo , Ibrahim Ferrer kai Omara Portuondo σε μεταφέρουν σε εποχές που θα ήθελες πολύ να έχεις ζήσει ,ενώ οι εναλλαγές αργού και γρήγορου ρυθμού είναι απλά μοναδικές.

Το επόμενο είναι ένα album που στην Αγγλία θα το έλεγαν ‘cheesy’ δηλαδή, κάτι μεταξύαρχείο λήψης (3).jpg ρομαντικού και χαριτωμένου αλλά για μένα είναι σταθμός για πολλούς λόγους. Αναφέρομαι φυσικά στο «Pet sounds» από Beach boys. Είναι 1966 o Brian Wilson γράφει μουσική και ενορχηστρώνει σχεδόν εξ ολοκλήρου τον ενδέκατο δίσκο του συγκροτήματος και κατά τη γνώμη μου τον καλύτερο. Χρησιμοποιώντας ήχους απ;o κόρνες ποδηλάτων και κλασικά όργανα ,ο Wilson δημιουργεί τραγούδια που ενώ μιλούν κάποιες φορές για χωρισμό και μοναξιά το κάνουν με τέτοιο τρόπο που μοιάζει πως ,ναι μεν τώρα πονάς αλλά η ζωή παράλληλα σου κλείνει το μάτι γιατί όπως και να το κάνουμε ‘God only Knows’.(to be continued)

Κλείνοντας ,δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον αγαπημένο μου Leonard Cohen ,που με τη βραχνή φωνή του, μου έχει κάνει συντροφιά άπειρες φορές κυρίως σε ταξίδια. Δεν ξέρω γιατί, μην τα ρωτάς αγαπητέ αναγνώστη.

Γιατί Cohen δεν είναι μόνο το ‘Dance me to the end of love’ και το ‘First we take Manhattan’ είναι και το ‘Hallelujah’ (που οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι του Jeff Buckley) και φυσικά το ‘bird in a wire’,τραγούδια που κάποιος μπορεί να έλεγε ότι σε ρίχνουν αλλά κατά τη ταπεινή μου άποψη σε ταξιδεύουν.

img_0733_2.jpg

Για να κλείσω αυτό το κεφάλαιο που θα μπορούσα να το γράφω μέχρι τα δάχτυλα μου να γίνουν ένα με το πληκτρολόγιο  και να δεις ‘η δύναμη της μουσικής part 100’, θα πω απλά ότι το ωραιότερο πράγμα με τη μουσική είναι ότι δεν τελειώνει ποτέ είναι ανεξάντλητη και αν την αγαπάς και σ’αρέσει να ψάχνεις , ο ένας καλλιτέχνης θα φέρει τον άλλο , το ένα είδος θα φέρει το επόμενο και κάθε μέρα θα ανακαλύπτεις  νέα ακούσματα και εποχές που ούτε καν είχες φανταστεί.

Σε επόμενα κείμενα θα επιστρέψουμε φυσικά στο θέμα, μέχρι τότε ένα πράγμα μόνο «καλή ακρόαση».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s