Βιβλιοπαρουσίαση: Ησύχες μέρες στο Κλισί – Henry Miller | Όμικρον Μι

ew

 

Οι ήσυχες μέρες στο Κλισί αποτελούνται από δύο διηγήματα με αφήγηση αυτοβιογραφικής αισθητικής. Το κοινό χαρακτηριστικό και η πλοκή τους είναι ότι δεν έχουν πλοκή. Ίσως γιατί η ζωή η ίδια δεν έχει πλοκή Απλώς συμβαίνει. Γεγονότα που απλώς συμβαίνουν στη Ζωή του Τζόι και του Καρλ. Η καθημερινότητα που κυλά σε ρυθμούς μη κανονικότητας θέλοντας να μας υπενθυμίσει πως υπάρχει και μια άλλη ζωή πέρα από την προκατασκευασμένη ζωή της κοινωνικής ομαλότητας και τους καθωσπρεπισμού.

Από τις σελίδες παρελαύνουν κάθε λογής άνθρωποι με ποικίλες προσωπικότητες εκτός φυσικά από τους «κανονικούς». Άνθρωποι με οικογένεια, δουλειά-σταδιοδρομία, καθώς πρέπει σπίτια, που τις Κυριακές πάνε στην εκκλησία απαγορεύονται. Κάτι τέτοιο θα διατάρασσε τις ήσυχες αυτές μέρες. Οι χαρακτήρες που βλέπουμε είναι άνθρωποι του περιθωρίου, μικροαπατεώνες, σεξεργάτριες, άσημοι (ακόμα) ποιητές και κάθε άτομο το οποίο βρίσκεται (αυτό)περιθωριοποιημένο.

15128755_1422704161086821_1811816159_nΔίνοντας μας μια ζωντανή εικόνα για το Παρίσι έτσι όπως μόνο ένας μη παριζιάνος θα μπορούσε να το αποδώσει και να το αγαπήσει, ο Μίλερ δεν διστάζει να μας δείξει ότι οι άνθρωποι του περιθωρίου, τα κοινωνικά απόβλητα, δεν είναι μια άμορφη μάζα. Κάθε ένας από αυτούς έχει προσωπικότητα, ονοματεπώνυμο, και κουβαλά την δική του ιστορία. Μέσα από τα μάτια αυτών των ανθρώπων αλλά και του ίδιου του συγγραφέα, βλέπουμε το πραγματικό Παρίσι με τη λάμψη που αποπνέει και το κάνει αυτό που είναι, την πόλη του φωτός ακόμα και όταν όλα τα φώτα έχουν σβήσει.

Ανακαλύπτουμε την ευκολία με την οποία ο Μίλερ δε θα διστάσει να δώσει όλα του τα χρήματα σε μια σεξεργάτρια, πράγμα που θα τον αναγκάσει να μείνει με άδειο στομάχι και τσέπη ψάχνοντας για υπολείμματα τροφής στα σκουπίδια. Με την ίδια ευκολία θα δεχθεί να φιλοξενήσει μια 15χρονη, κάτι για το οποίο θα μπορούσε να βρεθεί για τα καλά στη φυλακή. Έτσι εμφανίζεται η εικόνα ενός επιπόλαιου γλεντζέ που δεν έχει αισθήματα για τις γυναίκες. Ή μήπως όχι; Την επόμενη στιγμή έρχεται μια σεξεργάτρια η οποία θα τον κάνει να την ερωτευτεί. Αυτή ή ίσως κάποια άλλη, ή όλες αυτές απλά πλέκουν το προσωπείου του «ιδανικού» της γυναίκας των ονείρων σου. Χρησιμοποιώντας αυτή την ιστορία μπορούμε να πούμε ότι παίρνει και τρίβει στα μούτρα της συντηρητικής κοινωνίας των μικροαστών, την άρνηση του. Αποδίδει την δική του πραγματικότητα, και στο πρόσωπο της Μάτα δομείτε μια ταυτότητα «ανθρωπινή». Κάτι που της αρνείται η καθεστηκυία τάξη λόγο του επαγγέλματος της. Έτσι αποδομεί τον απρόσωπο Άλλο που στοιχειώνει τους ανθρώπους που επιλέγουν τον βιοπορισμό μέσω της σεξεργασίας. Και ειδικά των γυναικών που στιγματίζονται κοινωνικά για αυτήν τους την επιλογή.

Ανήθικος θα λέγαμε, κατά την κοινή λογική των μετρίων και των χρηστών ανθρώπων. Απαλλαγμένος από κάθε εξωτερική ηθική, δομεί μία δικιά του ηθική η οποία του επιτρέπει να εκφραστεί ελεύθερα. Ισορροπώντας ανάμεσα στην πρόκληση και τη χυδαιότητα χωρίς ωστόσο ποτέ να ξεπερνάει αυτό το σύνορο οι ιστορίες του Μίλερ είναι τόσο δυνατές, τόσο έντονες, τόσο αληθινές όσο και οι καθημερινές μικρές ιστορίες του κάθε ανθρώπου. Ιστορίες απλές και ήσυχες σαν τις μέρες του Κλισί.

Σε όλα αυτά όμως, δεν μπορώ να παραβλέψω το σημαντικό ζήτημα της γλώσσας που χρησιμοποιεί ο συγγραφές. Δυστυχώς ο συνεχής σεξισμός και μισογυνισμός που αναπαράγεται σε αυτά τα διηγήματα καθώς και η υποβόσκουσα κουλτούρα τη βιασμού, έρχονται να χαλάσουν το τελικό αποτέλεσμα. Ο Μίλερ παρουσιάζει τους δύο πρωταγωνιστές τους σαν πλάσματα που άγονται και φέρονται από τις ορμές τους και που δεν θα δίσταζαν να ασκήσουν εξουσία προκειμένου να ικανοποιηθούν. Σαν αποτέλεσμα αυτού έχουμε από την μια την αμφισβήτηση του υπάρχοντος της εποχής, αλλά από την άλλη τη διαιώνιση και αναπαραγωγή της κυρίαρχης κουλτούρας.

Εν κατακλείδι και παρόλα αυτά, ή και για όλα αυτά, οι Ήσυχες Μέρες είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί. Κυλάει εύκολα και αναζωογονητικά όπως το καλό κρασί που δροσίζει και αναζωπυρώνει τη δίψα ταυτόχρονα. Οι ήσυχες μέρες επιτελούν το ρόλο της αυτοβιογραφικής αφήγησης, δηλαδή να εκθέσουν και να αποκαλύψουν τον πραγματικό συγγραφέα καθώς και την πηγή έμπνευσης του στα μάτια του αναγνώστη, αφήνοντας τον καθένα να βγάλει ή και να βιώσει τα δικά του συμπεράσματα.

 

Τίτλος πρωτοτύπου : Quiet days in Clichy

Τίτλος μετάφρασης : Ήσυχες μέρες στο Κλισί

Συγγραφέας : Henry Miller

Μετάφραση : Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Εκδόσεις : Μεταίχμιο

Έτος : 2005

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s