03: Η ζωή είναι ένα χάος | Ιωάννα Μαλούνη

Το Age of Indignation αφορά τις περιπέτειες τεσσάρων 20άρηδων και την αντιμετώπιση της σάπιας τους πλευράς. Έρχονται παράλληλα αντιμέτωποι με δυσλειτουργικές σχέσεις, πολλές υποχρεώσεις και μίζερες δουλειές. Κάθε Τετάρτη στην Πάστα Φλώρα.

 

Ο Άρης είχε βαλθεί να ψάχνει αγγελίες.Δεν περίμενα ότι η προτροπή αυτή της Κλαίρης θα δούλευε. Μου έλεγε ότι είχε πάρει σβάρνα τις συνεντεύξεις. Ήθελε πραγματικά να διώξει κάθε εξάρτηση από πάνω του κι αυτές οι κινήσεις του είχαν φέρει τα πάνω κάτω. Σύμφωνα μ’ αυτόν, η Βαλέρια είχε μείνει έκπληκτη με την απόφασή του αυτή. Ίσως να μας έκανε βουντού, γιατί δεν ήταν χαζή, μπορούσε να μυριστεί ότι εμείς του είχαμε βάλει την ιδέα. Ίσως, πάλι, να χαιρόταν. Μα εγώ χαιρόμουν για τον Άρη. Προσπαθούσε να προοδεύσει.

«Με κατακεραύνωσαν που δεν έχω προ’υ’πηρεσία»  μου είπε κάποια στιγμή. «Πάω να φυτέψω μία. Κακώς το αμέλησα τόσο καιρό».

Είχα γελάσει τότε. Δε θα του εξηγούσα, όμως, την αλήθεια γιατί ήταν πιο σκληρή και μπερδεμένη απ’ αυτό. Αυτή η αναζήτηση «έμπειρων ατόμων» αποτελούσε ένα πλήρως εκνευριστικό στοιχείο στην ιστορία. Είσαι είκοσι ενός χρονών, δεν έχεις δουλέψει ποτέ. Γιατί να έχεις προ’υ’πηρεσία, από τη στιγμή που κανείς δε σου δίνει; Κι αυτοί που προσλαμβάνονται, ασκούν κάποιο είδος μαύρης μαγείας; Ή έχουν απλά κονέ με το διευθυντή; Τι θέλουν πια από εμάς; Το αίμα μας; Το νεφρό μας; Τι ακριβώς;

Η Κλαίρη, εν τω μεταξύ, είχε επιβεβαιώσει τους φόβους που είχα για εκείνη. Είχε πάρει εκείνη τη συνέντευξη από το μουσικό κι αυτός την είχε γοητεύσει.Κι όποιος άνδρας γοητεύει την Κλαίρη, είναι, στην καλύτερη περίπτωση, υποψήφιος τρόφιμος ψυχιατρείου.

«Είναι ο τύπος, που, μια ημέρα, θα έρθει, θα μ’ αρπάξει και θα με παρασύρει να δούμε τ’ αστέρια σε μια ερημική παραλία» έλεγε.

«Το να σε παρασύρει κάποιος σε μια ερημική παραλία είναι και σημάδι ότι θέλει να σε δολοφονήσει, επίσης» έκανα εγώ.

«Θα μου κάνει καντάδα!» συνέχισε.

«Ναι, σε ώρες κοινής ησυχίας» της έλεγα εγώ. «Θα έρθει κι εκείνη η γιαγιούλα, που μένει δίπλα σου, και θα του πει να σταματήσει, ενώ την άλλη ημέρα αυτή θα έχει στις τρεις το μεσημέρι την τηλεόραση στη διαπασών»

Κάποιοι άνθρωποι είναι ασταμάτητα έρμαια των φαντασιώσεων τους, σκέφτηκα.

«Έχω κι εγώ ένα ραντεβού» προσπάθησα να της αλλάξω θέμα.

Η Κλαίρη ενθουσιάστηκε.

«Μη μου πεις!» έκανε.

«Μην ενθουσιάζεσαι» είπα. «Θα δείξει»

Ο Αναστάσης ήταν η κλασική περίπτωση του φιλήσυχου και λιγομίλητου τύπου, που θα συναντούσες σε κοινό περιβάλλον και θα του έδινες μια ευκαιρία, ακόμα κι αν δεν ενθουσιαζόσουν μαζί του. Κι εμένα δε μ’ ενθουσίαζε. Δεν πίστευα, όμως, πως έπρεπε να τον απορρίψω. Θα ένιωθα λες και πλήγωνα κουτάβι.

Τα πρώτα λεπτά κύλησαν εντελώς προβλέψιμα.Κάναμε όλες αυτές τις κουβέντες για τη ζωή μας, εκεί όπου έπρεπε να φανώ συναρπαστική. Εκείνος φαινόταν ρομαντικός, με μεγάλα σχέδια. Μερικές φορές, μ’ έκανε να γελάω. Ήταν ένας σχετικά ενδιαφέρων τύπος. Η συζήτησή μας παρέμενε, όμως, σχετικά ρουτινιάρικη.

Εκείνος έμοιαζε ν’ απωθείται σταδιακά από ‘μένα. Του μιλούσα κυνικά και δεν του άρεσε. Του μιλούσα για τις απόψεις μου για τις ανθρώπινες σχέσεις, όταν η κουβέντα στρεφόταν σ’ αυτό το θέμα. Τον έβλεπα να δυσανασχετεί, όλο και πιο πολύ.

«Δε συμφωνώ μ’ όλες τις απόψεις σου μα θέλω να σε ρωτήσω κάτι» έκανε.

«Πες μου» του είπα.

Είχε πραγματικά νευριάσει μαζί μου.

«Πέρα του να κάνεις τη σύμβουλο σε τέτοια θέματα, τι έχεις εφαρμόσει, από αυτά που μου λες;»  με ρώτησε.

Κανείς δε μ’ είχε διαβάσει πιο γρήγορα από αυτόν. Κανείς δεν το είχε κάνει τόσο γρήγορα. Είχα τρομάξει.

Όντως, οι φίλοι μου πάντα βασίζονταν σ’ εμένα για συμβουλές. Η Κλαίρη ήθελε μια κυνική άποψη για τα γκομενικά της. Ο Άρης με χρειαζόταν για να ξεπεράσει τους εθισμούς του. Ο Μίλτος είχε αρχίσει να ψάχνει την αλήθεια για τις σχέσεις του. Κι όλοι αυτοί περίμεναν να τους βοηθήσω, λες κι εγώ μπορούσα να βοηθήσω τον εαυτό μου.

Η ζωή μου, όμως, δεν ήταν αυτή που περίμεναν να έχω. Έπινα κρασί μ’ έναν τύπο που δε μ’ ενδιέφερε. Δεν είχα ιδέα γιατί κρατούσα άτομα που δε χρειάζονται στη ζωή μου. Τα παιδιά το γνώριζαν γιατί θυμούνταν καλά τις σχέσεις μου. Με ρωτούσαν τι με κρατάει στον τάδε και δεν είχα ποτέ κάτι να τους απαντήσω, γιατί δεν ήθελα να ομολογήσω ποτέ την αλήθεια – ότι δίσταζα να δω τι υπάρχει πέρα από αυτό. Έκανα μια δουλειά που με βούλιαζε στη ρουτίνα της και θα έμενα εκεί, μέχρι να μ’ απολύσουν ή να κλείσει η εταιρεία, γιατί δεν είχα το θάρρος να ψάξω κάτι άλλο. Κρατούσα μια μετριοπαθή στάση με τη σχολή – κάτι μέσα μου ήθελε να υπάρχει για πάντα στη ζωή μου, να μη φύγει η ασφάλεια των φοιτητικών χρόνων. Φώναζα στους άλλους να προχωρήσουν, γιατί η ίδια δεν το κατάφερνα.

«Εχμ, κοίτα, δίκιο έχει» μου είπε ο Μίλτος

Γέλασε.

«Μα εσύ δεν έλεγες ότι είμαστε όλοι σάπιοι;» συμπλήρωσε.

Με χτύπησε φιλικά στην πλάτη.

«Η ζωή μου είναι ένα χάος» του είπα.

«Η ζωή είναι ένα χάος» με διόρθωσε.

«Η Βαλέρια δε φεύγει σήμερα;» άλλαξα θέμα.

«Ναι. Στο καλό να πάει!»

Μπορεί η ζωή μου να είναι ένα χάος, αλλά βοηθάω τους άλλους να τακτοποιήσουν το δικό τους, συνειδητοποίησα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s