Είναι ο Ρους η -Εξαίρεση- στον κανόνα;

Ιδιαίτερος και ανατρεπτικός καλλιτέχνης που κέρδισε της καρδιές μας με το πρώτο του κιόλας τραγούδι. Όμορφες συνεργασίες και ακόμα πιο όμορφος χαρακτήρας. Ο Ρους λοιπόν, οι εξαιρέσεις και τα μελλοντικά σχέδια. Πάμε να τον γνωρίσουμε.

 

Ας ξεκινήσουμε κάπως ανάποδα. Τωρινά και μελλοντικά σχέδια; Τι να περιμένουμε;

Αυτόν τον καιρό κάνουμε ζωντανές εμφανίσεις σε μια από τις καλύτερες συνεργασίες που έχω κάνει με την Ανδριάνα Μπάμπαλη. Παράλληλα ολοκληρώνονται  οι  ηχογραφήσεις του νέου1912154_10153452342914371_8825079766023614331_o.jpg δίσκου και είναι ώρα πιστεύω να ξεκινήσω με την κυκλοφορία του ενός πρώτου τραγουδιού από αυτόν. Η καθημερινότητα ξέρετε, είναι γεμάτη από μουσική, πειραματισμούς και σχέδια. Κάθε νέο τραγούδι που μπαίνει στα σκαριά, σου δίνει και μια αίσθηση ελπίδας. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις που θα σε πάει όλο αυτό, εσύ προχωράς.

Τι προσδίδει το Ρους σαν καλλιτεχνικό όνομα;

Δεν ξέρω τι μπορεί να προσδώσει το καλλιτεχνικό όνομα «Ρους» στον κόσμο ή σε εμένα, ή και στη δουλειά μου. Είναι απλώς ένα όνομα με το οποίο πορεύομαι. Πίσω του κρύβεται το όνομα του πατέρα μου. Το έχω συνηθίσει πια, καθώς έτσι με αποκαλούν φίλοι και γνωστοί.

Θα θέλαμε η αλήθεια να μάθουμε ποια κρύβεται πίσω από την «γλυκιά Κατερίνα»

Ένα γλυκό κορίτσι που λέγεται Κατερίνα. Δε μπορώ να πω πολλά παραπάνω. Παρόλα αυτά μου φαίνεται ότι όσο περνούν τα χρόνια, πίσω από το τραγούδι ξεπηδούν όλο και περισσότερες Κατερίνες, και  με τον καιρό, ανήκει το ίδιο σε κάθε μια από εκείνες. Αυτό για παράδειγμα δεν μπορούσα καν να το φανταστώ όταν το έγραφα. Είναι αυτό που σας έλεγα, ότι ξεκινώντας να γράφεις δεν ξέρεις που θα σε βγάλει.

Η συνεργασία σου με την Χαρούλα Αλεξίου στο «Ένα φιλί» πως προέκυψε;

Όταν με κάλεσε ο Νίκος Μωραϊτης για να μου προτείνει να γράψουμε ένα τραγούδι για την Χάρις Αλεξίου ήταν σαν να με χτύπησε κεραυνός επειδή ήταν κάτι που πάντα ήθελα να κάνω. Το είχα πάντα στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου σαν μια από τις κρυφές επιθυμίες μου. Και η αλήθεια είναι ότι είμαι αρκετά εσωστρεφής για να μπορέσω να το επιδιώξω από μόνος. Ο Νίκος ήταν καταλυτικός σε αυτό. Με ξεκλείδωσε. Στη συνέχεια με ξεκλείδωσε και η Χαρούλα που ήταν θερμή, και με προέτρεψε να δουλέψω όπως ξέρω και μπορώ παίρνοντας η ίδια κατά κάποιο τρόπο και ένα ρίσκο. Πιστεύω ότι το αποτέλεσμα ήταν πολύ όμορφο.

 

16708252_10155028013979371_1442040883573570573_n

 

Η μουσική και η γραφή σου κυρίως χαρακτηρίζεται από τις ιδιαίτερες για τα ελληνικά μουσικά δεδομένα. Από πού προέρχονται τα ερεθίσματα σου;

Πιστεύω στην καθημερινότητα. Πιστεύω πολύ στην καθημερινότητα για την ακρίβεια. Το πιο απλό και φαινομενικά αδιάφορο πράγμα μπορεί να με παρακινήσει να γράψω, ένα παραμύθι, μια ιστορία αγάπης, το χρονκό μιας μέρας ενός μοναχικού τύπου και πάει λέγοντας. Οι ήρωες και οι ιστορίες τους γεννιούνται από φυσικά και καθημερινά κυρίως ερεθίσματα. Αισθάνομαι ότι ακόμα κι ένα φευγαλέο άρωμα μπορεί να με παρακινήσει  να γραψω.  Πλάθω τους ήρωες των τραγουδιών  από την αρχή. Κάποιες φορές ακούς ιστορίες που σε αγγίζουν πιο βαθιά απ’ όσο φανταζόσουν ότι ο ίδιος θα μπορούσες να το επιτρέψεις. Άλλες φορές βέβαια εμφανίζονται οι ήρωές σου ακέραιοι μπροστά σου στην πραγματική ζωή, αλλά είναι μοιραίο να τους φιλτράρεις. Δεν γίνεται χωρίς αυτό. Θα ήταν πλεονασμός.

Υπάρχουν τελικά Εξαιρέσεις στον κανόνα;

Θα ήθελα να υπήρχαν μόνο από αυτές. Όλοι έχουμε κάποιους κανόνες στους οποίους υπακούμε, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, και κάποιοι από αυτούς είναι και κοινοί μάλιστα. Δεν παύει όμως ο καθένας από εμάς να αποτελεί και μία εξαίρεση. Αν πιστεύεις στους ανθρώπους, πιστεύεις και στις εξαιρέσεις των κανόνων.

Τι σε παρακίνησε τότε για τον διαγωνισμό στο Jumping Fish;

Ήθελα ένα δισκογραφικό συμβόλαιο και στο δρόμο έπεσε στο τραπέζι  και αυτή η πρόταση. Με τον καιρό απ’ όσο γνωρίζω άλλαξαν τα κριτήρια και ο τρόπος επιλογής τραγουδιών. Το jumping fish και το Εξαιρέσεις συστήθηκαν ταυτόχρονα στον κόσμο. Δεν ξέρω κατά πόσο οι μπάντες που κερδίζουν πια έχουν συμβόλαιο η όχι. Βέβαια εξακολουθεί να είναι μια διέξοδος για πολλούς νέους καλλιτέχνες και αυτό είναι καλό.

Θεωρείς ότι Ελλάδα είναι η χώρα του mainstream και του λεγόμενου χιτ. Αν κρίνουμε από την επαναλαμβανόμενη προώθηση ενός κομματιού  απομονώνοντας άλλες δουλειές;

16730585_1274353275983455_6209384023086354730_n

Όλη η υφήλιος είναι στο mainstream και το χιτ. Η Ελλάδα θα γλίτωνε; Η επαναλαμβανόμενη χρήση ενός κομματιού έχει τους λόγους της και σίγουρα από την άλλη απομονώνει  ή και περιορίζει άλλες δουλειές. Υπάρχουν όμως και τραγούδια που φτάνουν στο κοινό με υπομονή. Είναι με το σταυρό στο χέρι που λέμε, οκ…Αλλά αν είναι καλό γιατί όχι;  Υπάρχει και κόσμος που δεν πιστεύει στα χιτ. Τώρα, ανάμεσα στο mainstream  και στο ψαγμένο κουλτουριάρικο, μην την ψάχνεις,  και οι δύο τα λεφτά κυνηγάνε. Ακούγεται κάπως όλο αυτό, αλλά σόρρυ είναι η αλήθεια.

Είμαστε τελικά Μαριονέτες του συστήματος;

Του σύμπαντος μπορεί. Του συστήματος ενδέχεται. Δεν μπορείς να τους βάλεις όλους στο ίδιο τσουβάλι. Είναι στο χέρι του καθενός ξεχωριστά το τι θέλει να είναι. Στο κάτω κάτω άνθρωποι είμαστε προχωράμε και μαθαίνουμε. Σκοπός είναι η ολοκλήρωση υποτίθεται. Αν αισθάνεσαι σαν μαριονέτα του συστήματος υπάρχουν οι λόγοι. Κάποια στιγμή στην πορεία της ζωής σου τους ανακαλύπτεις, το γρανάζι του μυαλού σου που μέχρι τότε είχε μια συγκεκριμένη φορά σταματάει για λίγο, για πολύ λίγο, και έπειτα ξεκινάει να ξαναγυρνάει με την αντίθετη φορά.  Αυτό είναι κάπως ριψοκίνδυνο όμως.  Ο καθένας ξέρει τι θέλει να είναι. Και αν δεν ξέρει στον ενεστώτα χρόνο, μαθαίνει στην πορεία. Δεν είναι κακό. Πιστεύω στον άνθρωπο.

Το τραγούδι της ζωής σου ποιο θεωρείς ότι είναι;

Πιστεύω ότι το Without her του Harry Nilsson είναι πολύ κοντά. Από το ελληνικό ρεπερτόριο είναι ο Υπνόσακος του Στόκα και το Νιώσε με του Ρασούλη. Είναι πολλά πάρα πολλά. Τα παραπάνω είναι κάποια από τα αγαπημένα μου.

 

Η μουσική έχει φραγμούς, σύνορα, παρωπίδες;

Δεν το πιστεύω. Είναι ένα είδος πνευματικής ανύψωσης. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων είναι που έχουν την ιδιότητα να θέτουν όρια στη δημιουργία. Όταν ακούω ένα όμορφο τραγούδι και ενθουσιάζομαι πολύ, σκέφτομαι ποσο τυχερός είμαι που κάποιος το έγραψε και θα μπορώ να το ακούω για πάντα. Πόσα όρια έχει αυτή η σκέψη; Στη δημιουργία και τη φαντασία δεν υπάρχουν όρια.

Η πρώτη φορά που άκουσες τραγούδι σου στο ραδιόφωνο;

Παράξενη στιγμή. Ιδιαίτερα αν βρίσκεσαι στο χώρο που το έγραψες τότε. Τώρα το ακούς από το ραδιόφωνο. Είναι σαν να έκανε ένα ταξίδι. Το τελείωσες, το έβγαλες έξω από το σπίτι και εκείνο επιστρέφει μόνο του με μορφή ραδιοφωνικών κυμάτων πίσω στο σπίτι που γεννήθηκε. Έχει ενδιαφέρον ως σκέψη. Είναι και μια πολύ ωραία ιστορία.

Ο Ρους ακούει Ρους;

Από μόνος μου να βάλω στο σπίτι μουσική και να ακούσω εμένα; Σπάνια. Αν τύχει να παίξει στο ραδιόφωνο κάτι συνήθως. Αν ακούω κάτι από τη δουλειά μου είναι κάποια ντεμο και κομμάτια ακυκλοφόρητα, προσπαθώντας να καταλάβω με ποιόν τρόπο θα μπορέσω να τους εμφυσήσω κάτι διαφορετικό.

 

 

Τελευταία ερώτηση/απάντηση και την αφήνω να την δημιουργήσεις μόνος σου. Μοιράσου μια φράση, ένα στίχο, ότι προτιμάς …μαζί μας.

«Με ρώτησαν κάποτε αν σε γνώριζα και τους απάντησα «όχι» επειδή δεν ήθελα να σε μοιράζομαι με κανέναν»

Εγωιστικό κάπως, αλλά όμορφο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s