Runaway Day ή Φυγή προς τα εμπρός | Σταμάτης Γκαβέτας

df75abdb4976e25a3cefa29f1e4c49b8

Το τελευταίο πόνημα του σκηνοθέτη Δημήτρη Μπαβέλλα και πρώτη για αυτόν ταινία μεγάλου μήκους έχει, θα μπορούσε να ειπωθεί μια ακαδημαϊκή ροή. Σαν ταινία έχει έναν πολύ δυνατό πρόλογο. Παρακολουθούμε μια παλιά μορφή της Αθήνας μέσα από μια ασπρόμαυρη τηλεόραση. Η εικόνα αυτή διογκώνεται κάνοντας σαφή αναφορά στην αστυφιλία που έπνιξε την πρωτεύουσα.

Φυσικά δε θα μπορούσαν να λείπουν τα επεισόδια που καλά κάνει και τα δείχνει, γιατί η ταινία παίχτηκε σε πολλά φεστιβάλ στο εξωτερικό και έτσι όλοι μπορούν να μάθουν την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. Βέβαια θα αυτό είναι που θα θέλαμε να φανεί στο εξωτερικό; Μια Ελλάδα χωρίς θάλασσα, χωρίς ήλιο; Ναι αυτή οφείλει να δείξει σαν καλλιτέχνης ο σκηνοθέτης. Τα ωραία ας τα αφήσουμε για το Υπουργείο Τουρισμού.

Η τηλεόραση που παίζει όλη την ώρα στα σπίτια των ηρώων εμφανίζει έναν εκφωνητή που με το που ρωτάει «Τι μπορείς να κάνεις εσύ;» τότε οι ήρωες φεύγουν από τους κλειστούς χώρους και από ατομικά υποκείμενα γίνονται συλλογικά με κάποια ζόμπι μορφή. Διακατέχονται από μια συλλογική αμνησία ή οποία τους ωθεί όλους μαζί να πάρουν την απόφαση να αλλάξουν το ρου της ιστορίας.

Το σενάριο όσον αφορά τους ήρωες επικεντρώνεται κυρίως στον Λουκά που χρωστάει σε ότι χρηματοπιστωτικό ίδρυμα υπάρχει. Ένας νέος τριανταεπτά ετών που όλη μέρα παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια της δεκαετίας του 80. Ουσιαστικά είναι και αυτή μια επιστροφή εν μέρει σε παλιές καλές εποχές αφθονίας και μια άρνηση ενηλικίωσης και ανάληψης ευθύνης. Χαρακτηριστικό της γενιάς των νέων μας.

Άλλη μια ηρωίδα είναι η Μαρία Φραγκογιάννη (υπάρχει σχέση με τη Φραγκογιαννού του Αλ. Παπαδιαμάντη;) παντρεμένη με έναν εύπορο άντρα αναζητά την ελευθερία της. Τα παρατάει όλα και εξαφανίζεται έτσι απλά. Ακολουθώντας αυτό το ρεύμα αμνησίας που διέπει τη ψυχογραφία των υποκειμένων της ταινίας.

Άλλος ένας ήρωας που εμφανίζεται είναι ο κολλέκτορας. Αναλαμβάνει πριν παραιτηθεί από την άχαρη εργασία του να κλείσει με θετικό τρόπο τους λογαριασμούς του Λουκά. Ο Λουκάς τον βλέπει σα σωτήρα και στην προκειμένη σαν τον κάπταιν Κερκ!

Άλλη μια έννοια ή οποία αναφέρεται στην ταινία είναι αυτή του ξένου. Υπάρχουν οι ήρωες οι οποίοι τους αντιλαμβάνονται ως αποβράσματα και με τις γνωστές φοβίες τους και οι υπόλοιποι που απλά δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά μεταξύ τους. Μοιάζει να λέει ότι εχθρός είναι το καπιταλιστικό σύστημα και όχι οι άνθρωποι άλλης κουλτούρας.

Το πρόταγμα που μοιάζει να διακυβεύεται στην εν λόγω ταινία  είναι η επιστροφή στις ρίζες αλλά με μια καινούργια ιδέα. Βλέπουμε για παράδειγμα στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο το οποίο μας έχει χαρίσει και κάδρα εξαιρετικής συμμετρίας ο σκηνοθέτης να παρατηρείται η τάση να χρησιμοποιηθεί ο χώρος για κάτι καινούργιο, όπως και τα σώματα των δύο εραστών που καλούνται να δραστηριοποιήσουν και πάλι τα κορμιά τους ως πηγή ηδονής και ευχαρίστησης άνευ ενοχικών συμπλεγμάτων. Υπάρχει διάχυτη μια ελευθερία που πηγάζει από το λίκνο του παρελθόντος. Επιστροφή λοιπόν στις ρίζες οπλισμένοι με την εμπειρία της τρέχουσας ζωής.

Το τέλος της ταινίας πιστεύω ότι τεκμηριώνει τα λεγόμενα μου ακόμα και αυτά και για την ακαδημαϊκή της μορφής. Είναι από τις λίγες ταινίας η οποίες τελειώνουν λυτρωτικά με μια λύση την οποία δίνει ο σκηνοθέτης. Έχουμε ανάγκη από λύσεις και προτάσεις σήμερα. Καλοί οι προβληματισμοί αλλά και να παίρνουν θέση οι δημιουργοί είναι πιστεύω ακόμα καλύτερο συμφωνούμε δε συμφωνούμε με την πρόταση τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s