Get a fucking life | Νίκη Συρίγου

Κανείς δεν είναι τέλειος. Κι αυτό είναι γεγονός. Δεν είναι εικασία ή ό, τι άλλο. Δεν υπήρχε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει η τελειότητα. Γι’ αυτό πρέπει να κυνηγάμε το καλύτερο κι όχι το τελειότερο.

Είμαστε, λοιπόν, όλοι άνθρωποι, φτιαγμένοι από επιθυμίες, θα τολμούσα να πω. Κι έτσι, όλοι θέτουμε στόχους. Άλλοι καταφέρνουν και τούς εκπληρώνουν κι άλλοι μένουν απλά και μόνο στη σχεδίαση των επιθυμιών τους. Και δεν έχει σημασία ο λόγος που δεν προέβησαν στην υλοποίηση αυτών. Σημασία έχει ότι όσο αυτοί μένουν πίσω και οι άλλοι, εκ των πραγμάτων, προχωρούν τόσο περισσότερο κάτι μέσα τους αρχίζει ν’ αποσυντίθεται και, σταδιακά, αρχίζουν να πλησιάζουν τα συναισθήματα της ζήλιας και του φθόνου κάνοντας καθημερινή παρέα μαζί τους. Και είναι αυτή συνέπεια πέρα για πέρα τρομακτική.

 

Κι έτσι, αποτελεί φρικτή διαπίστωση το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που, τελικά, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, δεν χαίρονται με την χαρά των άλλων. Υπάρχουν περιπτώσεις που άνθρωποι, οι οποίοι αποτελούν απλούς θεατές της Ζωής σου γνωρίζοντάς σε μόνο εξ όψεως αλλά ακόμη και «κοντινοί» σου άνθρωποι, άνθρωποι που τούς έχεις σχετικά κοντά σου κι αποτελούν μέλη του στενού σου κύκλου, δίχως αμφιβολία, πολλές φορές έχουν σκεφτεί, αν μπορούσαν, μ’ έναν απλό τρόπο -όσο το πάτημα ενός κουμπιού- να σού πάρουν όλα όσα με κόπο, πόνο αλλά και δημιουργικότητα έχεις αποκτήσει και να τα οικειοποιηθούν.

 

Υπάρχουν κι εκείνοι που θα σε ζηλέψουν, θα σε σχολιάσουν, θ’ αγγίξουν ακόμη και το αίσθημα του φθόνου δίχως να χάσουν ευκαιρία για πικρόχολα σχόλια αλλά και για υπογράμμιση όλων των ελαττωμάτων σου –τα οποία, δίχως αμφιβολία, όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως, διαθέτουμε.

 

Σε βλέπουν να προχωράς και δεν χαίρονται επειδή είτε δεν προπορεύονται είτε δε σ’ ακολουθούν, έστω…

 

Και, δυστυχώς, είναι λυπηρό το να έχει ζήσει κανείς από πρώτο χέρι τέτοιες συμπεριφορές.

 

Στον αντίποδα, όμως, αυτή τους η συμπεριφορά μπορεί να καταστεί λυτρωτική για την δική σου τη Ζωή. Όσο εκείνοι βουλιάζουν στη μιζέρια τους κι όσο ξεδιπλώνουν τον πραγματικό τους εαυτό τόσο σε βοηθούν να κάνεις ένα προσωπικό ξεκαθάρισμα, ένα ξεσκαρτάρισμα παλιανθρώπων -αν και θέλω ν’ αποφεύγω να δίνω χαρακτηρισμούς σ’ ανθρώπους.

 

Σε βοηθούν, λοιπόν, να εξαφανίσεις όλη τη σαβούρα απ’ την Ζωή σου, όλη εκείνη την τοξικότητα, την αρνητική ενέργεια, την βρωμερή ανθρώπινη σκόνη και, επιτέλους, ν’ ανασάνεις.

 

Και χαίρομαι απεριόριστα που έχω γαλουχηθεί έτσι ώστε ακόμη κι έναν άνθρωπο που δεν πολυσυμπαθώ -κάτι το απολύτως ανθρώπινο- να τον θαυμάζω, όταν αυτός αποδεικνύεται ικανός και τα καταφέρνει περίφημα κάνοντας το καλύτερο για τον εαυτό του – αρκεί, φυσικά, να μην το κάνει σε βάρος άλλων. Διότι το να τούς θαυμάζω κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις το θεωρώ μαγκιά και τιμή μου. Διαφορετικά θ’ αποτελούσα ένα κακομοιριασμένο και κομπλεξικό ανθρωπάκι και θα κατέληγα να είμαι κι εγώ αυτό που τώρα περιγράφω ως αρνητικό.

 

Και το θέμα είναι ότι τρομάζεις πια σ’ αυτή τη Ζωή. Τρομάζεις ώρες-ώρες να είσαι ο εαυτός σου. Τρομάζεις με το σκεπτικό και τη συμπεριφορά των γύρω σου. Τρομάζεις, όταν ξεδιπλώνουν τον εσωτερικό τους κόσμο –ναι, αυτό το κενό, αυτό το τίποτα. Τρομάζεις, όταν συνειδητοποιείς, όταν μαθαίνεις την γνώμη τους για εσένα –όχι ότι σ’ απασχολεί το πώς σε βλέπουν οι άλλοι αλλά αηδιάζεις, ρε παιδί μου και φρικάρεις, παράλληλα, αν και πράγματι, όσο αισιόδοξος κι ανώτερος κι αν είσαι κάποτε η κατήφεια, η γκρίνια και η γκαντεμιά τους σ’ ενοχλούν και σ’ εκνευρίζουν. Εκεί, λοιπόν, έχουμε καταντήσει. Έχουμε καταντήσει να μην βροντοφωνάζουμε από χαρά την επιτυχία και τα επιτεύγματά μας, για να μην μπούμε στο στόχαστρο των αιμοδιψών ανθρωπόμορφων όντων. Ανθρώπους που δεν λένε ένα μπράβο, δεν λένε μια καλή κουβέντα, δεν προσφέρουν ένα εγκάρδιο κι αληθινό χαμόγελο, δεν βάζουν λίγο χρώμα σ’ αυτή την Ζωή.

 

Κι αναρωτιέμαι, γιατί πάψαμε να χαιρόμαστε με τη χαρά των άλλων; Αναρωτιέμαι, γιατί πάψαμε, σχεδόν ξεχάσαμε, να θαυμάζουμε κι αρχίσαμε, σχεδόν σταδιακά εξοικειωθήκαμε, να φθονούμε, να ζηλεύουμε; Αναρωτιέμαι, γιατί δε συμμετέχουμε στην ευτυχία του άλλου κι αντί αυτού τού ευχόμαστε τα χειρότερα;

 

Το γεγονός ότι οι Ζωές κάποιων ανθρώπων δεν είναι έτσι, όπως θα ήθελαν, δε σημαίνει ότι πρέπει να παρακαλούν για τη δυστυχία των άλλων.

 

Ας μην ξεχνάμε ότι η Ζωή μας είναι στα χέρια μας. Η Ζωή μας είναι οι επιλογές μας. Ναι, κάποιες φορές τα πράγματα έρχονται διαφορετικά απ’ ό, τι τα περιμέναμε. Ναι, η ατυχία και η τύχη διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη Ζωή μας και την οδηγούν αρκετές φορές όπου εκείνες θέλουν και μάλιστα με την τακτική συνδρομή των συγκυριών, όμως, μην ξεχνάς πως το μεγαλύτερο ποσοστό της Ζωής σου αποτελείται απ’ τις δικές σου επιλογές. Συνεπώς, πάρε τη Ζωή στα χέρια σου!

 

Απελευθέρωσε την ανθρωπιά που κρύβεις μέσα σου, βγάλε στην επιφάνεια τον καλό σου εαυτό και ζήσε πραγματικά, ζήσε ουσιαστικά. Απελευθέρωσε την ανθρωπιά σε κάθε κίνησή σου, σε κάθε βλέμμα σου. Ζήσε χωρίς να κοιτάς με μισό μάτι τους διπλανούς σου. Άνοιξε τα μάτια σου και μοιράσου πραγματικές στιγμές με τους γύρω σου.

 

Πάρε χαρά απ’ την χαρά των άλλων. Θα σε βοηθήσει σημαντικά.

 

Πάψε ν’ ασχολείσαι με τις Ζωές των άλλων. Μην χάνεις την δική σου. Μια Ζωή την έχουμε. Μην την σπαταλάς σε μικροπρέπειες και σχόλια.

 

Κι αν η δική σου Ζωή δεν έχει ενδιαφέρον, μην ασχολείσαι μ’ αυτές των άλλων. Αν η Ζωή σου χαρακτηρίζεται από δυσκολίες, προσπάθησε να υπερπηδήσεις τα εμπόδια και να την βελτιώσεις. Δεν ωφελεί το να σκύβεις το κεφάλι και ν’ αναλώνεσαι σε κριτικές και συζητήσεις σχολιασμού.

 

Φαντάσου τον χρόνο που σπαταλάς, για να κριτικάρεις τους άλλους, να τον αξιοποιούσες, για να βελτιώσεις τον εαυτό σου. Πόσα όνειρα θα είχες εκπληρώσει;

 

«Κουράζουν οι άνθρωποι που, αντί να κοιτούν το εαυτό τους, κοιτούν τον διπλανό τους» είχε πει μια φίλη και πραγματικά την παραδέχομαι.

 

Διότι, όντως, κατ’ αυτόν τον τρόπο πράττουν οι περισσότεροι κι αργούν να συνειδητοποιήσουν ότι δεν βρίσκεται εκεί το νόημα της Ζωής. Όχι, σίγουρα δεν βρίσκεται εκεί.

 

Πρόσεξε, λοιπόν, πριν να είναι αργά και για ‘σένα.

 

Διότι υπάρχουν κι εκείνοι που τούς είναι βάρβαρο, σχεδόν αβάσταχτο, να παρακολουθούν την ευτυχία των άλλων. Μην γίνεις κι εσύ σαν κι αυτούς.

 

Εσύ αυτό που έχεις να κάνεις είναι να ζήσεις την Ζωή σου όπως το μέσα σου επιθυμεί, όπως το μέσα σου ουρλιάζει!

 

Κι αν κάποιοι δεν βάζουν μυαλό, πες τους με ήρεμο τρόπο «Get a fucking life» κι αδιαφόρησε για εκείνους για το υπόλοιπο της Ζωής σου.

 

Εσύ θα ηρεμήσεις κι αυτούς -όσο κι αν προσπαθήσουν να μην το δείξουν- θα τούς τσουρουφλίσει.

 

Δεν λένε άδικα πως η αδιαφορία πονάει περισσότερο…

 

 

Αφιερωμένο στην Βαρβάρα. Ξέρει εκείνη…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s