Έρχεται το Trainspotting 2 | Δανάη Καρδαρά

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το trailer του “Trainspotting 2”, με τους αγαπημένους μας (αντι)ήρωες να επιστρέφουν στην μεγάλη οθόνη 21 χρόνια μετά από την αρχική ιστορία και να μας βάζουν ξανά με τρόπο, κατά τα φαινόμενα, καθηλωτικό στο θυελλώδη κόσμο τους. Με αφορμή λοιπόν την εξαγγελία του sequel, θα ήθελα να κάνω μια μνεία στη δημοφιλή και εξαιρετικά επιτυχημένη πρώτη ταινία που βγήκε στις αίθουσες των κινηματογράφων το 1996 και με κέρδισε σαν θεατή στα πρώτα πέντε λεπτά της.
Στην ουσία, παρακολουθούμε τη ξέφρενη πορεία του πρωταγωνιστή Mark Renton (Ewan McGregor- το διαμάντι της ταινίας κατά τη γνώμη μου) και της παρέας του σε ένα εξαιρετικά καταθλιπτικό Εδιμβούργο που φαίνεται να αντικατοπτρίζει την παρακμή της μοντέρνας κοινωνίας. Οι ήρωες – με πρωτοστάτη πάντα τον Renton- αδιαφορούν για τις επιταγές και τα ‘’πρέπει’’ της ζωής και επιλέγουν τα ναρκωτικά αντί αυτής, παρόλο που καταλήγουν να γίνουν και αυτά μέρος της ίδιας πραγματικότητας που αποστρέφονται με τόσο πάθος. Βλέπουν τον κόσμο μέσα από το πολύχρωμο, ονειρικό και φυσικά πλασματικό πρίσμα της ηρωίνης και αποκαλύπτονται καταστάσεις εξαιρετικά σουρεαλιστικές δοσμένες με ωμό νατουραλισμό και υψηλή δόση μαύρου χιούμορ.
Το “Trainspotting” σίγουρα δεν είναι μια ευχάριστη ταινία, παρά το γεγονός ότι απευθύνθηκε στο ευρύ κοινό. Αντιθέτως, τάσσεται εξ αρχής εναντίον της μάζας και ξεμπροστιάζει από την πρώτη στιγμή το σύγχρονο τρόπο ζωής, την ‘’πολιτικώς ορθή’’ κοσμοθεωρία που επιβάλλεται μέσα από την κυρίαρχη κοινωνική πραγματικότητα και τους μικροαστικούς θα λέγαμε, ανθρώπους που βολεύονται με μια δουλίτσα, δημιουργούν οικογένειες και βρίσκουν στις τηλεοπτικές διαφημίσεις την εκτόνωση των χαμένων ονείρων και των ανασφαλειών τους. Είναι αναμφίβολα μια ταινία που θέλει να προκαλέσει και να ενοχλήσει – και σε μεγάλο βαθμό το καταφέρνει.
Διαπραγματεύεται τον κόσμο των ναρκωτικών σε όλο του το μεγαλείο με ενοχλητικές, σε πολλές περιπτώσεις, εικόνες και φαίνεται έτσι να ανοίγει το δρόμο στο μεταγενέστερο “Requiem for a dream” (2000) , παρόλο που η προσέγγιση του θέματος διαφέρει, με τη δράση του “Trainspotting” να είναι περισσότερο φρενήρης και τους ήρωες να μην παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, ούτε και την εξάρτησή τους από τις ουσίες.
Τέλος, το “Trainspotting” θεωρήθηκε από πολλούς η ταινία που χαρακτήρισε και καθόρισε μια ολόκληρη γενιά, εκφράζοντας τη φιλοσοφία του punk κινήματος της εποχής. Είναι μια ταινία που σίγουρα αξίζει να δει κανείς: oι ερμηνείες είναι έξοχες και η σκηνοθεσία ξεχωρίζει με το να μοιάζει με παρανοϊκό στροβιλισμό.

Είκοσι χρόνια πριν o Renton έλεγε, «διάλεξε ζωή, διάλεξε δουλειά, διάλεξε καριέρα, διάλεξε οικογένεια, διάλεξε μια μεγάλη τηλεόραση» και αδιαφορούσε γι’αυτά, ενώ τώρα, με την υπόθεση προσαρμοσμένη στο σήμερα, «διάλεξε facebook, διάλεξε twitter, διάλεξε instagram και ευχήσου ότι κάποιος, κάπου νοιάζεται για σένα».

Περιμένω με ανυπομονησία να δω τι μεσολάβησε μέσα σ’αυτά τα χρόνια και τι μπορεί να άλλαξε στις ζωές της παρέας που τη δεκαετία του ’90 συντάραξε τα κινηματογραφικά νερά.

Από 27 Ιανουαρίου στις αίθουσες…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s