02: Όχι καραμέλες από ξένους | Ιωάννα Μαλούνη

Το Age of Indignation αφορά τις περιπέτειες τεσσάρων 20άρηδων και την αντιμετώπιση της σάπιας τους πλευράς. Έρχονται παράλληλα αντιμέτωποι με δυσλειτουργικές σχέσεις, πολλές υποχρεώσεις και μίζερες δουλειές. Κάθε Τετάρτη στην Πάστα Φλώρα.

 

 

Παρασκευή. Ημέρα για δουλειά. Το σκηνικό ήταν συνώνυμο της επανάληψης και της ρουτίνας. Να είμαι ευγενική, να χαμογελάω στους πελάτες του σούπερ μάρκετ για ν’ αγοράσουν το προ’ι’όν που προωθούσα. Έλεγα τα ίδια κάθε φορά – για νόστιμα σαλάμια, για αφράτα ψωμάκια. Έπειτα ήθελα να ξεράσω μ’ αυτά που έλεγα – δε χρειάζεται να περιγράψεις κάτι, αν πρόκειται για φαγητό. Κάθε πρωί ήταν, για εμένα, ένα συνώνυμο της ρουτίνας και κάθε ψεύτικο χαμόγελο μια απόδειξη ότι πρέπει να κάνεις πράγματα που μισείς για να επιβιώσεις.

Άρχισα να σκέφτομαι τους φίλους μου. Η Κλαίρη μου είχε πει ότι έχει να πάρει συνέντευξη από ένα μουσικό, για λογαριασμό μιας ιστοσελίδας που γράφει. Τη φοβόμουν σ’ αυτά –μπορεί να έβλεπες στο πρόσωπό της μια καριερίστα μα, πίσω από αυτό το καμουφλάζ, κρυβόταν ένας υπερβολικός ρομαντισμός. Δεν είναι το είδος του απλά ρομαντικού κι ιδεαλιστή ανθρώπου, σαν πολλούς αναρχικούς φίλους μου. Είναι από τα άτομα που πίστευαν ακόμα στο άλλο μισό και στους μυθιστορηματικούς έρωτες. Όχι λόγω κάποιου υπερβολικού ναρκισσισμού – δεν ήταν ποτέ έτσι, ήθελε την προσοχή, αλλά όχι τόσο όσο θα περίμενες. Είναι έξυπνη, αρκετά έξυπνη μα, στα θέματα σχέσεων με το άλλο φύλο, τελείως αφελής. Είναι η φίλη που φοβόμαστε ότι θα καταστραφεί μέσα σ’ ένα βράδυ, γιατί όλες οι επιλογές της περιλάμβαναν υπέρμετρα δυσλειτουργικούς τύπους.

Η σκέψη μου έπειτα πήγε στο Μίλτο. Είχε να βοηθήσει έναν καθηγητή στη σχολή του σε μια έρευνα. Ναι, ο Μίλτος είναι κι αυτός καριερίστας. Είναι από τα παιδιά – θαύματα, που έγραφαν εξαιρετικές εκθέσεις στο σχολείο. Από τους τύπους που ξεχωρίζουν, πριν καν μιλήσουν. Ήμουν περήφανη γι’ αυτόν. Θα έλεγα ότι είναι αψεγάδιαστος. Αλλά οι αψεγάδιαστοι άνθρωποι υφίστανται μόνο σε κάποια εξιδανικευμένη περιοχή της φαντασίας μας.

Εγώ, όμως, ανησυχούσα για τον Άρη εκείνη τη στιγμή, περισσότερο γι’ αυτόν, παρά για τους άλλους. Σίγουρα θα κάπνιζε αρκετά τσιγάρα. Είχε ιστορικό στους εθισμούς κι αυτό έβγαινε σε κάθε στιγμή της ζωής του, που αισθανόταν ότι υπήρχε χάος ή πανικός ή και τα δυο. Ως τώρα, δεν είχα αισθανθεί ποτέ την ανάγκη να τον προστατεύσω – μου έδινε πάντα την εντύπωση ότι υπερνικούσε τους εθισμούς του. Τώρα, όμως, τα πράγματα είχαν έλθει πιο ξαφνικά από ποτέ. Δε μπορούσα να κάνω αισιόδοξες προβλέψεις.

Στην παρέα, μου έλεγαν πάντα ότι είμαι η φωνή της λογικής τους. Μα πόσο λογικός να είναι κάποιος σε μια εποχή παράνοιας; Πραγματικά τρόμαζα όταν μου λέγανε ότι τους κρατάω σε μια τάξη.

Οκτώ η ώρα. Ώρα να σχολάσω. Στις δέκα, είχα ραντεβού με τα παιδιά για μπύρα. Η μπύρα της Παρασκευής.

Ο Μίλτος είπε πρώτος τα νέα του.

«Με γουστάρει η Ασημίνα» είπε. «Είναι η έτερη βοηθός του καθηγητή»

Ετοιμαστήκαμε ομαδικώς να το συγχαρούμε, γιατί πάντα του ευχόμασταν μια καλή κοπέλα. Αυτός, όμως, φρόντισε να μας γειώσει στη συνέχεια.

«Η Ασημίνα είναι μια εντυπωσιακή συνομήλικη μας» συνέχισε. «Είναι σίγουρα ένα άτομο που με μαγνητίζει, όμως….»

«Ανασφάλειες;» τον ρώτησε η Κλαίρη.

«Κοίτα, σήμερα ήρθε, με ρώτησε αν θέλω καφέ, την κοίταξα σχεδόν έκθαμβος, αλλά….» προσπάθησε να εξηγήσει.

«Τι σε χαλάει ρε αγόρι μου;» τον διέκοψα.

Τότε χαμήλωσε τον τόνο της φωνής του.

«Δεν ξέρω τι θέλω από τις σχέσεις μου» παραδέχθηκε. «Μέχρι πρόσφατα, πίστευα ότι θέλω αυτό το κλισέ, το αγόρι γνωρίζει κορίτσι και ζουν σε μια παραδοσιακή μονογαμική σχέση. Τώρα, βλέπω ότι αυτό δε με καλύπτει. Κι αν η μονογαμική σχέση δε μ’ ενθουσιάζει, επειδή μεγαλώνω και δε με καλύπτουν πράγματα που με κάλυπταν παλιά; Κι όποιο είδος σχέσης κι αν κάνω, δεν έχω ιδέα ποιο είδος ανθρώπου μου ταιριάζει ερωτικά. Δεν είμαι στα αθώα δεκαπέντε πια. Έχω ενηλικιωθεί και σκέφτομαι πιο πολύπλοκα.

» Βλέπω πως οι επιλογές είναι πολλές κι αυτό με καταπιέζει, γιατί ξέρω ότι πρέπει να κάνω τη σωστή.Δεν είναι ότι θα βρω μία και θα τα φτιάξουμε. Θα τη βρω, αλλά γιατί θα είμαστε μαζί; Γιατί μας αρέσουν τα ίδια πράγματα; Γιατί θα υπάρχουν αμοιβαία αισθήματα; Ποια άτομα θα με καλύψουν;»

«Αν δε δοκιμαστείς, δε θα μάθεις» έκανα. «Είναι σχέσεις, όχι καραμέλες από ξένους»

Τότε ο Μίλτος στράφηκε στον Άρη.

«Πήρες όρκο σιωπής;» τον ρώτησε.

Όντως, δε μιλούσε. Κι έπινε νευρικά και κάπνιζε πολύ.

«Δεν είμαι καλά» αποκρίθηκε εκείνος.

«Η Βαλέρια;» τον ρώτησε η Κλαίρη.

Εκείνος δε μίλησε. Όλοι, όμως, γνωρίζαμε ότι ήταν αυτή η αιτία.

«Σε πόσο καιρό φεύγει;» τον ξαναρώτησε η Κλαίρη.

«Σε δυο εβδομάδες» απάντησε ψόφια εκείνος.

Ήπια δυο γουλιές από τη μπύρα μου, σκεπτόμενη αν έπρεπε να του πω την άποψή μου. Μα δε χωρούσε αναβολή. Έπρεπε. Κι ας πονάει η αλήθεια.

«Να φεύγει» είπα. «Δεν ήταν ποτέ αυτή που σου άξιζε. Ξέρω ότι θες να με σφάξεις, που σου τα λέω αυτά. Αυτή είναι, όμως, η άποψή μου»

Ήταν έτοιμος να μου θυμώσει μα κάτι τον κρατούσε πίσω.

«Τη συμπαθώ» συνέχισα. «Είναι καλό κορίτσι. Αλλά πολλές φορές οι ανθρώπινες σχέσεις λειτουργούν με περίεργους τρόπους, βασισμένους πιο πολύ στον κυνισμό, παρά στα συναισθήματα. Μένουμε με τους ανθρώπους μερικές φορές γιατί μας δίνουν την ασφάλεια πως ξέρουμε τα κουμπιά τους και, χάρη σ’ αυτή τη γνώση μας, μπορούμε να σώσουμε την κατάσταση, μην ανησυχώντας, έτσι, για το θέμα της σταθερότητας. Θυμάσαι τον πρώην μου, το Διονύση; Ο πραγματικός λόγος που ήμουν μαζί του για πολύ είναι γιατί ήξερα τι ήθελε ν’ ακούσει, δε με χάλαγε να του το πω και του το έλεγα. Έτσι κι η Βαλέρια. Ναι, σ΄αγαπάει. Μα πάντα της άρεσε το γεγονός ότι ήσουν διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για εκείνη, λόγω της εξάρτησης σου. Όχι, δεν είναι ακριβώς ο τύπος του χαρακτήρα που εκμεταλλεύεται τους άλλους για να κάθεται σ’ ένα θρόνο και να κάθεται να τους απολαμβάνει να γίνονται μαριονέτες της.

» Πάντα υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος που κάνουμε και διατηρούμε μια σχέση. Πολλές φορές βασίζεται στο ναρκισσισμό μας. Νιώθουμε ισχυροί, επειδή νομίζουμε πως μπορούμε να τις διαχειριστούμε. Είναι ανθρώπινο, ειδικά σε μια κοινωνία προσκολημμένη ακόμα σε ιδέες ιεραρχίας. Είναι μια κοινωνία στην οποία γυρεύουμε ασφάλεια κι οι σχέσεις είναι ένα σκοτεινό πεδίο, όπου η ασφάλεια μας χρειάζεται ακόμα πιο πολύ. Κι έτσι δημιουργούνται σχέσεις σαν τη δική σου και της Βαλέριας»

Περίμενα πως θα μ’ έβριζε. Έκανα, όμως, λάθος. Ήθελε πραγματικά να βοηθήσει τον εαυτό του.

«Να ψάξεις για καμιά δουλειά» του πρότεινε η Κλαίρη. «Θα σε βοηθήσει στο θέμα της ανεξαρτησίας. Αρχικά, θα σε βοηθήσει ν’ απαγκιστρωθείς, έστω κι οικονομικά, από την οικογένειά σου»

Όσο κι αν έβριζα την Κλαίρη, άλλο τόσο αναγνώριζα την ικανότητά της να βρίσκει τη σωστή λύση.

«Ναι, έχεις δίκιο!» της είπε ο Άρης τελικά.

Κανένα τσιγάρο στα χέρια του αυτή τη φορά.

«Καλή επιτυχία!» του ευχήθηκε ο Μίλτος και τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη.

«Θα τα καταφέρεις!» τον ενθάρρυνε η Κλαίρη.

«Καλώς όρισες στο θαυμαστό κόσμο της αναζήτησης εργασίας» έκανα εγώ.

 

https://www.youtube.com/watch?v=Jpz_gUyImhw

“I am not my rosy self”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s