Γιορτάζουν | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Γιορτάζω.

Το δειλινό ανάβω τα κεριά να φαίνονται τα χαράγματα του πόνου μας στα χέρια.
Φέρνω ένα κερί κοντά για να ζεστάνω το παγωμένο σου βλέμμα.
Αυτό που έμεινε καρφωμένο εκεί την ώρα που έφευγες νοητά.
Στα συρτά σου όνειρα, δεμένα στα μαλλιά σου, ακούγονται τα χρόνια πολλά, τα παλιά.

Η μήτρα σου μου κραυγάζει την αποκόλληση μας, ριζικά.
Και η παιδικότητα μου χάνεται στην ανάγκη σου για ανεξαρτησία.
Χορεύω.
Χορεύω μην με πιάσεις πάλι πίσω, το μυαλό μου κινείται αριστερά, μόνο αριστερά.
Τρέμω.
Τη τελευταία φορά οι αντιδράσεις μου θύμιζαν εξόριστου. Από μια γη, δική μου γη. Αυτή την πλάση, μικρογραφία μοναξιάς. Ήταν όμορφη.
Μισώ.
Το πέταγμα σου πονάει κάθε μου εγώ στο μυαλό. Τα τσακίζεις ένα-ένα, γρήγορα και επιβλητικά.

Γιορτάζω.
Τα σημάδια φεύγουν σιγά σιγά και η ελευθερία τους μου προκαλεί τρόμο.
Στο μεταξύ κάτι έργα γίνονται έξω.
Έργα για πόνο, για θάνατο, για ζωή, για σχέσεις.
Οι μηχανές ηχούν το μάταιο.
Και το αποτέλεσμα την ματαιοδοξία.
Γιορτάζω.
Σε βλέπω πιο καθαρά με το κερί, η οπτική επαφή και η προσμονή σου στο καναπέ γέμισε ελπίδες, κυνηγημένες.
Γιορτάζω,
και οι επισκέπτες ήρθαν με δώρα πικραληθείων ή ηλιθίων.
Οι επισκέπτες έρχονται πάντα άδειοι ή γεμάτοι.
Και στα δυο ανήμπορη στέκω.

Γιορτάζουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s