Μία “μυθική” συζήτηση με τον Νίκο Αξιώτη, για την παράσταση Αισώπου Κόμιξ | Αλέξης Σακελλαρόπουλος

Για 4η χρονιά ο Μικρός Νότος παρουσιάζει τη θεατρική παράσταση Αισώπου Κόμιξ, την οποία είχα την τύχη και τη χαρά να απολαύσω.
Έχοντας “αγκυροβολήσει” στο θέατρο Faust τις Κυριακές- καθώς τις καθημερινές, μπαρκάρει, μαζί με τα σκηνικά και τα μουσικά της όργανα, μέσα στις σχολικές αίθουσες, άδραξα την ευκαιρία και πήγα να νιώσω και πάλι παιδί. Οι ηθοποιοί δίνουν τα πάντα πάνω στη σκηνή ικανοποιώντας ακόμα και τον πιο απαιτητικό θεατή, μικρό ή μεγάλο.
Μετά το τέλος της παράστασης έκατσα για ένα μεσημεριανό καφεδάκι με τον Νίκο Αξιώτη, όπου μαζί με τις Μαρία Θρασυβουλίδου και Φένια Σχοινά δίνουν ζωή στους μύθους του Αισώπου  και μιλήσαμε για την παράσταση, η οποία, ακόμα κι αν είχε περάσει κάποια ώρα, μου είχε αφήσει μία πολύ ευχάριστη ενέργεια!

Αρχικά Νίκο θα ήθελα να μου πεις ποιος είναι ο Μικρός Νότος; Πες μας λίγα λόγια για εσάς.

Ως νέο μέλος της ομάδας δεν είμαι ο ειδικός για να μιλήσω για τον Μικρό Νότο. Πως ξεκίνησε κλπ. Θα μείνω στο τι έχω δει/πάρει εγώ από αυτή την συνεργασία. Πρόκειται λοιπόν, για μία ομάδα που αγαπάει αυτό που κάνει και δεν φτιάχνει παραστασούλες για να μη μείνει εκτός θεατρικής σεζόν. Το κάθε έργο που γράφει/διασκευάζει/σκηνοθετεί/ανεβάζει, πάντα κάτι έχει να πει. Και η ομάδα δεν αποτελείται μόνο από ηθοποιούς και μουσικούς αλλά και από ανθρώπους ειδικούς στο χώρο της εκπαίδευσης και στον χώρο του θεάτρου για παιδιά.

14958676_1284491038249408_795039336_n

Πόσο επίκαιρος είναι ο Αίσωπος;

Πιο επίκαιρος και διαχρονικός δεν γίνεται, νομίζω. Ο Αίσωπος(να’ ναι καλά εκεί που βρίσκεται) βρήκε και μελέτησε κοινωνικούς προβληματισμούς που θα απασχολούν πάντα το πιο έξυπνο ζώο στον πλανήτη, τον άνθρωπο. Βρήκε φόβους, προσωπικές ανησυχίες, εξουσιαστικές τάσεις και ότι άλλο μη αναγκαίο έχουμε ανάγκη εμείς οι άνθρωποι και το έκανε δράση. Το φόρεσε σε ζώα και σε στοιχεία της φύσης και μας άφησε να δούμε έμμεσα την επιρροή του σε μας. Γιατί αν οι ήρωές του ήταν άνθρωποι, ίσως να μην παραδεχόμασταν ότι έχουμε τέτοιες συμπεριφορές.
Ο Αίσωπος χρησιμοποίησε τα ζώα, στους μύθους του,  για να περάσει τα διδάγματα που ήθελε. Έχετε επιλέξει ένα πολύ ανθρώπινο τρόπο προσέγγισης που δεν παρατηρείται πολύ συχνά στις παιδικές σκηνές. Πώς και επιλέξατε να κινηθείτε σε ένα πιο «δύσκολο» μονοπάτι;

Η επιλογή ήταν του σκηνοθέτη και της ομάδας και μάλιστα πριν χρόνια, γιατί το Αισώπου Κόμιξ παίζεται για τέταρτη χρονιά. Εμένα αυτό που «αρέσει» σε αυτό είναι πως ο Πέτρος ο Δαμουλής-ο σκηνοθέτης-δεν έμεινε στο ζώο ή στο στοιχείο της φύσης αλλά πέρασε πιο βαθιά, στον χαρακτήρα του. Μάλλον εναντιώθηκε στον Αίσωπο και προτίμησε να παρουσιάσει πιο κατάμουτρα, πιο άμεσα τα στραβά κι ανάποδά μας. Έτσι δεν βλέπουμε έναν ηθοποιό με κοστούμι Τζίτζικα-ας πούμε- αλλά έναν άνθρωπο τεμπέλη και καλοπερασάκια, αραχτό στον καναπέ-κλαδί του κι «έχει ο Θεός». Από την άλλη εμφανίζεται ένας Μέρμηγκας με στολή εργασίας και κράνος εργάτη που μοχθεί, πάντα χαμογελαστός όμως και παλεύει για το αύριο. Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Είστε τρία άτομα σε ένα θεατρικό έργο όπου υπάρχουν έντεκα ρόλοι. Είναι δύσκολο να διαχωρίσετε τους χαρακτήρες μεταξύ τους έτσι ώστε να γίνουν κατανοητοί από τα παιδιά;

Τα παιδιά καταλαβαίνουν περισσότερα απ’ όσα  εμείς νομίζουμε. Η φαντασία τους τρέχει με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Οπότε το δύσκολο για έναν ηθοποιό -που κάνει παιδικό θέατρο- δεν είναι τόσο το αν θα γίνει κατανοητός αλλά το αν θα κρατήσει το ενδιαφέρον τους. Τα παιδιά είναι-ευτυχώς-το πιο δύσκολο κοινό. Αν κάτι δεν τους αρέσει απλά σηκώνονται, απλά μιλάνε και στο τέλος δεν σου δίνουν ψεύτικα συγχαρητήρια.

Τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα περισσότερα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της παράστασης είναι είτε χειροποίητα είτε μπορεί να τα έχει ο καθένας σπίτι του. Αυτό οφείλεται στην γενικότερη άποψή σας πάνω στο θέατρο ή ότι είναι μία λογική συνέπεια των δύσκολων οικονομικών συγκυριών;

Σε όλα ναι! Είναι και θέση γιατί το θέατρο είναι και σκηνικά και κοστούμια και φώτα και σκηνοθεσία και χορογραφίες και μουσική αλλά τελικά ο ηθοποιός δίνει πνοή στον ήρωα. Του δίνει υπόσταση. Οπότε όταν έχεις να πεις κάτι τόσο αληθινό, τόσο μεγάλο και τόσο δυνατό δεν χρειάζονται φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, περιστρεφόμενες σκηνές και σκηνικά που ανεβοκατεβαίνουν. Μπορείς και με απλά πράγματα. Τα σκηνικά λοιπόν καθώς και τα σκηνικά αντικείμενα είναι απλά και όχι απλοϊκά. Και σίγουρα οι οικονομικές συγκυρίες έπαιξαν το ρόλο τους μιας και μιλάμε για μία μικρή παραγωγή που δε μπορεί να ανταγωνιστεί μεγάλα θέατρα σε εμπορικό και οικονομικό επίπεδο. Και μην ξεχνάμε πως μιλάμε για μία παράσταση που ταξιδεύει σε όλη την Αττική –και όχι μόνο-και παίζει από μεγάλα αμφιθέατρα σχολείων μέχρι σε τοσοδούλικες αίθουσες μικρών δημόσιων νηπιαγωγείων και δημοτικών.
14996286_1285882214776957_619283655_n-1

Η μουσική επένδυση προέρχεται από εσάς τους ίδιους. Πόσο σημαντικό πιστεύετε ότι είναι, η μουσική να παράγεται εκείνη τη στιγμή και να μην είναι ηχογραφημένη;

Το ενδιαφέρον σε αυτή την περίπτωση, της μη ηχογραφημένης μουσικής, είναι πως ο θεατής  βλέπει όργανα που δεν θα είχε την ευκαιρία να συναντήσει και τα συνδέει άμεσα με τον ήχο τους. Κι εγώ ακόμα, είχα θεωρητικά μάθει τι είναι μια καλίμπα ή αλλιώς αφρικανική άρπα(κι αυτό γιατί είχα την τύχη να παίζω σε παράσταση που μιλούσε για όλα τα όργανα του κόσμου), αλλά τώρα είδα από κοντά πως είναι και πως τελικά ακούγεται. Ένα τόσο δα πραγματάκι με ένα ήχο μαγικό. Μακάρι να μπορούσαν όλοι οι θίασοι να έχουν μουσική ζωντανή και όχι κονσέρβα. Αλλιώς είναι σαν να βλέπεις θέατρο στην τηλεόραση. Καταλαβαίνω όμως πως αυτό δεν γίνεται  γιατί το κόστος θα ήταν τεράστιο.
Απευθύνεστε κυρίως σε παιδιά, αλλά έχετε και ενήλικο κοινό. Πώς θεωρείς ότι ένα παραμύθι μπορεί να τους επηρεάσει;

Τα παραμύθια-όπως συνηθίζω να λέω-παλιά, δεν απευθύνονταν σε παιδιά αλλά σε μεγάλους. Ήταν ίσως ο τρόπος να σχολιάσει κάποιος τα κακώς κείμενα της εποχής. Να μιλήσει χωρίς λογοκρισία για τους φόβους του, για τον αλαζόνα βασιλιά, για τον γκρινιάρη γείτονα. Τα παραμύθια βρίσκουν εκείνο το κομμάτι της ψυχής μας, που έκλεισε όταν «βαπτιστήκαμε» ενήλικες και το ανοίγει. Τα παραμύθια, το θέατρο αλλά και η τέχνη γενικότερα, επηρεάζει τον εμπλεκόμενο ασυνείδητα. Οπότε μικρός ή μεγάλος, δεν έχεις επιλογές. Κάτι θα πάρεις όσο κλειστός κι αν είσαι.
Ποιος μύθος είναι ο αγαπημένος των παιδιών και ποιος των μεγάλων; Πώς εξηγείς αυτές τις προτιμήσεις;

Ο πιο δημοφιλής(επειδή είναι κι από τους πιο γνωστούς μύθους)είναι ο Λαγός και η Χελώνα. Οπότε συνήθως αυτός είναι και ο πιο αγαπημένος μικρών και μεγάλων. Αυτό για όποιον θέλει να παραμείνει στην γνωστή και πεπατημένη. Όμως ένας όχι και τόσο γνωστός μύθος, όπως είναι ο Βοριάς και ο Ήλιος είναι επίσης-κατά την γνώμη μου-ένας μύθος που έχει αγαπηθεί και λόγω θέματος και λόγω σκηνοθετικής αλλά και μουσικής άποψης. Είναι ο μύθος που η αφήγησή του συνοδεύεται από κρουστά. Βέβαια από κοινό σε κοινό, από περιοχή σε περιοχή(παίζοντας σε σχολεία σε όλη την Αττική), από ηλικία σε ηλικία αυτό αλλάζει. Άλλοι αγαπάνε τους πιο χιουμοριστικά ντυμένους μύθους(Τζίτζικας και Μέρμηγκας-Η Ποντικίνα της πόλης και ο Ποντικός της εξοχής). Άλλοι τους πιο γνωστούς. Άλλοι τους πιο παράξενα μουσικά. Άλλοι τους μύθους με τα πιο ενδιαφέροντα κοστούμια(Αλεπού και Κόρακας).

aiswpoukomi3-faust1617

Κλείνοντας θα ήθελα να μας προτείνεις κάποιο παραμύθι, του Αισώπου ή όποιου άλλου θες, το οποίο θα συνέδεες με την καθημερινότητά μας.

Ανεπιφύλακτα «Τα μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά. Ένα καθαρά πολιτικό παραμύθι…
ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

  • Σύλληψη ιδέας – Κείμενο*: Τάσος Ράτζος
  • Σκηνοθεσία – Μουσική- Στίχους τραγουδιών: Πέτρος Δαμουλής
  • Βοηθός σκηνοθέτη: Χρύσα Διαμαντοπούλου
  • Ηθοποιοί: Νίκος Αξιώτης, Μαρία Θρασυβουλίδου, Φένια Σχοινά
  • Επιμέλεια κίνησης: Έλενα Γεροδήμου
  • Εικαστική επιμέλεια: Ζωή Αρβανίτη
  • Ζωντανή μουσική: Η ομάδα Μικρός Νότος
  • Επιστημονικός σχεδιασμός διαδραστικού μέρους:

Φλώρα Σπύρου, φιλόλογος-εξειδικευμένη στο DRAMA IN EDUCATION

  • Υπεύθυνη Παραγωγής: Χρύσα Διαμαντοπούλου

*Το κείμενο στον μύθο ο «Τζίτζικας και Μέρμηγκας» έγραψε ο Πέτρος Δαμουλής

Η παράσταση Αισώπου Κόμιξ! Πραγματοποιείται κάθε Κυριακή στις 12.00, στο θέατρο Faust, Καλαμιώτου 11, Πλατεία Αγίας Ειρήνης, Αθήνα(μετρό Μοναστηράκι)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s