01: Όλοι είμαστε σάπιοι | Ιωάννα Μαλούνη

Το Age of Indignation αφορά τις περιπέτειες τεσσάρων 20άρηδων και την αντιμετώπιση της σάπιας τους πλευράς. Έρχονται παράλληλα αντιμέτωποι με δυσλειτουργικές σχέσεις, πολλές υποχρεώσεις και μίζερες δουλειές. Κάθε Τετάρτη στην Πάστα Φλώρα.

 

Την άνοιξη, εγώ κάνω μια μορφή resolutions. Λέω ότι θ’ ασχοληθώ με το ένα, με το άλλο, θα βοηθήσω τον εαυτό μου, θα γίνω μια ολοκαίνουρια Άννα. Όλη μου η ζωή θα μπορούσε να συνοψιστεί σ’ αυτά τα resolutions , που δίνω και δεν πραγματοποιώ ποτέ. Αναβλητικότητα.Αυτή η μάστιγα.

Έτσι, την άνοιξη είχα πει ότι θα γυμνάζομαι περισσότερο. Κι επειδή τα στραβά τα βόδια τη νύχτα βόσκουν, θεώρησα καλή ιδέα να τρέξω στη γειτονιά μου, κατά το βραδάκι. Θα γίνω μια φοβερή αθλήτρια, σκεφτόμουν κάνοντας τον τρίτο γύρο.

Τη φόρα της περήφανης μελλοντικής αθλήτριας διέκοψε ένα τηλέφωνημα. Είδα ότι ήταν η Κλαίρη. Η φανταστική κολλητή μου, που της την έλεγα συχνά, αλλά την αγαπούσα πολύ.

«Έλα, θες ν’ αράξουμε σπίτι μου;» με ρώτησε.

«Φυσικά!» έκανα.

Δε θα γινόμουν Ολυμπιονίκης απόψε.

Αντικρίζοντας την Κλαίρη, ήθελα να τη βαρέσω. Άκουγε ένα μελό, νοσταλγικό κομμάτι, που είχε τη λέξη «Children» στο ρεφρέν. Κάπνιζε ένα τσιγάρο, με κενό βλέμμα.

«Μεγαλώνουμε» έκανε.

«Προφανώς» της είπα. «Αλλά η νοσταλγία φέρνει μια μίνι θλίψη, που σε πάει πίσω και μπορεί ν’ αποδειχθεί τοξική. Ναι, είναι σωτήρια για την τέχνη, αλλά, αν δεν ξέρεις να τη χειριστείς, θα σε πνίξει»

Ρούφηξε μια τζούρα, σαν να μην την είχα πει ποτέ τίποτα. Η κατάσταση απαιτούσε δραστικά μέτρα. Πήρα το λάπτοπ της στα χέρια μου, αναζήτησα ένα κομμάτι στο Youtube και το έβαλα να παίζει. Ήταν πολύ πιο δυνατό και χαρούμενο απ’ αυτό που είχε βάλει εκείνη. Sleigh Bells. Infinity Guitars.

Πάντα το λάτρευα. Μου προκαλούσε μια αβίαστη επιθυμία να χορέψω. Με παρέσερνε, μου έφτιαχνε το κέφι. Έτσι και τώρα. Προσκάλεσα την Κλαίρη να χορέψουμε. Εκείνη δεν έδειχνε να συγκινείται ιδιαίτερα. Μόνο έμεινε απαθής κι ετοιμάστηκε να φύγει.

«Πού πας;» τη ρώτησα.

«Εχμ, να κατουρήσω» έκανε.

Τότε χτύπησε ξανά το κινητό μου. Ο Μίλτος.

«Έλα ρε» έκανα.

«Είμαστε με τον Άρη στα Εξάρχεια, αλλά τα πράγματα δεν είναι καλά» είπε. «Πού είσαι εσύ;»

«Στην Κλαίρη»

«Θα μας επιτρέψει η αυτού μεγαλειότης να έρθουμε;»

«Ε, δεν την ξέρεις τώρα; Θα είναι βομβαρδισμένο το σπίτι της και θα μας λέει να έρθουμε»

Έφθασαν σχετικά γρήγορα – άλλωστε η Κλαίρη δεν έμενε μακριά από τα Εξάρχεια. Τους είδα να μπαίνουν και το μυαλό μου έψαχνε να βρει τι ήθελε να πει ο Μίλτος με το «τα πράγματα δεν είναι καλά». Επεισόδια; Περίεργοι τύποι; Ή αυτό που φοβόμουν ότι θα γινόταν αργά ή γρήγορα;

Τους χαιρέτησα. Ο Μίλτος ήταν ένθερμος στους φιλικούς χαιρετισμούς, όπως πάντα. Ο Άρης, πάλι, έμοιαζε χαμένος σε κάποιο άλλο σύμπαν. Δεν το συνήθιζε. Ήταν κι αυτός πολύ φιλικός. Κάτι ύποπτο είχε συμβεί. Μάλλον αυτό που φοβόμουν.

Τα παιδιά άναψαν τα τσιγάρα τους. Εγώ ήμουν περιστασιακή καπνίστρια – κάπνιζα όποτε το θυμόμουν. Έφερα μπύρες από το ψυγείο της Κλαίρης. Καθίσαμε στο σαλόνι της Κλαίρης. Η ατμόσφαιρα φώναζε «έλα, Άρη, πες τα όλα στους φίλους σου».

«Να το πω εγώ ή θα το πεις εσύ;» είπε ο Μίλτος στον Άρη.

Ήταν αυτό που φοβόμουν.

«Πες το εσύ» έκανε ο Άρης. «Εγώ δε γουστάρω, δεν έχω καμία όρεξη»

Ναι, αυτό ήταν.

«Η Βαλέρια δέχθηκε μια δουλειά στη Γαλλία» εξήγησε ο Μίλτος. «Και θα πάει»

Η Βαλέρια ήταν η κοπέλα του Άρη. Ήταν μαζί δυο χρόνια. Ήταν από εκείνα τα ζευγάρια που νόμιζες πως κάποια στιγμή θα παντρευτούν, γιατί έδειχναν τόσο καλά και τόσο αποφασισμένοι να μείνουν μαζί. Μπορεί ν’ απεχθανόσουν την ιδέα του γάμου με όλο σου το «είναι» μα κάποια αόρατη δύναμη σ’ έκανε να πιστεύεις ότι προς τα εκεί οδεύουν και χαιρόσουν.

Μα, όπως σ’ όλες τις σχέσεις, έτσι και σ’ αυτήν υπήρχε ένας εξαρτημένος κι ένας λιγότερο εξαρτημένος. Κι ο εξαρτημένος, σ’ αυτήν την περίπτωση, ήταν ο Άρης.

«Και δε χαίρεσαι για εκείνη;» ρώτησε η Κλαίρη τον Άρη.

«Ναι, ναι» μουρμούρισε εκείνος.

«Όσο θα χαιρόμουν εγώ αν μάθαινα ότι έκανε λάθος η γραμματεία της σχολής μας» τον ειρωνεύτηκα.

«Μα χαίρομαι για εκείνην!» φώναξε.

Δεν έπειθε κανέναν μας.

«Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο» επισήμανε ο Μίλτος.

«Αυτό δεν είναι σημάδι νηφαλιότητας» τον πείραξα.

Είχε, όμως, δίκιο. Υπήρχε πάντα ένα μεγαλύτερο πρόβλημα, ένα γενικότερο, τ’ οποίο όλοι κρατούσαμε σε άρνηση. Η αποχώρηση της Βαλέριας ήταν απλά η αφορμή. Υπήρχε ένα πρόβλημα που αφορούσε τον ίδιο τον Άρη.

«Είσαι πολύ εξαρτημένος από εκείνη» του είπα.

Εκείνος παρέμεινε στη σιωπή του.

«Δε θα σε βοηθήσει ποτέ αυτό!» του φώναξα. «Είναι αυτοκαταστροφικό!»

Άλλες λίγες στιγμές σιωπής.

«Όλοι είμαστε λίγο ως πολύ αυτοκαταστροφικοί» έκανε ο Μίλτος.

«Βασικά, όλοι είμαστε σάπιοι» τον διόρθωσα.

Αναστενάξαμε ομαδικά.

«Τι κάνουμε τώρα;» ρώτησε η Κλαίρη.

«Αντιμετωπίζουμε τις σαπίλες μας» της εξήγησα.

«Ναι, πρέπει» αναστέναξε. «Γιατί δε βγαίνει ένα manual για τέτοιες περιπτώσεις;»

«Γιατί αν υπήρχαν manual για τα πάντα, θ’ αυτοκτονούσαμε από πλήξη» έκανε ο Μίλτος. «Και, ναι, πρέπει»

«Φυσικά και πρέπει» έκανε άψυχα ο Άρης.

Τα resolutions δε σταματάνε ποτέ τελικά.

 

“I’m just as fucked up as they say”

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s