Ένα ιντερλούδιο ακόμα | Αλέξης Σακελλαρόπουλος

Πέμπτη  4 Αυγούστου, ώρα: περίπου 12 το μεσημέρι.
Ένα τηλεφώνημα αρκούσε  να με βάλει να κάτσω στην καρέκλα. Από απλή παρόρμηση- ανάγκη έβαλα το καινούριο hit των peppers και αφηρημένος παρατηρούσα τις εικόνες να περνούν η μία μετά την άλλη. Θα μπορούσα να έχω σιχαθεί το συγκεκριμένο κομμάτι από τις τόσες επαναλήψεις αλλά για κάποιο περίεργο λόγο μόνο αυτό ήθελα να ακούσω…
“Yeah, you don’t know my mind
You don’t know my kind
Dark necessities are part of my design”

Ένα νέο, μεγάλο σοκ ερχόταν και απλά ήθελα να βάλω ένα ιντερλούδιο στην άφιξη αυτή.

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες και τώρα έχω αρχίσει να καταλαβαίνω ότι στην καθημερινότητά μας προετοιμαζόμαστε για τα μεγάλα σοκ της ζωής μας. Το αν είναι καλά ή κακά δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αφού στην ουσία κάτι θα ταρακουνηθεί μέσα σου και στις δύο περιπτώσεις. Κάτι θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ξέρεις ότι ,αργά ή γρήγορα, κάτι θα σου χτυπήσει την πόρτα και εσύ, όπως και εγώ, πρέπει να είσαι έτοιμος να ταιριάξεις το δικό σου “πέρασμα” στο σοκ που σου έρχεται.  Η διαδικασία αυτή είναι όλη μας η ζωή. Όλες, όμως, οι αναμνήσεις μας αποτελούνται από μεγάλα ή μικρά σοκ, χωρίς να δίνουμε μεγάλη σημασία στο ιντερλούδιο που δημιουργούμε μέρα με τη μέρα. Εκεί είναι όλο το παιχνίδι, στο πώς δηλαδή, η καθημερινότητά μας συμβάλλει στο να δημιουργήσουμε- ή να αντιμετωπίσουμε- μεγάλες και έντονες καταστάσεις. Η ζωή μας περνά από φάσεις, αυτό το ξέρουμε όλοι και σηματοδοτείται κυρίως από τα ακραία σημεία αυτής της πορείας.

Τι γίνεται όταν αποφασίσει κάποιος, να εξετάσει τις ενδιάμεσες χρονικές περιόδους που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα κομβικά αυτά σημεία;  Τι γίνεται όταν “μικραίνουμε” τα ακραία, αυτά, σημεία μας; Όχι προφανώς να τα καταπιέζουμε, αλλά να μην τα μεγαλοποιούμε ως ορόσημα.

Τότε ξεκινά ένα ολόκληρο ταξίδι, ένα ταξίδι που ξεκινάς να γνωρίζεις το χώρο αλλά και τους ανθρώπους γύρω σου αλλά και σε εσένα τον ίδιο. Όταν επιλέγεις αυτόν το δρόμο, δεν υπάρχει επιστροφή, όχι επειδή είσαι εγκλωβισμένος αλλά γιατί μετά δεν σε καλύπτει μόνο η βαρύτητα συγκεκριμένων γεγονότων αλλά αναζητάς και την πορεία τους προς αυτά.
Γιατί τι είναι ένας γάμος αν δεν ανυπομονείς γι’ αυτόν, τι είναι ένας θάνατος αν δεν τον απεύχεσαι- ή εύχεσαι, τι είναι μία επιστροφή αν δεν έχεις λησμονήσει αυτό ή αυτόν που επανέρχεται, τι είναι τέλος πάντων ένας καφές αν στο δρόμο προς αυτόν δεν ανυπομονείς να τον απολαύσεις  μόνος σου ή με παρέα;

Έχουμε μάθει να ζούμε με μεγάλα στιγμιότυπα της ζωής μας, παραλείποντας όλη την προετοιμασία που κάνουμε όλες τις ενδιάμεσες εμπειρίες. «Ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό» δε λένε; Και ρωτάω. Γιατί πρέπει να φτάσουμε στη μονομαχία για να γίνουμε πιο δυνατοί ; Γιατί παραλείπουμε όλο το ενδιάμεσο λούκι;  Έχουμε συνοψίσει τη ζωή μας σε ένα ρεφραίν ενός τραγουδιού που ούτε τα κουπλέ, ούτε καν το τίτλο δεν θυμόμαστε.

Δεν θα σας πω τι να κάνετε. Όπως έχουμε πει αν θέλετε γεμίζετε τα κενά σας, αλλά προτείνω να αφήσετε τα στιγμιότυπα και ζήστε την καθημερινότητά σας επιτέλους. Μόνο έτσι θα συντονιστείτε με αυτούς που πρέπει να είστε μαζί. Μόνο έτσι θα ανταλλάξετε τις αλήθειες σας, τα θέλω σας και τα στιγμιότυπά σας. Και τι θα κερδίσετε από αυτό;

Ένα βλέμμα. Αρκεί.

υ.γ. “ιντερλούδιo” : μουσικό κομμάτι που χρησιμεύει σαν μετάβαση μεταξύ δυο πράξεων ή δυο σκηνών ενός θεατρικού έργου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s