Βιβλιοπαρουσίαση: Η τρέλα του Πινοτσέτ – Luis Sepúlveda | Όμικρον Μι

ew

 

Με αφορμή την επικείμενη σύλληψη του δικτάτορα Πινοτσέτ, τριάντα χρόνια μετά την αιματοβαμμένη ανατροπή του Σαλβαδόρ Αγιέντε, και την σχετική «ειδησεογραφία» της εποχής ο Λούις Σεπούλβεδα γράφει κάποια άρθρα-καταγγελίες. Είκοσι δύο από αυτά βρίσκονται συγκεντρωμένα σε αυτόν τον τόμο.

Η ξεχωριστή πένα του μας αποδεικνύει ότι πέρα από μυθιστορήματα και παιδικές ιστορίες μπορεί και να αρθρογραφήσει, πάντα με μια πιο λογοτεχνική χροιά χωρίς να μπει στην στείρα γλώσσα της «δημοσιογραφίας».

14875173_1400734543283783_868422212_n     Το μεγαλύτερο μέρος των άρθρων κάνει αναφορά στα θύματα της δικτατορίας. Τους νεκρούς, τους βασανισμένους και τους «εξαφανισμένους» που ποτέ δε θα βρεθούν. Όμως η άτιμη η μνήμη δεν  είναι σκουπίδι, και εδώ η ρήση αυτή βρίσκει την μεγαλύτερη επιβεβαίωση της. Απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό των δεξιών και των «συμφιλιωμένων» σοσιαλιστών που κάνουν «γαργάρα» τα πάντα για λίγη βόλεψη και εξουσία, ο συγγραφέας αντιπαραθέτει το πείσμα και τη θέληση για δικαιοσύνη μίας κοινωνίας που έζησε τον τρόμο και την ασυδοσία της εξουσίας στο πετσί της.

Η πολιτική απόχρωση λοιπόν των άρθρων δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δριμύ κατηγορώ προς την χιλιανή πολιτική σκηνή. Ένας ισόβιος γερουσιαστής πρώην δικτάτορας. Μια «αριστερά» που συμφωνεί στην ομερτά και λέει «δεν έγινε και τίποτα, ας μη τα σκαλίζουμε». Και τέλος μια δεξιά πιο ισχυρή από πριν (όπως πάντα συμβαίνει μετά από ένα πραξικόπημα) να κουνάει το δάχτυλο στο λαό. Και σε όλα αυτά, σαν επιβεβαίωση της παρανόησης, έρχεται να προστεθεί η ξεδιάντροπή προσπάθεια της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης της Χιλής να μην εκδοθεί ο δικτάτορας σε καμία από τις χώρες στις οποίες εκκρεμούν εντάλματα.

Τι έχουμε λοιπόν στη Χιλή το 1973; Μια ανατροπή μίας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης ευρείας αποδοχής η οποία προσπαθεί να κάνει έναν κοινωνικό μετασχηματισμό προς όφελος των λιγότερο προνομιούχων, και τι γίνεται τότε; Το γνωστό πολυπαιγμένο έργο. Το κεφάλαιο πετάει μερικά ψίχουλα σε κάποιον φασίστα στρατιωτικό, και εκείνος ξεκινάει να σφαγιάζει ανθρώπους. Δεν πρέπει εδώ να ξεχνάμε και των πρωταγωνιστικό, πάντα, ρόλο των βορειοαμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (λέγε με CIA). Και όταν όλα τελειώσουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων να φυλακιστούν (για τα μάτια του κόσμου) κάποιοι εκ των εγκληματιών. Φυσικά οι ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών, η άρχουσα τάξη και το κεφάλαιο, θα συνεχίσουν να μένουν στο απυρόβλητο. Και αν όλα αυτά μας μοιάζουν τόσο οικεία, οφείλεται φυσικά στο ότι και εδώ είχαμε μια ανάλογη δικτατορία η οποία προσέφερε την ευκαιρία στο κεφάλαιο για περισσότερη συσσώρευση πλούτου.

Μαζεύοντας το σαν επίλογο, εικοσί δύο κείμενα που μεταφέρουν τον πόνο. Τον πόνο των βασανιστηρίων, τον πόνο και το νόστο της εξορίας, την αβεβαιότητα για το τι απέγιναν οι τουλάχιστον τρεις χιλιάδες απαχθέντες. Είκοσι δύο κείμενα που περιγράφουν το παιχνίδι της εξουσίας σε βάρος των λαών, και τις δήθεν «δίκαιες» δικές που ασχολούνται μόνο με τις μαριονέτες και όχι με τον πραγματικό υποκινητή τους. Η γεύση που αφήνουν αυτά τα άρθρα είναι η οργή και η λύσσα απέναντι σε κάθε φασιστικό μόρφωμα ότι μάσκα κι αν φοράει. Γιατί η μνήμη είναι εδώ και δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει.

 

Βλέπε ακόμα :  Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό ~ Λουίς Σεπούλβεδα

http://thereadinggirls.blogspot.gr/2016/09/luis-sepulveda.html

 

Τίτλος πρωτοτύπου : La locura de Pinochet

Τίτλος μετάφρασης : Η τρέλα του Πινοτσέτ

Συγγραφέας : Luis Sepúlveda

Μετάφραση : Αχιλλέας Κυριακίδης

Εκδόσεις : Opera

Έτος :  2003

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s