Οι Μουσικές Ανάσες της εβδομάδας· 18/10 | Χριστίνα Δεληγιάννη

Παράπονο

Στίχοι:   Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική:   Δημήτρης Παπαδημητρίου

Τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη

 

“Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.”
Στίχος μαχαιριά στην καρδιά για όποιον τον ακούει και τον ζει.

Ένα τραγούδι που πραγματεύεται όλα όσα δεν έχει κάνει ο άνθρωπος, όλες τις προσδοκίες του, τα όνειρά του, τις ελπίδες του, φτάνοντας στο μέσο της ζωής του, μέσα από τρία τετράστιχα.

Συνήθως όταν γράφω τις “Μουσικές Ανάσες” τις εβδομάδας, χωρίζω το κείμενο σε στίχο, μουσική και ερμηνεία. Αυτή τη φορά δε θα το κάνω, καθώς οι στίχοι του Οδυσσέα Ελύτη απλοί και λυρικοί με το μουσικό δέσιμο που βγάζει πόνο και απογοήτευση του Δημήτρη Παπαδημητρίου πάνε μαζί. Δε νομίζω πως θα μπορούσε να δέσει καλύτερα στίχος και μουσική. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη ερμηνεύει το τραγούδι συγκλονιστικά,  σα να το ζει. Ποιος ξέρει; Μπορεί όντως και να το ζει.

Άραγε υπάρχει άνθρωπος που να είναι όντως ευτυχισμένος, να έχει πετύχει τους στόχους που έχει βάλει στη ζωή του; Άραγε βάζουμε πολύ υψηλούς στόχους γι’αυτό δεν τους πετυχαίνουμε; Κι αν είχαμε πετύχει τους στόχους μας όποιοι κι αν ήταν αυτοί, θα μας άρεσε η ζωή μας; Θα νιώθαμε καλά, ή θα θέταμε συνέχεια καινούργιους και καινούργιους που σίγουρα κάποιους από αυτούς δε θα πετυχαίναμε; Μήπως το ανεκπλήρωτο είναι αυτό που μας θρέφει και μας ωθεί στο να ζούμε;

Είμαι πολύ “μικρή” για να μιλήσω για όλα αυτά.

O Οδυσσέας Ελύτης έχει  καταθέσει τις απόψεις του πάνω στο θέμα με τον καλύτερο τρόπο:

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Ν” αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ” εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. 

Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

“Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα “ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει. …

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s