Ασυνήθιστα παιδιά | Ελλάδα Κράλλη

Έδωσα τον τίτλο φυσικά από το βιβλίο του Ransom Riggs που πρόσφατα είχα δει και την ταινία στον κινηματογράφο. Φυσικά δεν πρόκειται να αναφερθώ στον τρόπο γραφής του συγγραφέα ή να εστιάσω στη σκηνοθεσία της ταινίας. Η έρευνά μου επικεντρώθηκε γύρω από παιδιά που μεγάλωσαν σε ασυνήθιστες συνθήκες. Εφόσον, όμως ξεκίνησε από τον χώρο του σινεμά και σε συνδυασμό με τον τίτλο θα σας θυμίσω την ταινία “Mama” του Andres Muschietti, μα οι πινελιές του Del Torro δεν μπορούσαν να λείψουν έστω και ως βοηθός παραγωγής . Δυο κορίτσια βρίσκονται μόνα τους σε ένα ερειπωμένο σπίτι συμπεριφέροντας σαν αγρίμια μετά τον θάνατο των γονιών τους. Ο θείος τους και η σύντροφός του ανακαλύπτουν τα κορίτσια και προσπαθούν να τα επαναφέρουν στην ανθρώπινη πραγματικότητα. Αλλά διαπιστώνεται ότι κάτι είναι μαζί με αυτά τα κορίτσια από τότε που τα μάζεψε το ζευγάρι στο σπίτι τους για να φροντίσουν. Όσοι δεν έχετε δει την ταινία συνιστώ να την δείτε φυσικά, διότι είναι εκπληκτική.

Το θέμα που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν ο τρόπος συμπεριφοράς των κοριτσιών στην ταινία. Αναρωτήθηκα αν όντως βασιζόταν σε αληθινά γεγονότα μα δεν κατάφερα να βρω κάτι, όμως ανακάλυψα ότι διάφορα παιδιά είχαν ζήσει σαν άγρια ζώα μιας και η ζωή δεν τους έφερε ευνοϊκά όπως θα ήθελαν.

Marie Angelique Memmie Le Blanc, Γαλλία, 1731 :

Ένα κορίτσι που βρέθηκε στα δάση της Γαλλίας και τρεφόταν μέχρι τα 19 χρόνια με πουλιά, βατράχια, ψάρια και  φύλλα και ρίζες από τα δέντρα. Το 1737 την βοήθησε η βασίλισσα της Πολωνίας, όπου της έδωσε τροφή, γνώση και μόρφωση. Ακολούθησε για λίγο την καλογηρική ζωή. Το 1775 στα 63 της χρόνια απεβίωσε. Μέχρι να έρθει η στιγμή του θανάτου της έζησε μια οικονομικώς ευκατάστατη ζωή.

Victor (The Wild Boy of Aveyron), Γαλλία, 1797 :

Ο Victor πιστεύεται ότι ζούσε για εφτά χρόνια στα δάση της Saint Sernin sur Rance στη νότια πλευρά της Γαλλίας τον 18ο αιώνα. Τον είδαν να περιφέρεται ως άγριο ζώο. Αρκετές φορές είχε συλληφθεί, μα πάντα έβρισκε τρόπους διαφυγής. Τελικά οδηγήθηκε στο Εθνικό Ινστιτούτο Κωφών, όπου ένας νεαρός μαθητής ο Jean Marc Gaspard Itard προσπάθησε να τον προσηλυτίσει, τον διδάξει και τον φέρει σε επαφή με την κοινωνία. Τα αποτελέσματα δεν ήταν ευχάριστα διότι οι μόνες λέξεις που μπορούσε να πει ήταν lait (γάλα) και Oh Dieu (ω Θεέ μου). Πέθανε σε ηλικία 40 ετών το 1828.

Lobo Wolf Girl, Μεξικό, 1845-1852 :

Το κορίτσι μυστήριο. Η μικρή Lobo βρέθηκε το 1845 μαζί με μια αγέλη λύκων να κυνηγούν ένα κοπάδι αιγών. Ένα χρόνο αργότερα συλλήφθηκε να τρώει μια κατσίκα. Βρήκε όμως τον τρόπο και δραπέτευσε.  Το 1852 κάποιος την είδε να θηλάζει δυο μικρά λυκάκια και αμέσως έτρεξε βαθιά μέσα στο δάσος. Από τότε δεν βρέθηκε ποτέ ξανά και κανένας δεν έμαθε τι απέγινε.

Το αγόρι – λεοπάρδαλη, Ινδία, 1912 :

Στα μόλις δύο του χρόνια είχε αρπαχτεί από μια λεοπάρδαλη και τρία χρόνια αργότερα ένας κυνηγός σκότωσε την λεοπάρδαλη και μαζί με τα μικρά της βρήκε και το πεντάχρονο αγοράκι. Το αγόρι επέστρεψε στην οικογένεια του μα του ήταν δύσκολο να ζήσει στο περιβάλλον όπου βρισκόταν. Μέχρι να προσαρμοστεί συμπεριφερόταν άγρια στους ανθρώπους και έτρωγε τα πτηνά του χωριού. Κατάφερε όμως με τον καιρό να μιλάει σωστά και να περπατά σε όρθια στάση. Αργότερα τυφλώθηκε από καταρράχτη που προήλθε από κληρονομικότητα και όχι από την ζωή που έζησε στη φύση.

Kamala και Amala, Ινδία, 1920 :

Μια από τις διάσημες περιπτώσεις που καταγράφτηκαν ήταν αυτά τα δυο κορίτσια η Kamala 8 ετών και η Amala 12. Ήταν κρυμμένες μαζί με μια αγέλη λύκων.  Δεν είχε διασταυρωθεί ποτέ αν είχαν κάποια συγγένεια μεταξύ τους μιας και θεωρείται ότι απήχθηκαν από λύκους σε διαφορετικές περιπτώσεις. Ήταν γυμνές γρύλιζαν και το φαγητό τους ήταν μόνο ωμό κρέας. Ήταν πολύ δύσκολο να έρθουν σε επικοινωνία με τους ανθρώπους. Αισθάνθηκαν μεγάλη μιζέρια και θλίψη στην προσπάθεια των ανθρώπων να τις επαναφέρουν στον πολιτισμό. Η Amala πέθανε μετά από έναν χρόνο που είχε βρεθεί και η Kamala πέθανε στα 17 της χρόνια το 1929 από νεφρική ανεπάρκεια.

Marina Chapman, Κολομβία, 1959 :

Αυτό το κορίτσι πέρασε μεγάλα μαρτύρια μέχρι να βρεθεί αντιμέτωπη με την κοινωνία. Την απήγαγαν το 1954 όπου και την παράτησαν μέσα στη ζούγκλα. Όπως είχε πει και η ίδια το μόνο που θυμόταν από παιδί ήταν η ζούγκλα και η επαφή της με τους πιθήκους. Δεν της είχε πάρει πολύ μεγάλο διάστημα να τρώει, να κινείται και να συμπεριφέρεται όπως εκείνοι. Πέντε χρόνια μετά την βρήκαν δυο κυνηγοί. Την πούλησαν σε ένα πορνείο. Κατάφερε να φύγει και έμενε στους δρόμους. Την περιμάζεψε μια οικογένεια μαφιόζων έχοντας την για σκλάβα τους. Πρόλαβε όμως να την σώσει ένας γείτονας και την έστειλε στην οικογένεια της κόρης του στην Μπογκοτά, όπου και την υιοθέτησαν. Στην εφηβεία της εργάστηκε ως οικονόμος και νταντά. Στάθηκε τυχερή αποκτώντας την δικιά της οικογένεια στο Μπράντφορντ, Yorksire στο Ηνωμένο Βασίλειο.  Με την νεότερη κόρη της Βανέσα έγραψαν ένα βιβλίο με τίτλο «The Girl With No Name».

Genie, Αμερική, 1970 :

Ένα κορίτσι που από πολύ μικρή ηλικία υπέστη σοβαρή κακοποίηση από τον πατέρα της.  Είχε θεωρήσει ο ίδιος ότι το παιδί του ήταν καθυστερημένο και την απομόνωσε σε ένα δωμάτιο στο πίσω μέρος του σπιτιού βάζοντας την σε μια καρέκλα-τουαλέτα και δένοντας της τα χέρια. Τα παράθυρα τα είχε καλύψει με αλουμίνιο ώστε κανένας γείτονας να μην μπορεί να ακούσει ή να δει τι συνέβαινε. Η μητέρα της ήταν τυφλή και επίσης θύμα κακοποίησης του άντρα της. Πολλές φορές ο Clark Wiley (πατέρας) χτυπούσε την κόρη του ώστε να μην φωνάζει και την απειλούσε με ένα όπλο. Για πάνω από 10 χρόνια υπέφερε τα βασανιστήρια αυτά. Η μητέρα της αποφάσισε να πάει στις κοινωνικές υπηρεσίες θέτοντας ένα τέλος σε αυτό. Συνέλαβαν και τους δυο γονείς. Ο πατέρας αυτοκτόνησε με ένα όπλο αφήνοντας ένα σημείωμα ότι ο κόσμος δεν θα μπορούσε να καταλάβει και δεν μαθεύτηκε ποτέ τι πραγματικά είχε μέσα στο μυαλό του. Η μητέρα της κλήθηκε ελεύθερη μα είχε συνεχή επίβλεψη γιατρών. Ένας κοινωνικός λειτουργός όταν είδε τη συμπεριφορά της Τζίνι νόμιζε ότι ήταν αυτιστική και ότι ήταν 6 ετών. Όταν έμαθε την πραγματική της ηλικία την μετέφερε σε ένα κοινωνικό ινστιτούτο του Λος Άντζελες. Από τότε έγινε αντικείμενο μελέτης. Είχε τάσεις να χτυπάει τον εαυτό της, να μην γνωρίζει καλά την χρήση της τουαλέτας και να περπατάει σαν κουνέλι. Κατάφερε να μιλήσει και να διαβάσει σε περιορισμένο βαθμό. Μεταφέρθηκε σε διάφορες ανάδοχες οικογένειες όπου υπέστη κακοποίηση και παρενόχληση. Η κυβέρνηση το 1974 πήρε την απόφαση να σταματήσει την χρηματοδότηση για την θεραπεία της Τζίνι μιας και δεν ε-πέφερε κανένα αποτέλεσμα. Το χειρότερο που της συνέβη το 1977 ήταν που πήγε να ζήσει με την μητέρα της στο σπίτι όπου είχαν συμβεί όλα αυτά που είχε περάσει. Αυτό όμως δεν ήταν ότι καλύτερο και επέστρεψε στο νοσοκομείο ζώντας στον κόσμο της σιωπής. Κανένας δεν ήξερε τι είχε απογίνει όταν ένας ερευνητής την είχε ανακαλύψει σε μια κλινική στη νότια Καλιφόρνια για διανοητικά υπανάπτυκτους ενήλικες.

Shamdeo, Ινδία, 1972 :

Ο Shamdeo βρέθηκε το 1972 σε ένα δάσος στην Ινδία μαζί με λύκους. Ήταν περίπου 4 ετών. Το δέρμα του ήταν πολύ σκούρο, τα μαλλιά του μπερδεμένα και τα νύχια του πολύ μακριά. Του άρεσε να τρώει ωμά κοτόπουλα και είχε μανία με το αίμα. Σταμάτησε να έχει λαχτάρα για το ωμό κρέας αλλά δεν μπόρεσε να μιλήσει παρά μόνο στη νοηματική. Το 1978 έγινε δεκτός στο σπίτι της μητέρας Τερέζας για άπορους ανθρώπους. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1985.

Sujit Kumar, το αγόρι κοτόπουλο, Φίτζι, 1978 :

Ο Sujit κλειδώθηκε σε ένα κοτέτσι από μικρή ηλικία επειδή οι γονείς του έκριναν ότι έπασχε από δυσλειτουργική συμπεριφορά. Η μητέρα αυτοκτόνησε το 1977 και ο πατέρας του βρέθηκε δολοφονημένος στο πορτ μπακαζ του ταξί του το 1981. Παρά που ο Sujit ήταν πλέον υπό την επιμέλεια του παππού του δεν τον ελευθέρωσε από το κοτέτσι. Στα 8 του χρόνια βρέθηκε στον δρόμο να συμπεριφέρεται σαν κοτόπουλο με τα δάχτυλά του γυρισμένα προς τα μέσα. Τον οδήγησαν σε ένα γηροκομείο αλλά επειδή ήταν πολύ επιθετικός τον είχαν δεμένο με σεντόνια για πάνω από είκοσι χρόνια. Στις 28/11/02 η Elizabeth Clayton τον βρήκε και ήταν μια μέρα που δεν θα ξεχάσουν και οι δυο. Σήμερα ο Sujit είναι πάνω από 30 ετών, τρώει με μαχαιροπίρουνα, μιλάει και περπατάει κανονικά.

Oxana Malaya, Ουκρανία, 1991 :

Στα 8 της χρόνια το 1991 βρέθηκε αυτό το κορίτσι  να ζει μαζί με σκυλιά. Οι γονείς της έχοντας πρόβλημα με το αλκοόλ την πέταξαν ένα βράδυ έξω από το σπίτι και εκείνη σύρθηκε μέσα σε ένα σκυλόσπιτο ενός αγροκτήματος  ψάχνοντας για ζεστασιά μαζί με τα υπόλοιπα σκυλιά που ήταν εκεί. Έζησε μαζί τους έξι χρόνια. Ήταν δύσκολο να μάθει να μιλάει μιας και η συμπεριφορά της θύμιζε πιο πολύ σκύλο πάρα άνθρωπο. Με μεγάλη προσπάθεια και επιμονή χρειάστηκαν να περάσουν πέντε ολόκληρα χρόνια για να μιλάει και να συμπεριφέρεται σωστά στο κοινωνικό σύστημα, όπως επίσης και να περπατάει. Σήμερα είναι 29 χρονών και συνεχίζει να ζει στην Ουκρανία. Ανέφερε ότι έχει συμφιλιωθεί με τον παρελθόν της και κοιτάει το παρόν και το μέλλον με αισιοδοξία.

John Ssebunya (Το αγόρι μαϊμού), Ουγκάντα, 1991 :

Το 1988 στα 3 του χρόνια ο John το έσκασε από το σπίτι του όταν είδε τον πατέρα του να δολοφονεί την μητέρα του. Έζησε στην ζούγκλα μαζί με τους πιθήκους τρώγοντας ρίζες, ξηρούς καρπούς, γλυκοπατάτες και μανιόκα. Το 1991 συνελήφθη στην ηλικία των 6 και τον φρόντισαν σε ένα ορφανοτροφείο. Είχε σοβαρό πρόβλημα εντερικών σκουληκιών το οποίο το ξεπέρασε.  Κατάφερε εν καιρώ να μιλήσει και πλέον είναι γνωστός τραγουδιστής στη χορωδία Pearl of Africa στο Ηνωμένο Βασίλειο έχοντας αποκτήσει μια όμορφη οικογένεια.

Ivan Mishukov, Ρωσία, 1998 :

Έχοντας κακοποιηθεί από την οικογένεια του ο Ιβάν στα 4 του χρόνια έτρεξε μακριά από το σπίτι του και μεγάλωσε με μια αγέλη άγριων σκυλιών. Με τον καιρό τα σκυλιά τον εμπιστεύτηκαν και τον ένιωσαν ως αρχηγό τους. Πέρασαν δυο χρόνια όταν συνελήφθη το 1998 και οδηγήθηκε σε ορφανοτροφείο.  Του ήταν δύσκολο να αποχωριστεί την αγέλη όπου είχε μεγαλώσει, μα κατάφερε στο τέλος να ζήσει μια ήρεμη και φυσιολογική ζωή.

Prava (The Bird Boy), Ρωσία, 2008 :

Άλλο ένα παιδί της Ρωσίας ο Prava 7 χρονών έπεσε θύμα κακομεταχείρισης της ίδιας του της μητέρας. Εκείνη 31 ετών ζώντας σε ένα διαμέρισμα με δυο υπνοδωμάτια, είχε περιορίσει τον Prava σε ένα δωμάτιο γεμάτο από πουλιά. Υπήρχαν παντού κλουβιά, τροφές πουλιών και περιττώματα. Σύμφωνα με τις αρχές όταν βρέθηκε ο Prava συμπεριφερόταν σαν ένα πουλί κελαηδώντας και κυματίζοντας τα χέρια του ως φτερά. Οδηγήθηκε σε ένα κέντρο ψυχολογικής φροντίδας, όπου οι γιατροί προσπάθησαν να τον αποκαταστήσουν.

Madina, Ρωσία, 2013 :

Η Madina μεγάλωσε μαζί με σκυλιά μέχρι τα 3 της χρόνια. Η μητέρα της την είχε παραμελήσει λόγω του αλκοόλ και ο πατέρας της την είχε εγκαταλείψει από μωρό. Όταν το 2013 βρέθηκε από κοινωνικούς λειτουργούς ήταν γυμνή και γρύλιζε σαν σκυλί. Η μόνη της συντροφιά ήταν αυτά τα σκυλιά μιας και δεν μπορούσε να αναπτύξει σχέσεις με παιδιά τις ηλικίας της. Η μητέρα της είχε διαπιστωθεί ότι πολλές φορές δεν την φρόντιζε και την έβαζε να τρώει στο πάτωμα μαζί με τα σκυλιά. Αρκετές φορές είχε καλέσει σπίτι της και άλλους αλκοολικούς, όπου αδιαφορούσε παντελώς για την ύπαρξη της κόρης της. Εκείνη ισχυρίστηκε ότι πάντα ήταν δίπλα της. Οι γιατροί διέγνωσαν ότι σωματικά και ψυχικά ήταν υγιής.  Χάθηκαν όμως τα ίχνη της και δεν είναι γνωστό τι να έχει απογίνει.  Πιθανότατα να ζει μια φυσιολογική σήμερα.

Αυτά με λίγα λόγια ήταν κάποιες καταγραφές παιδιών που έζησαν στην φύση και στους δρόμους ως άγρια ζώα βρίσκοντας καταφύγιο και κατανόηση σε αυτά. Παιδιά πεταμένα από γονείς δίχως να νοιάζονται για αυτά. Παιδιά χαμένα από απαγωγείς ή εξαφανισμένα για ψυχολογικούς και άλλους λόγους. Πόση μαρτυρία χρειάζεται η ανθρωπότητα ώστε να μάθει να φέρεται σωστά στα παιδιά του; Πόσο άσχημα παραμένει αυτό το συναίσθημα μέσα μου μένοντας με την απορία για αυτούς τους γονείς και τόσους ακόμα που φέρνουν στον κόσμο αυτά τα υπέροχα πλάσματα χωρίς να έχουν ίχνος αγάπης και στοργής; Αυτές οι καταγραφές δείχνουν όμως και την ανθρώπινη δύναμη και θέληση για αλλαγή και για μια καλύτερη ζωή. Αυτά τα γεγονότα ας μείνουν καταγεγραμμένα στην ψυχή μας ώστε να μας θυμίζουν ότι τίποτα δεν χάνεται αν δεν το αφήσουμε εμείς. Εν τέλει χαίρομαι για την κατάληξη των περισσότερων παιδιών, διότι όσο δύσκολο και να φαίνεται σε πολλούς στις μέρες μας, υπάρχει ανθρωπιά αρκεί να το πιστέψουν και να μην φοβηθούν να επέμβουν αντικρίζοντας περίεργες καταστάσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s