Βιβλιοπαρουσίαση: Πρόγευμα στο Τίφαννυς – Truman Capote | Όμικρον Μι

ew

 

Τίτλος πρωτοτύπου : Breakfast at Tiffany ‘s

Τίτλος μετάφρασης : Πρόγευμα στο Τίφφανυς

Συγγραφέας : Truman Capote

Μετάφραση : Ανδρέας Αποστολίδης

Εκδόσεις : Πατάκη

Έτος :  1997 (1η έκδοση)

Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να ξεκινήσω την παρουσίαση αυτού του βιβλίου. Να ξεκινήσω κατευθείαν με τη Χόλλυ; Και αν το κάνω αυτό πως μπορώ να διασφαλίσω και να διώξω από το πλάνο την επιβλητική παρουσία της Audrey; Έχοντας στο νου μου ότι πρέπει να κάνω μια διπλή παρουσία (βιβλίου και ταινίας) δεν θα ήθελα να μπλέξω τα δύο αυτά διαφορετικά-ίδια έργα. Τη νουβέλα του Τρούμαν Καπότε και το φιλμ του Blake Edwards. Γι’ αυτό αρχικά ξεχνώ την ταινία και θα ασχοληθώ με τη νουβέλα.

14620063_1387290457961525_1221909321_nΗ ιστορία εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη, και δεν είναι καθόλου χαρούμενη ή ελαφριά. Είναι μια ιστορία συνεχούς φυγής, μια ιστορία ανεκπλήρωτου και προδομένων προσδοκιών. Είναι η ιστορία της Χόλλυ, που απεγνωσμένα ψάχνει από κάπου να κρατηθεί. ¨Κάτι¨ για να ελπίζει σε αυτό. Θα μπορούσε να είναι η ιστορία χιλιάδων κοριτσιών ή αγοριών, που ανεβαίνοντας στη βάρκα της ελπίδας, γεμάτοι με προσδοκίες και όνειρα, ξεκινούν για το μεγάλο ταξίδι της ζωής. Μα μόλις βγουν από το λιμάνι οι τρικυμίες είναι απανωτές και η βάρκα τους δεν είναι τίποτε άλλο από ένα καρυδότσουφλο.

Το πρόγευμα στο Τίφφανυς είναι η λοιπόν η ιστορία της Χόλλυ την οποία δε μας την αφηγείται όμως η ίδια. Σας παρακαλώ πολύ, η Χόλλυ έχει να κάνει πολύ καλύτερα πράγματα από το να μας αφηγείται την ιστορία της ζωής της. Πάρτι, κοσμικοί κύκλοι, ακριβά μαγαζιά, γλέντια, και φυσικά οι επισκέψεις της στο γερο-Σάλλυ στην Σιγκ Σιγκ. Όχι η Χόλλυ δεν μπορεί να μας αφηγηθεί τη ζωή της. Ούτε και το θέλει άλλωστε. Υπάρχουν γι’αυτο ο Ο.Τζέι Μπέρμαν, ο Ντοκ Γκολάιτλυ, και ειδικά ο ανώνυμος συγγραφέας μας που βαφτίζεται Φρεντ από την εκκεντρική Χόλλυ.

Αυτός είναι ένας πολύ όμορφος τρόπος αφήγησης, που έξυπνα επιλέγει ο Καπότε. Ο αναγνώστης μπαίνει αυτόματα, χωρίς να το καταλάβει, στη θέση του ανώνυμου και επίδοξου συγγραφέα της Ανατολικής Εβδομηκοστής οδού, και πλέον μπροστά στα μάτια του ανακαλύπτει να εκτυλίσσεται η ζωή της Χόλλυ σε χρόνο πότε πραγματικό και πότε παρελθοντικό. Αυτός ο τρόπος γραφής γίνεται ιδιαίτερα ελκυστικός μετατρέποντας τον πρωταγωνιστή σε έναν απλό παρατηρητή που αφηγείται τη ζωή της αντι-ηρωίδας Χόλλυ Γκολάιτλυ.

Η Χόλλυ είναι μια στάρλετ είκοσι χρονών που ζει μια λαμπερή ζωή στην Νέα Υόρκη του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Προσπαθεί συνέχεια από κάπου να ξεφύγει και κάπου να φτάσει. Κάπου ελπίζει και όταν προδοθεί ποτέ δε χάνει το κουράγιο της κάι πάντα σε κάτι ελπίζει. Είναι μια νεαρή κοπέλα χωρίς σπίτι χωρίς μέλλον και με ένα (πάντα) δύσκολο παρόν. Μασουλάει νιφάδες βρόμης και μένει σε ένα συνεχώς υπό-μετακόμιση σπίτι παρέα με τον Γάτο, που είναι απλά ένας γάτος.

Γραμμένο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια το βιβλίο αυτό είναι μια νεανική ιστορία γεμάτη από δυνατά συναισθήματα. Μέσα από τη Χόλλυ ο συγγραφέας μας παρουσιάζει μια ωδή για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τις δίχως αντίκρισμα προσδοκίες. Σε έναν κόσμο που όλα τα ¨πόστα¨ είναι μοιρασμένα η Χόλλυ προσπαθεί να χωθεί και να ξεφύγει από κάτι που ούτε η ίδια ξέρει. Όμως μάταια. Ούτε ο ναζί Τρόλλερ ούτε ο ¨πολιτισμένος¨ Χοσέ, ούτε κανείς δεν μπορεί να σώσει την Χόλλυ. Η ζωή της κυλά από αναποδιά σε αναποδιά. Από την υπόσχεση γάμου του Τρόλλερ στο θάνατο του αδερφού της Φρεντ, και από τη φυλλακή μέχρι να αποβάλει το παιδί της, και την εγκατάλειψη της από τον Χοσέ, η καθημερινότητα της Χόλλυ πίσω από τα αστραφτερά φώτα του lifestyle είναι ένα μαρτύριο. Ωστόσο ποτέ δεν το βάζει κάτω. Έτσι εξαφανίζεται μέσα στον κόσμο. Μέσα στο χρόνο που αμείλικτα κυλάει. Από το Τούλιπ στη Νέα Υόρκη, και από κει στο Ρίο στο Μπουένος Άιρες, στην ευρώπη, την αφρική.

Ο Καπότε στο πολύ σύντομο αυτό μυθιστόρημα καταφέρνει να θίξει πολλές προβληματικές της εποχής του (1958) οι οποίες συνεχίζουν να υφίσταντο μέχρι σήμερα. Αυτό είναι που χαρίζει αυτή τη διαχρονικότητα στο έργο του. Σε πρώτο πλάνο βλέπουμε την αποξένωση του ατόμου, τις δήθεν φιλίες οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο από πρόσκαιρο συμφέρον, τον αμείλικτο καπιταλισμό ο οποίος αλλοτριώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, τον βαθύ σεξισμό, τους «λεφτάδες» που πάνε αγκαζέ με το ναζισμό παρελαύνοντας στις εβραϊκές γειτονιές της Νέας Υόρκης, τους νοικοκυραίους που διαμαρτύρονται για το διαφορετικό ¨μη κανονικό¨ τρόπο ζωής το νέων. Όλα δοσμένα με έναν θα λέγαμε απλό και όχι κραυγαλέο τρόπο, είναι κρυμμένα μέσα στη νουβέλα και περιμένουν τον αναγνώστη να τα ανακαλύψει, να τα δει πίσω από τις όμορφες εικόνες. Ας μην ξεχνάμε και το πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Αν τα λογαριάσουμε όλα αυτά θα δούμε πόσο εκπληκτικό είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Το πρόγευμα στο Τίφφανυς δεν είναι τίποτε άλλο από το ταξίδι προς την αναζήτηση της ευτυχίας, που κρύβεται πάντα στα πιο απίθανα μέρη. Μια ερωτική εξομολόγηση προς τη Χόλλυ ή από την ίδια τη Χόλλυ προς τη ζωή. Μια καθημερινή ιστορία. Μια σπάνια ιστορία. Είναι, τέλος, μια αφήγηση της ζωής της Χόλλυ που τα έχει βάψει κόκκινά, «όχι μαύρα». Γιατί «τα βάφεις μαύρα επειδή χόντρυνες ή επειδή βρέχει συνέχεια. Σε πιάνει μελαγχολία, αυτό είναι όλο. Όταν τα βλέπεις κόκκινα, σημαίνει ότι τα πράγματα έχουν ζορίσει για τα καλά. Φοβάσαι και ιδρώνεις ολόκληρος, αλλά την ίδια στιγμή δεν ξέρεις τι είναι αυτό που φοβάσαι. Μόνο ότι κάτι πολύ κακό πρόκειται να σου συμβεί, χωρίς να ξέρεις τι είναι. Σου ‘χει τύχει ποτέ;» αν ναι, τότε ίσως  Χόλλυ να είσαι εσύ, και  σίγουρα αυτό το μυθιστόρημα είναι για σένα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s