Άτιτλο | Άγνωστος

Aρχίζω πάλι σιγά σιγά,

αδιόρατα για τους άλλους

μα για μένα αρκετά έντονα,

να αποστρέφομαι τις συναναστροφές.

Ακόμα κι αυτός ο έρωτας

που μ΄έκανε να συνεχίσω να ζω,

γίνεται για μένα πάλι ένας φόβος,

ένας κίνδυνος.

Αναρωτιέμαι γιατί ν’ αγαπιέμαι,

γιατί ο άλλος να δέχεται να φυλακίζεται,

να βλέπεται κρυφά,

να απολαμβάνεται ολότελα,

αλλά μετά να λειτουργεί το γιατί…

Χάθηκα μέσα στα ερωτήματα μου.

Χάθηκα

στους λαβύρινθους της σκέψης μου.

Πείσε με αγαπημένη…

Ίσως αργότερα,να ‘ναι αργά…

Θέλω να μ’αγκαλιάσουν

τα μάτια σου πάλι

με μια λατρεία βουτηγμένη

στην επιθυμία και το φόβο!

Αγκαλιασμένη με το θέλω,

μα φοβάμαι γιατί,ίσως,δεν υπάρχει αύριο,

και όμως αυτές τις στιγμές

ήσουνα αληθινή…

Ήσουνα εσύ που πέρναγες την επιθυμία

της απόλαυσης με το μη βιάζεσαι.

Κάνε με

να νιώσω πάλι τα χρώματα του δειλινού,

τη μυρωδιά των λουλουδιών,

το κυνηγητό του κιτρινόφυλλου

που έπεσε απ’το κουρασμένο δέντρο,

το μελί άρωμα του κορμιού σου.

Κάνε με…σε ικετεύω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s