Πεντάλφα, θρας και φαΐ της μαμάς | Πάστα Φλώρα

Σήμερα αναπόλησα, και τι αναπόλησα,  για αυτό και λέω να μας πάω πίσω στα λυκειακά μου και μας (για τις περισσότερες) χρόνια, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι αυτός έρωτας καλά κρατά και μέχρι σήμερα.

Τσιγάρο, μαυροφορεσιά, κινητό και μέταλ να παίζει σε κάθε διάλειμμα του σχολείου και να γουστάρουμε. Περάσαμε και ξαναπεράσαμε και ξαναπεράσαμε, ουκ ολίγες φορές από αυτό το στάδιο του πειραματισμού. Ο λόγος;

Αυτοί οι άτιμοι μεταλλάδες που μας έφαγαν την ζωή, μας έφαγαν.

Ναι, ναι, αυτοί οι ρομαντικοί τυπάδες με το μακρύ τους το μαλλί, το ερωτεύσιμο, το αλήτικο περιτύλιγμα αλλά φλώρικο περιεχόμενο, την γλυκιά καφρίλα τους και την θεοτική μουσική τους.

Μεγάλη απάτη σας λέω, ρωτήστε και εμάς, το έχουμε ασκήσει το επάγγελμα, κάτι ξέρουμε.

Ξέρω ξέρω, θα αρχίσετε τους εξορκισμούς τώρα στο άρθρο, θα καλέσετε τον Παπαβασίλη να κάνει ευχέλαιο στον υπολογιστή και πάει λέγοντας. Αχ και να ξέρατε όμως ότι το ροκ, το μέταλ και το θρας δεν είναι μπατζανάκηδες του Εωσφόρου αλλά ιδεολογία και ολόκληρη μουσική τιτανομηχανία από πίσω.

Και οι λειτουργοί του παρόλο που βλασφημώ εδώ και ώρα (κρυφά πάντα)  που τους αναπόλησα βραδιάτικα, είναι παιδιά Μαλαμαmaiden.

Μαύροι πρίγκιπες του ροκ και του μέταλ παρέα με μπάντες όπως Offspring και στην συνέχεια Metallica και Sepultura, εκεί κοντά γύρω στα δεκαοχτώ και μετέπειτα νιώθουν οι κυρίαρχοι του ροκ πλανήτη τους, αφού ασπάζονται τα μουσικά χνάρια συγκροτημάτων σταθμών για την μουσική μας παιδεία.

12239949_905988969450261_7680049952594041448_n

Δοκιμάζονται, πειραματίζονται, ενστερνίζονται σε πιο διαλλακτικούς, πιο βαριούς ήχους μέχρι να κατασταλάξουν στο τέλος να τα ακούνε όλα, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνούν να στέκονται στο ύψος τους με μια τεράστια δόση καφρίλας, αφού όπως και να το κάνεις θα αποτελεί  πάντα την φωτεινή σημαδούρα τους.

Είναι όμως ψυχούλες, ευαίσθητοι και σκληρά ρομαντικοί, τώρα θα μου πεις πώς να το καταλάβεις, για αυτούς είναι ο Κόναν ο βάρβαρος mash up με Ozzy Osbourne, hardcore καταστάσεις. Αλλά όσο και να το κρύβετε αγαπημένοι μου μεταλάδες ο ρομαντισμός σας πάντα θα μας χτυπάει την πόρτα.

Το απωθητικό τους παρουσιαστικό είναι σαμποτάζ, μην πέφτετε στην παγίδα. Είναι αυτό που λέμε αγαθοί γίγαντες.

Άλλη φάση όπως και να το κάνεις όμως, μέταλ, μακρύ μαλλί (τις πλείστες φορές), μηχανόβιοι, αλητεία και προσωπικότητα πώς να μην κολλήσουμε και εμείς τα άμαθα.

Παίρνουμε το πρώτο cd που θα βρούμε  μπροστά μας στα δισκάδικα, από Φλορισιέντα γινόμαστε Τζώρτζια, αφού στα μαύρα έχουμε ντυθεί και σαν τον Κοντορεβιθούλη που ακολουθεί τα ρεβίθια, στην προκειμένη ρεβίθια Sabbath,Megadeth και KORN,προχωράμε για να κερδίσουμε το κλειδί της ατσάλινης καρδιάς.

Ακόμα σκέφτομαι τους ροκάδες που ήταν σε συγκρότημα, πόσοι υπέροχοι φάνταζαν ειδικά πάνω στην σκηνή. Που ακόμα φαντάζουν δηλαδή;

Αλλά η μουσική  σταδιοδρομία στο βωμό της ροκ σύντομα κόβεται σαν την αδικοχαμένη καριέρα των hi-5, όταν συνειδητοποιείς ότι χρωστάς 40 μαθήματα στην σχολή και έχεις περάσει μόνο τα 3.

Έτσι αφού η καριέρα τους ως ντράμερ και κιθαρίστες βρίσκεται στα κρύα του λουτρού, δυο είναι οι  γυναίκες που μπορούν να τους συνεφέρουν και να δώσουν λόγο να ζουν σαν σκληροί και άξιοι ροκάδες. Η μπύρα και η μαμά. Τα μυστικά τους όπλα, οι θεές ακόλουθες των ένδοξων δρόμων τους.

Ξέρουμε κύριοι επίσης, ότι όταν κάνετε headbaging στο σπίτι αμέριμνοι νομίζοντας ότι δεν σας βλέπει κανείς, προσποιήστε πως παίζεται ντραμς η κιθάρα από τον αγαπημένο σας κομμάτι. Μην το αρνείστε. Το ξέρουμε.

Είναι και όμως παιδιά του μπουζουκιού, και όχι ότι να ναι. Του Τσιτσάνη και του Χιώτη. Θα με πείτε τρελή τώρα, αλλά ο ήχος του ρεμπέτη είναι το γλυκό άκουσμα για τους μεταλάδες μας,

Ο καθαρός  και ηλεκτρικός ήχος του μπουζουκιού αν μη τι άλλο συγκρίνεται με τεράστα  hard rock και μέταλ συγκροτήματα. Αν δεις κανένα ροκά να τραγουδά  το Hey Joe αλά Χιώτη μην ξαφνιαστείς, κάτι ξέρει παραπάνω.

Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι του δεν λένε ; Ορίστε. Είχαμε που είχαμε τον έρωτα του μέταλ, ήρθε και το μπουζούκι, την πατήσαμε για τα καλά.

Μεταλάδες όλου του κόσμους σας μισώ, τα βράδια μου τα εργένικα τραγούδια έλεγα nirvanεικα, για πάρτη σας. Αλλά πιο πολύ σας αγαπώ για την καφρίλα σας και την γαματοσύνη σας.

Για αυτό σας θέλουμε, για αυτό σας γουστάρουμε.

Keep it hard and HEAVY.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s