Απουσία | Ιωάννα Πελτέκη

Παντού λευκό! Πίσω απ το τζάμι  το χιόνι  πέφτει πυκνό και η απουσία σου ορθώνεται κοντά μου.

Σκύβω το κεφάλι καθώς θυμάμαι τα βουρκωμένα σου μάτια.

Εγώ που σ’ άφησα να φύγεις σε γυρεύω τώρα στην ερημιά του δρόμου.

Η βουκαμβίλια χιονισμένη στέκεται στο μπαλκόνι . Σαν χθες σε θυμάμαι να την μπολιάζεις στο χώμα. Πριν φύγει κι αυτή για πάντα την τραβώ  μες στην κάμαρα.

Τα φύλλα της στάζουν στο ξύλινο πάτωμα και οι στάλες της ηχούν την φωνή σου.

Ίσως λέει αυτά που δεν μπόρεσες να πεις γιατί η φωνή σου πνιγόταν απ’ το κλάμα , κι εγώ ο δειλός δεν σκούπισα τα δάκρυα σου. Γονατιστός μαζεύω τις σταγόνες μ’ ένα παλιό μου ρούχο.

Η σκιά των φύλλων της ορθάνοιχτη αγκαλιά σκύβει πάνω μου και εγώ στα πόδια της ζητάω εξιλέωση.

Ένα λουλούδι της κάθεται στον ώμο μου και παίρνω το χάδι της στην χούφτα.

Το αφήνω στο μαξιλάρι σου, ίσως έτσι γεμίσει την πλευρά σου .

Αυτή που άδειασε βίαια ο φόβος μου ,γιατί αυτό που είχα ήταν πολύ και εγώ μικρός για να το ζήσω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s