Εμείς | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Λατρέψατε μια ύπαρξη πριν γεννηθεί. Λατρεύετε μια ύπαρξη και ας την είδατε τόσες φορές, και ας γευτήκατε μεγάλες στενοχώριες (ελπίζω να μετράτε και χαρές).

Ξέρω σαν κόρη δεν υπήρξα καλή. Εγώ που φώναζα για αποδοχή και σεβασμό έδειξα ελάχιστο ως και μηδαμινό. Μωρέ δεν είχα τρόπους να επικοινωνήσω το μέσα με το έξω. Μην βλέπεις τώρα που άρχισα να γράφω… τότε έγραφα μονάχα με το φαγητό.

Και η ζεστασιά των τσακωμών μας…
Τους βιώνω πάντα σαν να έρχεται το τέλος μας, το τέλος της σχέσης μας, και ας είναι η μόνη που θα μείνει αλώβητη. Το ξέρουμε και οι τρεις μας.
Οι τύψεις μου βέβαια συντροφιά μου κρατάνε συχνά. Και τώρα μια μου πρόσταξε να γράψω κάτι επιτέλους και για εσάς.

Και εσύ…
Ξέχασες πως είναι η ύπαρξή σου χωρίς εμένα, που πλημμυρίζει το δωμάτιο λατρεία και άγχος.
Εσύ που ανησυχείς μην πάθω κάτι, μην δεν με προειδοποίησες ποτέ, μην ταλαιπωρηθώ, μην μείνω μόνη.
Εσύ που γουρλώνεις τα μάτια αγριεμένα χωρίς να φωνάξεις πια γιατί φοβάσαι τις φωνές μου.
Εσύ που κρύβεις την παιδική σου ψυχή κάτω από μεγάλες φωνές και άγριο βλέμμα.
Και στενοχωριόμουν τα απογεύματα που έφευγες για τη δουλειά. Για το «ιατίο» όπως το έλεγα. Και με άφηνες εκεί στη μοναξιά που από τότε με βασάνιζε.
Εσύ, ανέλαβες ρόλους πολλούς και τρέμω μήπως δεν αντέξεις, μήπως σπάσεις, μήπως πέσεις.
Και αν μπορούσα αυτό το καταραμένο το τσιγάρο, αυτό που μου χες πει πως αν μάθεις πως κάνω θα σβήσεις πάνω στη γλώσσα μου, θα στο έκοβα.
Το άγχος σου και το τσιγάρο.
Εσένα που σε είδα πριν χρόνια στο χαμό του παππού μας να κλαις και ένα κομματάκι της καρδιάς μου πέθανε στο πάτωμα.
Εσένα που σε τρέμουν οι ασθενείς μας σ ‘ εμένα θα αλλάξεις τη φωνή σου και θα κάτσεις για χάδια. Πρωτόγονα δείχνω την αγάπη μου το έχουμε πει…
Εσένα, που αν σου πω ότι πονάω θα πονάς και εσύ…
Εσένα, που αν σου πω ότι θέλω το φεγγάρι θα μου πεις στοργικά «έλα, άσε τις μαλακίες», και έπειτα θα μου το φέρεις…
Εσύ…

Και εσύ…
Δίνεις ό,τι μπορείς και ας μου φανεί πάντα λίγο. Εσύ που έμεινες σε μια όμορφη και ρομαντική εφηβεία μακριά από εμάς τους θνητούς και χλιαρούς.
Εσύ, που κλείστηκες στο κάστρο των αμυνών σου για να επιβιώσεις από τις επιλογές που σου χτυπούσαν την πόρτα.
Εσύ που στωικά μου κράταγες όλο το βράδυ μια πετσέτα στο αφτί γιατί πονούσε.
Και σου έλεγα μικρή όλα μου τα μυστικά. Τα πάντα ήξερες και ας μην μπορούσες να τα διαχειριστείς.
Και φώναζα να με περιμένεις στο δωμάτιο γιατί τότε με το άγχος νόμιζα πως θα χάσω το μυαλό μου και φοβόμουν να μπω σε δωμάτιο μόνη. Και σου έλεγα «μείνε λίγο ακόμη» γιατί δεν άντεξα τους τοίχους βαμμένους φόβο.
Και ομολογώ, για τόσο απαισιόδοξη ύπαρξη που είμαι έχω τον πιο αισιόδοξο άνθρωπο δίπλα μου.
Αυτόν που με στηρίζει πάντα, αυτόν που αν του πω θα πάω στο φεγγάρι θα πει «το ξέρω, μπορείς».
Περίεργη η φύση σου… Ακόμα προσπαθώ να την κατανοήσω.
Μα δεν χρειάζεται να γίνει και πλήρως αφού σ’ αποδέχτηκα.
Και μαζί μ’ εσένα και όλες μας τις στιγμές. Αυτές με τα κλάματα και τις φωνές που με σήκωνες αντί να μ’ αφήσεις κάτω να κλαίω και φώναζες πως μ’ αγαπάς και έβαζες να ξαπλώσω να ηρεμίσω.
Και αυτές με τα γέλια μας, σαν παιδιά… σαν μεγάλα παιδιά…
Και το χαμόγελο σου κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα, η ανάγκη σου να με αγκαλιάσεις…
Η ομορφιά σου…
Εσύ…
Εσείς…
Συγχωρέστε με, δεν φταίτε εσείς. Εγώ έβρισκα θαλπωρή στο παρελθόν.
Τώρα καταλαβαίνω πως δεν χρειάζεται να αλλάξω κανέναν μα εμένα και πως την αποδοχή που ζητάω πρέπει πρώτα σ’ εσάς να την δώσω. Την αγάπη μου πρώτα σ’ εσάς.

Και να ξέρετε πως άλλη μια ζωή να είχα θα διάλεγα εσάς. Δεν ξέρω αν εσείς διαλέγατε εμένα βέβαια…
Πάλι την ίδια οικογένεια. Πάλι τους ίδιους κοντινούς συγγενείς.
Αλλά θα άλλαζα λίγο την ιστορία μας…

Για να είναι πιο γεμάτη…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s