Γύμνια | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Ξεγυμνώθηκα πολλές φορές μπροστά σας. Και ψυχικά και σωματικά. Στον Έναν πατρικά και ερωτικά. Στην Άλλη αδελφικά και μητρικά.

Ο ένας έκαψε τη γη του και έφυγε.

Εσύ όμως ;

Και ξέρεις πως τις απώλειες δεν τις αντέχω. Νιώθω την εγκατάλειψη να με πιάνει από το σβέρκο και να με χτυπάει μέχρι να ματώσω.

Με βαρέθηκα να λέω για όσα δεν αντέχω. Αυτά σου έλεγα συνέχεια. Σου έδινα τις λίστες μου να τις διαβάσεις. Αυτά που δεν μπορώ, αυτά που δεν αντέχω, αυτά που δεν μ’ αρέσουν, αυτά που δεν τρώω. Που και που σου έστελνα καμιά αηδία που αποκαλούσα «δημιουργία». Που και που ζητιάνευα αγκαλιά στο κρεβάτι.

Δεν θα ξεχάσω που είχα πρόβα και με πήρες τηλέφωνο να μου πεις τι ώρα θα τελειώσω για να μου φτιάξεις μακαρόνια. Ξέρεις πως τρελαίνομαι. Όχι για το φαγητό. Μα για τη στοργή που νιώθω μέσα απ’ αυτό. Επίσης ήξερες πως όταν λύγιζε αυτή η άγρια εξωτερική πλευρά και πλάνταζε στο κλάμα δεν ήθελε να την κοιτούν. Μονάχα να την αγκαλιάζουν. Το έκανες και αυτό.

Δεν είχα χρόνο φυσικά για τέτοια γλυκανάλατα. Δεν τ’ έβλεπα. Εγώ έβγαινα τα βράδια και ζητιάνευα τηλέφωνα με κλάματα. Έτρωγα και ξάπλωνα στο κρεβάτι ανακαλώντας τους δαίμονες που μου έλεγαν πως ήμουν μόνη.

Προτίμησα τους δαίμονες. Το παραδέχομαι.

Το πέπλο μπροστά μου δεν ξέρω καν τι χρώμα είναι. Ξέρω πως γράφει πάνω του τι δεν έκανα, τι δεν έδωσα, τι δεν πρόλαβα να πω.

Νιώθω πιο ξεγυμνωμένη τώρα που δεν αναφέρομαι στην εαυτή ή στην μικρή που έχω μέσα μου αλλά σ’ εμένα την ίδια.

Πιο πολύ πονάω που δεν πρόλαβα να σε μάθω. Αν με ρωτήσουν τι ήσουν δεν θα ξέρω τι να πω. Ήξερα μόνο τα σκόρπια θέλω σου και τα όνειρά σου.

Σου έλεγα ξεδιάντροπα «δεν θέλω να σε δω, δεν θέλω να σ’ ακούσω». Και εσύ δεν πληγωνόσουν. Δεν θιγόταν ο εγωισμός σου. Μονάχα στενοχωριόσουν που ήξερες πως δεν ήμουν καλά.

«Κοίτα τον εαυτό σου», μου πες πριν φύγεις. «Κάνε κάτι για εσένα». «Βοήθησε τον εαυτό σου και μετά άφησε και τους άλλους», είπες. Και έφυγες. Ήσυχα και ήρεμα. Όπως ακριβώς είχες έρθει.

 

Παίρνω την εσωτερική πανοπλία που πέταξα, για να γραφτούν αυτές οι προτάσεις, και τη βάζω στη πλάτη μου.

Και προχωράω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s