Νοσταλγία μιας νυχτός | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Σ’ έναν παλιό καναπέ της γιαγιάς απέναντι από ένα πράσινο κλασσικό φωτιστικό, σκοτεινά τελείως τριγύρω και το μόνο άσπρο φως είναι του ενοχλητικού υπολογιστή που εκεί σκορπάω λέξεις και συναισθήματα.
Εκεί που σβήνουν τα φώτα και κλείνουν οι πόρτες για τον ύπνο, για το αύριο. Και κάθεσαι σχεδόν στα κρυφά στον καναπέ που έπαιζες μικρή τα σαββατοκύριακα. Πλέον ίσα που σε χωρεί ακούς στα χαμηλά Μadrugada με αυτό το αγαπημένο ‘πρασινόφως’.
Σε κάτι τέτοιους μοναχικούς καναπέδες και τραπέζια κουζίνας άκουσα τις πιο όμορφες ιστορίες. Τις πιο δύσκολες. Εκεί ανακαλύπτεις πραγματικά τι ανθρώπους έχεις δίπλα σου. Όταν θα αποφασίσουν ενώ είναι καθιστοί-στο ύψος σου-να βγάλουν την χλιαρή και γκρίζα στολή τους και να ντυθούν με ο,τι πιο έντονο υπάρχει. Με τα ίδια τους τα συναισθήματα.
Και σου ανοίγουν τη καρδιά τους έτσι «εύκολα». Εξιστορήσεις για το παρελθόν, για τα φοιτητικά παλιά χρόνια, για παλιούς έρωτες, για γράμματα ερωτικά και κρυφά, για επιθυμίες που δεν εκπληρώθηκαν και ίσως δεν συμβούν ποτέ, για τις δυστυχίες, για θανάτους, για βαθιές πληγές. Για το τώρα. Τι παράδοξο το τώρα να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της εξιστόρησης… Στο τώρα θα δεις μια συγκίνηση. Τα βουρκωμένα μάτια που θέλουν γρήγορα να στρέψουν το βλέμμα τους αλλού μην προδοθούν σαν τα δεις… Μια χαρμολύπη.
Και ακούω στωικά, με ενδιαφέρον και επιθυμία να ρουφήξω κάθε λέξη πιστεύοντας ότι έτσι θα κρατήσω μέσα μου τους ίδιους τους ανθρώπους που ανοίγουν πόρτες ψυχής να κοιτάξω μέσα. Να δω κάτι διαφορετικό πέρα από εμένα. Και παρακαλώ αυτό το περίεργο θυμικό μου- που τόσες φορές καταράστηκα που με εγκατέλειψε με τα χρόνια λόγω κάτι αγχώδων διαγνώσεων είπαν- να μην ξεχάσει αυτή τη φορά. Να τα θυμάται όλα.
Να κρατήσω αυτά τα βουρκωμένα μάτια, τις βαθιές ανάσες για κουράγιο να συνεχίσουν, την αμήχανη τοποθέτηση των χεριών, το υψωμένο βλέμμα στο ταβάνι θαρρείς πως εκεί βλέπουν σκιές από τη ζωή τους… Σκιές των εαυτών τους αποτυπωμένες μέσα από λόγια.
… Ξύπνησε η γιαγιά. Για δες που οι ύπνοι του κρεβατιού και του γραπτού συνδέονται. Κρύβουν ένα όνειρο μέσα τους, ένα ασυνείδητο, μια μεγάλη ανάγκη. Ήθελε να πιει νερό. Να συνεχίσει ξεδιψασμένη μάλλον τα όνειρά της είτε του ύπνου είτε γενικότερα, ποιος ξέρει. Την ξανά χαιρέτισα και αυτή και το γραπτό, μ’ ένα χαμόγελο. Μάλλον νοσταλγικό…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s