Θέλω έναν έρωτα όπως στις ταινίες

Σήμερα το ζώδιο μου έλεγε ότι έχω ανάδρομο Ερμή η Αφροδίτη ή Δία. Αχ δε θυμάμαι. Τέλοπάντων κάποιον από αυτούς τους κοινούς θνητούς έχω και μου είπε να προσέχω πολύ. Τι να προσέχω;

Ρε μάνα, και Λίτσα Πατέρα μας έγινες τώρα;

Α ναι, να προσέχω γιατί θα βρω τον έρωτα της ζωής μου, λέει.

Εδώ εγώ τον ψάχνω, από τότε που ο γιατρός με έβγαλε από την κοιλιά της μάνας μου, τα ζώδια θα ακούσουμε τώρα;

Όχι, όχι, όχι. Όλα κι όλα εγώ τον έρωτα της ζωής μου αλλιώς τον φαντάζομαι. Ντάξει ρε παιδί μου, βάζω την μάσκαρα μου όταν πάω περίπτερο  μην τυχόν και μου πεταχτεί στο δρόμο και γίνει Κεντέρης απ’ το φόβο (μεταξύ μας τώρα αυτά), αλλά ρε συ εγώ τον θέλω Richard Gere στο Pretty Woman.

Να αψηφήσει τους φόβους του, να διασχίσει όλη την πόλη μόνο και μόνο για εκείνο το φιλί, μόνο και μόνο για να μάθει το τέλος αυτού του παραμυθιού.

Jon Cusack, να μου κάνει καντάδα και ερωτική εξομολόγηση παίζοντας το «In your eyes» στο κασετόφωνο.

Και να σου πω και κάτι; Είμαι γυναίκα και στην τελική θέλω έναν έρωτα σαν το Notebook.

Πολεμικά ερωτικό, αισθησιακό, να μοσχοβολάει γιασεμιά και μαλλί της γριάς, να γελάει με τα μάτια, να ψιθυρίζει αστεία και καφρίλες τα ξημερώματα, να σηκώνει το χέρι γροθιά όταν κατακτά το κορίτσι .Να την αγκαλιάζει ως τα βαθιά γεράματα. Αυτό τον έρωτα θέλω. Ακατάλυτο και παντοτινό. Κινηματογραφικά ερωτικό.

Όσο και να το απαρνιόμαστε ο έρωτας στον κινηματογράφο σε υπνωτίζει και σε ταξιδεύει σε ροζ σύννεφα αρωματισμένα με ροδόκρινα και κερασί φιλιά.

Όλες οι γυναίκες θέλουμε το δικό μας love story, το δικό μας happy ending είτε είναι σαν το «Όσα παίρνει ο άνεμος» είτε σαν το «Noting Hill» υπό το άκουσμα του Elvis Costello.To θέμα είναι ότι το ονειρευόμαστε, μερικές  ίσως και να το περιμένουμε κιόλας (εντάξει το παραδέχομαι, αθεράπευτα σινεφίλ).

Πολλές φορές τσακώθηκα με τον με τον Nicholas Sparks για τον αέρα που πήραν τα μυαλά μου, αλλά στην τελική δεν τον κατηγορώ. Σκηνοθετεί το άπιαστο, πολλές φορές -ιδανικό έρωτα-.

Αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου και ίσως και η πίκρα τον ρομαντικών ταινιών. Σου θυμίζουν όλα όσα δεν μπορείς να έχεις, σε αναμασούν σαν φρουτένια  τσιχλόφουσκα και σε κάνουν μια μεγάλη φούσκα με σένα να χορεύεις μέσα μέχρι και καποέιρα, ψάχνοντας τον μεγάλο σου έρωτα, ωσότου να σπάσει, και να έρθεις στη πραγματικότητα.

Και εκεί φίλη μου σε παροτρύνω να πιάσεις ελεύθερα ένα κουτί χαρτομάντιλα, ένα οικογενειακό παγωτό και να θρηνήσεις με την ησυχία σου, βλέποντας μέχρι και την μεγαλύτερη σου εχθρό να κερδίζει τον έρωτα της ζωής της είτε με ένα ζηλόφθονο χορό, είτε με ένα πρωινό έξω από τα Τίφανις.

O Humphrey Bogart είχε πει στην Ingrid Bergman: Γεννήθηκα όταν με φίλησες. Πέθανα όταν με παράτησες. Έζησα για λίγες βδομάδες, όσο με αγάπησες. «Casablanca»

Ο Tom Hanks στη Meg Ryan : Ήταν ένα εκατομμύριο μικρά πράγματα που, αν τα βαζες όλα μαζί, σήμαιναν ότι ήταν γραφτό να είμαστε μαζί… και το ήξερα.«Sleepless in Seattle»

Και η Hillary Swank στον Gerard Butler: Ξέρω πως είναι να αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχεις σε έναν χώρο μέχρι να σε κοιτάξει εκείνος ή να αγγίξει το χέρι σου, μόνο για να δείξει σε όλους ότι είσαι μαζί του.- «P.S. I love you»

Όσο κυνικοί και αν έχουμε γίνει, ο έρωτας είναι άνθος και θα ανθίζει μέσα μας. Ίσως οι ταινίες να αποτελούν προϊόν ονειροπόλησης και ουτοπισμού ίσως και όχι. Tο σίγουρο είναι ότι αγγίζουν τα έγκατα του ρομαντισμού και της ψυχής σου.

Το ιδανικό είναι υποκειμενικό πράγμα. Ο έρωτας μπορεί να περνάει από το στομάχι, μπορεί από ένα αυγουστιάτικο βραδινό στα θερινά σινεμά με την μυρωδιά των βουτυρωμένων ποπ κορν ή από ένα αμέθυστο φιλί στην βροχή.

Το μόνο σίγουρο, ο κόσμος του έρωτα και του κινηματογράφου είναι σαν άπληστο παιδί που ζητά λίγη ακόμα από την αγαπημένη του σοκολάτα. Αλλά όταν ο έρωτας μιλάει, το μυαλό είναι αθόρυβο και ανύπαρκτο. Είναι σαν το ρημάδι το παλιό κρασί πάντα έχει καλύτερη γεύση και ποτέ δεν θα αρκείσαι σε ένα ποτήρι.

Θέλω έναν κινηματογραφικό έρωτα, ρετρό σαν τα 50’s. Μαχητικό, δραματικό, παθιάρικο.

Σαν τα 90’s. Γελαστό, ξέγνοιαστο, εφηβικό, ακραίο.

Σαν τη δικιά μου ταινία. Κινηματογραφικά ερωτική.

Ίσως να μου λείπει ο συμπρωταγωνιστής, ίσως πάλι όχι. Το μόνο σίγουρο στο δικό μου φινάλε, το αγόρι παίρνει το κορίτσι . Και το πιο πιθανόν να πάνε για κρασιά και ζαχαρωμένα μήλα. Αλλά αυτή είναι η δικιά μου ταινία, η κινηματογραφικά ερωτική. Ακατάλυτη και παντοτινή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s